Edebiyat

📝Altı çizilecek onlarca satır bulabileceğiniz huzur yükleyen bir kitaba hoş geldiniz.💫 Hwang Bo-reum’un tüm dünyada geniş bir okur kitlesine ulaşan ve iyileştirici edebiyat türünün en sevilen örneklerinden biri olan " Hyunam-dong Kitabevi" sevgili @cocuk_ve_ogretmen_kitap_kulubu mle beraber okuduğum huzur veren bir kitap oldu. 🤍

📝Kitap, yıllardır toplumun ve çevresinin başarı tanımına göre yaşayan, prestijli bir işte çalışan ve evli olan Youngju’nun hikayesini anlatır. Youngju, dışarıdan bakıldığında mükemmel görünen bu hayatın içinde kendini tamamen tükenmiş ve boşlukta hisseder. Sonunda radikal bir karar vererek işini ve evliliğini bırakır; Seul’ün sakin bir mahallesinde küçük bir kitapçı açar: Hyunam-dong Kitabevi.🦋🤌📚

📝Başlangıçta yalnızlık ve pişmanlık hisleriyle boğuşsa da, zamanla kitabevinin kapısından içeri giren farklı hayatlar sayesinde hem kendi iç huzurunu bulur hem de çevresindekilere şifa olan bir topluluk oluşturur. 🌿

📝Kitabevi, bu insanların bir araya gelip dertleştiği, kitaplar ve kahve eşliğinde hayatı yeniden anlamlandırdığı sıcacık bir alana dönüşür. Tam benlik mis gibi kahve kokan bir ortam. 📚☕

📝 Kitabın bence en güzel mesaji; 'Yavaşlama ve Durma' üzerine.
Günümüz dünyası sürekli daha hızlı olmamızı, daha çok çalışmamızı ve sürekli başarmamızı öğütler. Bu kitap ise durmanın, mola vermenin ve başarısız hissetmenin de hayatın doğal bir parçası olduğunu hatırlatıyor. 😌🩵

📝 Bookstagramlarin listesinde olmalı çünkü, sadece bir roman değil, aynı zamanda 'Neden okuruz?', "Bir kitap bir insanın hayatını nasıl değiştirir?" gibi sorulara yanıt arayan bir kitap. Sayfalar boyunca bir çok klasik ve modern esere de atıflar yapılması çok guzeldi.

📝Karakter odaklı, olaysız ama derin, huzurlu, samimi ve hayatın içinden hikayeleri sevenlerin listelerine eklemesi gereken bu kitabın huzur veren yönü size iyi gelecek. 🤍
Kitaplarla , sevgiyle kalın ve iyi pişirilmiş kahveyle . 🥰☕📚🧡 Athica Yayınları

CAN

Akşamın sesi vurur kapımda,
Adın düşer her köşeye, haritamda,
Yollar susar, yalnızlık konuşur bana,
Gözlerim arar seni her sabaha, yana yana
Bir umut saklı cebimde, sessizce,
Rüzgar taşır adını, usul usul, ince ince,
Kalbim bir gemi, limansız ve yorgun
Seninle dolu her liman, her koruğun, solgun
Gel, tut ellerimi, gece bitsin artık,
Seninle her karanlık aydınlansın, parlak,
Söyle adını rüzgara, söyle yüksekçe,
Kalbim sana koşar, durmaz, beklemez, çekince
Sokak lambaları sırdaş oldu bana,
Adımlarım sayar seni, her sabaha, sana,
Bir şarkı mırıldanır eski bir limandan,
İçimde saklı kalan tüm yaralardan,andan
Zaman geçer, izler kalır tenimde,
Her anın resmi asılı duvarda, elinde,
Bir bakışın yeter, dünya durur bir an,
Sen gülünce döner her şey, yeniden can can
Gel, tut ellerimi, gece bitsin artık, heycan
Seninle her karanlık aydınlansın, can,
Söyle adını rüzgara, söyle yüksekçe,
Kalbim sana koşar, durmaz, beklemez, çekince

