40

O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmamıştı. Eşinin durumunu duyan kayınValidesi hemen yola çıkmış ertesi gün akşam üzeri gelmişti. Kızının yanında iyileşene kadar kalmıştı. Met o günlerde ne hissediyor ne düşünüyordu bilemiyordu. Sadece ödediği bedelin ağırlığı altında eziliyordu. Bedeli sadece kendisi değil eşi ve çocuğu da ödemişti. O çocuğun kendisini seçtiği günden nefret etmişti. Kendini boşlukta başıboş gezen bir balon gibi hissediyordu. Her an patlayabilir, patlayana kadar bir o yana bir bu yana savrulabilirdi. Eşi bir şey söylemese de olanlar için Met'i suçladığı belliydi. Kendi ile mücadelesi yetmezmiş gibi bir başkasının da onu suçlaması Met'e daha da ağır geliyordu. Eşi ile git gide uzaklaştıklarını hissediyordu. Met mesleğinden de çok soğumuştu. Çocuk onu sırf polis olduğu seçmişti. Sırf bu kıyafeti giyiyor, bu kasabada çalışıyor diye bunlar başına gelmişti. Kayınvalidesi giderken kızını da –kendini iyice toparlayana kadar– yanında götürmek istemişti. Met eşinin de bunu istediğini görüyordu. Belki de annesinden bunu isteyen oydu. Gitme demek istemedi. Kalması için çabalamak da istemedi. Gittikten bir hafta sonra kayınpederi aramış, kızının bir polisle evlilik yapacak biri olmadığını baştan beri bildiğini söylemişti. Bunun devam etmesinin ikisi için de iyi olmayacağını da eklemişti. Sonra eşi ile konuşmuş, onun da aynı düşünceler de olduğunu duyunca nedense hiç şaşırmamıştı. Telefondan sonra avukat aramış, boşanma işlemleri için yapılacak hakkında Met'e bilgi vermişti. O günlerde Met dünya ile tüm bağlarını koparmak istedi. İşinden, kasabadan ayrılmak istiyordu. Mümkün olsa başka bir gezegene gidebilirdi. Her şey buraya polis olarak atanması ile başlamıştı. Çocuk onu polis olduğu için seçmişti, ona yardım edeceğine inanmıştı. İstifa edip karakoldan ayrıldı. Her şeyi burada bırakıp gitmek istedi. İlk bıraktığı üniforması oldu.

Şimdi de bir an önce buradan gitme isteği duydu. Binaya arkasını dönüp geçmişe de böyle dönebilmeyi isteyerek arabasına bindi. Arabayı şehir merkezine doğru güneye sürmeye başladı. Öğle yemeğini orada yiyip sonra artık geri dönmeyi planlıyordu. O günlerde içinde bulunduğu durumdan dolayı çocukla ya da yaşananlarla tam olarak ilgilenmemişti. Merkeze gitmeden önce uğrayıp önceden de bildiği şeylere birkaç yeni bilgi ekleyerek yoluna devam etti.

Merkeze geldiğinde ilk olarak karnını doyurmak istedi. Aslında kasabaya uğramayı hiç istememişti ama yol üzerinde olduğu için orada da bilmek isteyeceği şeyler olabileceğini düşünmüştü.

Olaylara en baştan başlamak da çok şey kazandırırdı. Vakit alması dışında iyi olmuştu. Gördüğü ilk lokantaya girip cam kenarında bir masaya oturdu. Elinde menü ile gelen garson Hoş geldiniz deyip menüyü masaya bırakıp gitti. Met ne yiyeceğine zor karar vermiş olsa da garsona el kaldırarak işaret edip siparişini verdi. Siparişinin gelmesi yarım saati buldu. Met acele yemesi gerektiğini biliyordu ama asla yemeği hızlı yemezdi. Karnını doyurduktan sonra ıslahevine gitmek üzere lokantadan çıktı. Navigasyona adresi yazarak doğru gitmeyi umdu. Navigasyon eski rota üzerinden Met'i epey uzun yollardan birkaç kez de geçmek koşuluyla sonunda getirdi. Girişteki güvenlik görevlisine kimliğini gösterip yetkili kişiyle görüşmek istediğini söyledi. Güvenlik görevlisi bulunduğu kabinden otomatik kapıyı açmadan önce bir telefon görüşmesi yaptı. Kısa telefon görüşmesinin ardından araba ruhsatını vererek geçebileceğini söyledi. Met ruhsatsız da oraya girebilirdi ama hiç uğraşmak istemeyip kurala uydu. Otomatik kapı açılınca Met aracıyla girip ziyaretçiler için ayrılan otoparka aracını park etti. Arabadan indiğinde etraftaki tel örgülere baktı. Bina duvarları oldukça yüksekti ve üzerinde tel örgüler vardı. Sanki dışarı ile bağları kesilen binanın gökyüzüyle de bağı kesilmek isteniyordu. Binanın dört köşesinde de gözetleme kabinleri vardı. Dıştan bakıldığında oldukça sağlam tedbirler var gibi görünüyordu.