36

Ama kitaptaki tadı filmden alamamıştı. Psikolojik kitaplar bölümüne geçti. Çocuk gelişimi, kişisel gelişim, kendini ifade yolları gibi kitaplar mevcuttu. Doğan Cüceloğlu kitapları ona üniversite yıllarını hatırlattı.

Kitapları bırakıp ellerini montunun cebine koydu ve düşündü. Kitap sayfalarını çevirip ne arıyordu. Kitapların içinde bir şey aradığını düşünmüyordu. Çünkü kitaplar herkese aitti. Biriyle kitaplar aracılığı ile mesajlaşıyor olabilir miydi? Bu da çok saçmaydı kiminle ne için mesajlaşacaktı. Met binadan çıkınca aslında ne aradığını düşündü. Karakola gidip ses kaydını dinlemeye karar verdi.

Karakola geldiğinde başkomiser koridorda hararetli bir şekilde diğerleriyle konuşuyordu. Özel bir şey olmadığı belliydi. Yoksa böyle ulu orta konuşma yapılmazdı. İçeri girip selamlaştı.

Ne için geldiğini biliyorlardı ve ses kaydı hazırdı. Başkomiserin odasına geçtiler. Bilgisayarın DVD sürücüsüne içinde ses kaydı olan DVD yerleştirildi. 112'ye gelen arama telefon başındaki memur tarafından açılıp cevaplanıyordu. Kız çocuk çok telaşlıydı. Birkaç kez alo dedikten sonra. "Lütfen yardım edin. Bizi öldürecek!" diyordu. Memur sakin olmasını kimden bahsettiğini soruyordu. Kız "Çok korkuyorum çabuk olun n'olur!" diyordu. O sırada kız "Baba!" diye bağırıyor ve koşma sesi ardından telefonun yere düştüğünü ya da atıldığını düşündüren bir ses ve belli belirsiz kapı sesi işitiliyor. Sonrası sessizlik. Telefon kapanıyordu. Konuşma kısaydı. Yer tespiti için çok zorlanılmıştı ama tespit edilebilmişti sonuçta. Çünkü kendisi oraya gitmişti. Ses kaydını birkaç kez daha dinledi. Kafasında kurgulamaya başladı. Ama başkomiser ondan önce senaryoyu sesli canlandırdı. Baba çocuklara saldırıyor. Çocuk telefonu alıp odaya kaçıyor. Baba bu sırada erkek çocuğun peşindedir diyor. Kız daha her şeyi anlatamadan baba onu saklandığı yerde buluyor. Kız babayı karşısında görünce "Baba!" diye bağırıyor. Sonra telefon düşüyor. Belki atıp başka bir yere kaçıyor. Baba yerden alıp telefonu kapatıyor. Sonra... Met gerisini dinlemek istemedi. İkisinin de öldüğünü sanıyordu ama erkek çocuk şans eseri ölmemişti.

O gece içeri girdiklerinde neler gördüğünü zihninden geçirdi. Girişte bir hol vardı ve tüm kapılar oraya açılıyordu. Hatta bodruma inen merdiven kapısı da. Kasabadaki evlerin çoğu eski binaydı ve bu şekilde bir mimarisi vardı. Evde iki oda vardı. Girişteki hol oturma odası olarak kullanılıyordu. Karşıda küçük bir mutfak, sol tarafta iki oda vardı. Telefon bu odalardan birindeydi. Kız çocuk girişte yerde erkek çocuk onun başında duruyordu. Baba ise sızmış bir halde çekyatta yatıyordu. Kaçmamış, kaçamamıştı. Çünkü aynı zamanda maddenin de etkisindeydi. Onu kendine getirmek için çok uğraşmışlardı.

Neden yapmıştı bunu? Eşi gittikten sonra çok yıkıldığını iki çocukla kalmanın da ona ağır geldiğini biliyordu. Eve geldiğinde onu sinirlendirecek bir şey yaşandığı belliydi. Hem de gözü dönecek kadar. Ses kaydının bir kopyasını istedi. Başkomiser itiraz etmeden –Met buna çok şaşırdı– e-postasına göndermeyi kabul etti. Tekrar teşekkür ederek karakoldan ayrıldı. Ses kaydını da kendi arşivine –başkomiserin sesi olmadan– kaydetmişti.

Ama yine de sessiz bir yerde ve başkalarının anlattıkları kurgular olmadan dinlemesi gerekiyordu. Gitmeden son bir kez dönüp karakol binasına baktı. Dışı hâlâ tanıdıktı ama içi farklıydı. Tanıdık yüz görmemesi binayı da başka bir yere aitmiş gibi görmesine sebep olmuştu. Aradan geçen zamanda kadro değişmişti. Polislerin görev süreleri göz önüne alınınca bu normaldi.

Öğle paydosuna girerken arabasında termosundaki sıcak suyu değerlendirmeye karar verdi.

Bardağına sıcak su koyup içine sallama bir çay ve biraz da şeker attı. Demlenince içmeye başladı. O arada telefonundan yapması gereken görüşmeleri düşündü. Akşamki misafirini aradı. Otobüsteydi ve gece yarısı olmadan varacağını söyledi. Sonra diğerine geçti ve telefonun açılmasını bekledi.