#arbazi

YALAN

Gecenin dilinde usul usul süzülen bir sözü
ayna kırıkları gibi dağıtır gerçek yüzü.
Bir tebessüm saklar ardında tuzlu bir iz,
güvenin kıyısında çürüyen bir gemi ve biz
Sözcükler bal olur, dilde erirken zehir,
eller uzanır ama tutamaz artık sıcaklığı kurur nehir
Her vaatte bir gölge, her gölgede bir suskunluk,
yüreğin haritası silinir, yollar kaybolur yeşerir durgunluk
Yalan, en çok kendine benzeyen maskedir,
gözlere bakar, kendi yalanını tanımaz kayıp neşedir
Bir gün düşer perdenin arkasındaki ışık,
küllerinden doğar yalnızca gerçek, usulca.
Kalan, kırık bir saat ve suskun bir sabah; artık alışık
saat durur, zaman öğrenir gerçeğin adını hayat karışık


Arbazi

#arbazi

Merhabalar! 🌸 Çok sevdiğim, tatlı mı tatlı bir kitapla geldim. Uzun zaman önce çocuklar için aldığım bu kitabı aslında başından beri benim okumam gerekiyormuş. İzlandalı yazarın okuduğum bu ilk kitabı; masal ve bilimkurguyu harika birleştirmiş, akıcı, sürükleyici ve fantastik bir eser.

Kitabın konusuna gelince: Yakın gelecekte yaşanan büyük bir kriz sebebiyle bir şirket zaman kutuları icat ediyor. Kriz dönemi bitinceye kadar korunmaları ve gelecekte daha iyi yaşamaları için şehrin insanları bu kutularda saklanıyor. Bu süreçte zaman kutusunun içinde bulunan ana karakterimiz Sigrun'un kutusu erken açılıyor ve küçük kız kendini terk edilmiş bir dünyada buluyor. İşte masal tam burada başlıyor! Dünyadaki laneti çözmek için dışarıda kalan diğer çocuklarla birlikte, eski Pangea Kralı'nın kızı Obsidiana'nın masalını okuyoruz. Büyük küçük demeden herkesin okuyabileceği şahane bir kitap. 📖✨

Kitabın bize verdiği en büyük mesaj ise şu: İnsanlar ne yaparsa yapsın; üzüntüleri, krizleri, acıyı, kederi ve zorlu süreçleri tecrübe etmeden gerçek mutluluğu elde edemez. Hayat, olumsuzlukları yok sayarak değil, onlarla mücadele ederek anlam kazanır.

Buradan şunu anlıyoruz: Dünyayı düzeltmek, ekonomiyi ve doğayı iyileştirmek adına kendimizi sihirli kara kutulara koyup her şeyin kendi kendine düzelmesini bekleyemeyiz. ⏳🤍

Youngjunun kendini yeniden bulma ve kitaplar arasında kaybolma macerası desek bence yeterli olur.
Ufak detayları değiştirerek kendine yeni hayat kurmaya çalışıp yeni bir şeyler öğrenmeye çalışıyor.
Kitabın yanında kahve içmeyi sevmesi kendime en yakın hissettiğim noktalardan biri.
Kitap okumayı sevenler için sıkılmadan okunabilen sıcacık bir kitaptı.
Önemli olan aslında mutlu olduğumuz anda ve yerde olmamız.

MECALSİZ

Zorluk, zihnin karanlık odası,
Orada yankılanır sorular:
"Kimim ben?"
"Ne için varım?"
"Nedir mevzunun hası?

Her gözyaşı bir cevap arar,
Arar işte alası
Her yara bir ders bırakır,
Bırakır büyürken manası
Ve ruh, girdabın içinden geçerken,
Kendi gücünü yeniden keşfederken

Sentezlemek, varoluşun öğretmeni,
Ama aynı zamanda iyileşmenin tohumu,
Karanlıktan doğan ışık,
Sular seller denizin her bir kumu
İnsanın kendine dönüş yoludur.
İlk ve son durumu

#arbazi

Arbazi

SEVGİLİM

Özgürüz sevgilim
Aynı gökyüzü altında
Tek bedende
Nedensiz nedende
Bizdik infialin ta kendisi
Sessiz sedasız gidende
Beş kuruşsuz kaldık
Fotoğrafın yırtık cekette
Buda olmadı farksızmış
Gidende gelende
Kalbi coşturan, delende
Başlatan, bitirende

#Arbazi

Arbazi

Yörünge

Kuyulardan çıktım, iklimlerin fırtınalarından geçtim. Arşınladım yolları, yamaçları tırnak tırnak… Sözde senden kaçıyordum. Bir sen bir ben ıssız sahranın çöllerinde iki kum tanesi, birbirine yapışık talihleri… Ne uzaklaşıyordum ne uzaktaydın; ne yakınımda ne yakınında ama hep aynı dairenin kucağında. Üç virgül ondört’ün sınırı gelmeyen uzun yolculuğunda bir değil her yanım tutsaktı sana…
Anne ninnisinden uzak ağıtlarıma tutunurken bir başıma devesiz bedeviydim kızgın güneş altında. Gölgene sarılmak yeterdi yoluma kazdığım çukur ömrümü gömmeseydi.
Biliyorum! Zamanın not tutulmuş tarihinde saklandık. Ne sen sobelemek için bir gayrette ne ben ebelenmek için oyundaydım. İkimizde suskun dili lal Hüthüt gibi Anka’dan medet ummaktaydık.
Kırık bir aynaya gömmüştüm umutlarımı. Bin olup karşıma dikiliyordu yeniden. Cevapsız sualler zihnimde işgallenirken vazgeçmenin ağırlığıyla sırçamdan bana doğuyordun yeniden. Her doğuşta ölüyordum sensizlikten…
Harflerim hep ünsüzdü. Cümle kursam sesi ulaşmayacaktı kulaklarına. Hangisini seçsem anlamsız geliyordu boyumuzdan büyük aşkımıza. Büyük de konuşmamıştım ama çok büyük susmuştum o yıllarda… En büyük ceza buydu bana ve sana…

Affeder misin sendeki beni? Biriken zamandan sıyırıp siler misin gözlerimi? Temizler misin ruhuma, bedenime çöken kiri? Çok yoruldum. Hayatın patikasından hasretine tutundum. Her şeyin gibi hasretinde özeldi yaralarımı örten sargı, ağrılarımı dindiren merhemdi.
Şimdi!
Yalnız bir palmiye altında bekliyorum. Kiraz ağacı dallarındaki şarkılanan cıvıltılardan uzak, martıların alaycı bakışlarında kendimi arıyorum. Bana kurduğun o cümleyi “ Seni sevdiğimi daha nasıl söyleyeyim; caminin minaresinden mi duyurayım?” Çığlığını çok daha net duyuyorum.

BÖYLE
Akıllaştıkça cihazlar
Arttı aptallar
Materyaller aldı duygunun yerini
Sevgide kalmadı sevda derini
Rakamdı artık sadece her şey
Beklerken ellerin ellerini
Boş kalan kuytularda hayallerini
Karanlıklar sardı tıfıl bedenlerini

#Arbazi

Arbazi

Hayatta en çok unutulan şey, sabrın aslında bir güç olduğudur. Aceleyle atılan adımlar çoğu zaman bizi geri götürür; ama sabırla beklenen an, doğru zamanda gelen fırsatla birleştiğinde hayatı değiştirebilir.
Sabır: Zamanı doğru kullanmayı öğretir.
Azim: Yolda tökezlesen bile kalkıp devam etmeni sağlar.
Tevazu: İnsanları kendine değil, kalbine yakınlaştırır.
Umut: Karanlıkta bile ışığı görmeni sağlar.

#Arbazi

Arbazi

Gökyüzü karardı, şehir sustu,
Bir kalbin içinde bin yara uyudu.
Elif’in gözleri, yağmurdan sonra kalan iz,
Murat’ın kalbi, sessizce çırpınan bir deniz.
Her bakış bir çığlık, her nefes bir sızı,
Sahnede alkış var, kuliste alın yazı
Bir replik söylenir, ama kalpte eksik,
Aşkın dili susar, büyür içten içe adeta lirik
Geceler uzar, sabahlar doğmaz,
Bir umut kırıntısı, ellerde solmaz.
Ama mesafe, kaderin çizdiği duvar,
Kalpleri ayırır, gözleri kanatır, yolları dar.
“Hayat bir sahne,” demişti Murat,
“Seninle gerçek olsun bu hayat.”
Ama perde kapanır, ışıklar sönerken.
Gerçekler ağırdır, hayaller ölürken.
Gözlerden süzülen eski yaşlarken.
Bir cevaptan çok, bir vedadır aslında.
Sessiz bir çığlıkla yanarken.
Kalplerin ritmiyle yazılırken.
Aşk en uzun şiiri, hüzünle tamamlarken.
Ve o an, sahne dışındaki
Oyun biterken ,kedere iterken.


Arbazi

Sonra dersin ki

Neden seçicisin

Menfaati yüceltmiş

Egoyu

Yaşam biçimi haline getirmiş

Zihni yosun tutmuşlar tanıdım

Bilgelik abidesi görünüşünün

Arka planında

Vasat bir adap

Karaktersizlik

Ve küstahlık vardı

Sustu sözcükler

Kelamlar israftı

İnsani duyguları bir hayli dardı

Uzlaşılamazdı

Ama uzaklaşılabilirdi

Çünkü kâale almak

Ruha en büyük zarardı

Arbazi

15.

Kulaklarda Maniple Tıkırtısı Mulla Kerim Ünlemesi

Dağ başında millîci bir telgrafhâne muhâverde Mulla
Tellerinde bir zafer muştuluyor telgrafçı Ali onbaşı,

En son İstanbul 918 teşrinlerinde cılız bir maniple tıkırtısı
Kripto edeli beri yüreği ilk kez inşirah üzre mutmain

[Genel Komutanlığa,

Müfrezelerim ile ediyorum hareket,
Vuracağım düşmanı yan ve gerilerinden.
Kesin emir veriniz düşmanın cephede tespiti i’çün
İnşallah bu gece düşmanı olduğu gibi ederiz esir !
Muhterem fedakâr kumandanım,

Tarsus Gurup Kumandanı
Mulla Kerim]

Çukurova tünelinde telleri yaldız yaldız telgrafın
Uçar şahan, uçar alıcı kuşları Elmalı boğazı üstünde

Kumcu Veli
Kılavuz Haççe
Uçurur haberi Kuvvacılara
Kara Afet müfrezesinden amansız takip
Mulla Nasuh, Bodur Ali ve kırk dörtler
Türkistanlı Hacı Yoldaş
Demeli Mezarlığı Boğazında alır ablukaya
Gök gürültülü
Şaşkın fransız dağılır sağa sola
İaşe yüklü katırlar huysuz
Pusuya yatmış Kahraman Gülek
Galasına Al Bayrak !
Gönderiyor teslim heyeti,
sözümona verdun kahramanı (!)
Tercüman yerli işbirlikçi gözünden tanıyor ahâli
Panzin çukurunda teslim tesellüm
Bulgur pilavı ve ayran, nâm-ı insanlık adına
Toplanıyor silah ve mühimmat
Ayağından aksarken mesnil

Yaslanıyor yenilmiş, kılıcına eğildikçe eğiliyor
Gözü yaşlı karısı madam edigre mesnil
Sarıyor yaraları kime çare kimine çaresiz
Öğrenince Kırk Dört Kuvvacıya teslim olduğunu
Kahr-u perişan binbaşı mesnil...

Allâhü Ekber Allâhü Ekber

“Evlerinin önü yonca
Yonca kalkmış dam boyunca
Issız kaldı koca konak
Mulla Kerim olmayınca”
Harekat - ı Milliye Destanı
Yahya İncik Karahan Kitabevi

Bir perde kapanır, karanlık iner
Yürekte yankılanır eski keder
Alkışlar susar, ışıklar söner
Hatıralar içinde bir gölge döner

Gözlerde yorgun bir sahne izi
Bakışlarda saklı bir yalnızlık gizi
Adımlar ağır, yarın belirsiz
Ruhta çınlar şarkı melodisiz

Bir kitap açılır, sayfalar ağlar
Cümleler içinde bir yara bağlar
Kalem titrer, kelimeler donar
Satırlarda gizli bir hüzün yanar

Kağıtlar karalı ama boş gurur
Eksik kalmış kaybolmuş huzur
Yılın yoksunu, fakat nefes durur
Her sende bir yalnızlık yoğrulur

Bir gün döner mi zaman?
Keskin sessizlikten sıyrılıp
Yolumuzu açar mı?
Kırık kalpleri tek tek sarar mı?
Aşkın sesi vusulla bitişir de
Kaybeden bir gün arar mı?

Arbazi

Pek çok şair bir yapının tepesine çıkmış, Yeni Canlı Türünü selamlayarak yokuşa şiir yağdırıyordu. Bu duruma hazırlıklı yakalanan insanlarsa yanlarındaki boş defterleri açıp şiirleri topluyor, yanında defter olmayanlar da buldukları bir kâğıt parçasını külah yapıp şiiri onun içine dolduruyordu. Hiçbir şey bulamayanlarsa avuçlarını açıp orada biriktiriyordu. Anlamı kendileri verecekleri için bütün-lük önemli değildi. Bense ağzımı havaya doğru açıp şiirleri doğrudan içime alıyordum. Her biri boğazıma hiç takılmadan doğrudan zihnime gidiyordu.

Etrafta gezinirken girecek sıra bulamayan ve sürekli sağ işaret parmağıyla oynayan bir insan oldukça dikkatimi çekti. Onu sürekli ileri götürerek bir yeri işaret etmeye çalışıyor fakat parmak gerçekten de hiçbir yeri işaret etmiyordu. Onun az ilerisinde de bir insan, kendi istediği biçimde çağrılmazsa içeriye girmeyeceğini, doğada var olan gerçek bir On Yedi olduğunu, onu kendisinden başka hiç kimse bölemeyeceği için de bu saygıyı hak ettiğini söylüyordu. Dikkatli bakıldığında gerçekten de bir asal sayının tüm kibrini taşıdığı görülüyordu. Gerçek şikâyetiyse insanların onun doğada var olan gerçek bir On Yedi olduğuna bir türlü inanmamalarıydı. İki adet yan yana rakamdan ibaret birini ciddiye almıyor, onun aslında insanların zihinde var olan bir soyutluk olduğunu söylüyorlardı. O da bunu bir türlü ispat edemediği için üzerinde bir ve kendisinden başka sayılara bölünme denemeleri yapılarak bunun rapor-anmasını istiyordu. Fakat bu isteği önünde dikildiği duvara bir türlü kabul ettiremiyordu.

Buzdaki yansımadan arkamdaki yalnızlığı görüyorum. Ve hemen aklımdan geçenleri fark ettiğini anlıyorum. Yani bir küreğe dönüşüp Soru İşareti Olmaya Çalışan İnsan’ı oradan kurtarmak isteye-bileceğimi... Oysa bunu ben de henüz tam düşünmemiştim. Gerçi kürek olmak şu an insan olmaktan daha elverişli olabilirdi. Üstelik düşünebilen ve onu kimsenin tutmasına ihtiyacı olmayan bir kürek… Böylelikle onu saplandığı buzdan kurtarmak için kendi kendime yetebilirdim.

Etrafımda sadece Öldürülmek İsteyen Bir İnsan, Öldürmek İsteyen Bir İnsan, boş bir Tabut, açık bir Mezar ve bu dördünün istekleri var.
Öldürülmek İsteyen İnsan onu öldürecek olan kişinin duygularını, Öldürmek İsteyen İnsan ise öldürdükten sonra hangi duyguya sahip olacağını merak ediyordu. Tabut kullanılmak, Mezar da bir an önce kapanmak istiyordu. Bu dört istek birbirine ne yapacaklarını bilmeden bakıyor, öylece duruyordu. Bu duruşun bitmesi içinse ilk olarak Öldürmek İsteyen İnsan’ın harekete geçmesi gerekiyordu. Çünkü bütün bu istekler onun hamlesiyle başlayacaktı. Bu yüzden diğer üçü beklerken o, yanında duran cinayet fikriyle konuşuyordu.

Kuracak başka bir hayal kalmayınca İç Sıkıntısı boğazıma doğru ilerlemeye başladı. Bu sırada da bir Y harfi, defterin arasından başını uzatıp etrafı kolaçan ettikten sonra hızla geldiği yere girdi. Defterin içine ne yazdığımı hatırlamaya çalışırken de tekrar başını uzattı. Bu sefer rahattı. Demek oluyor ki başını ilk uzatışında rahat değildi. Tedirgin de değildi ama rahat olmadığı kesindi. Sürekli etrafa bakıyordu. Benim için pek etraf sayılmasa da dört duvarın arası onun için bir etraf olmalıydı. Büyüklüğüne bakılırsa da bir kelimenin baş harfi... Onu fark ettiğimi anlar anlamaz da gittikçe büyüme başladı. Bu sayede anlamının daha kuvvetli olacağını zannediyor olabilirdi. Ya da arkasındaki harfleri saklamak istiyor. Yine de emin değilim.