İnsan bazen hayatının en ağır yükünü omuzlarında değil, kalbinde taşır. Söylenmemiş sözler, yarım kalmış vedalar ve bir daha asla geri gelmeyecek anların sessiz hatırası… Zaman geçtikçe bazı acılar dinmez; sadece insan onlarla yaşamayı öğrenir. Çünkü kalp, kırıldığı yerden hemen iyileşmez; önce susar, sonra alışır, en sonunda da o yarayı kendi hikâyesinin bir parçası yapar. Ve belki de insanı büyüten şey, yaşadığı mutluluklar değil; içinden sessizce geçip giden o görünmez fırtınalardır.
İnsan bazen en büyük yolculuğunu kilometrelerce uzağa giderek değil, kendi içine bakarak yapar. Çünkü dışarıda gördüğümüz dünyayı çoğu zaman içimizde taşıdığımız düşünceler şekillendirir. Bir gün insan durup kendine gerçekten dürüst bir soru sorduğunda, yıllardır kaçtığı cevaplarla karşılaşabilir. O an anlar ki insanı değiştiren şey zamanın geçmesi değil, kendisiyle yüzleşme cesaretidir. Ve belki de gerçek olgunluk, başkalarını anlamadan önce kendi kalbini anlamaya çalışmakla başlar.
Sarı Odaların Sessizliği Bu gece sarı odalarda yine yalnızım, duvarlarda solmuş bir hatıranın gölgesi var. Sanki vaktiyle bir kalp burada sevilmiş, bir isim fısıldanmış gecenin en kırılgan yerinde. Perdelerden sızan solgun ışık yorgun bir hatıra gibi düşüyor yere. Ayak seslerin hâlâ dolaşıyor koridorlarda, oysa biliyorum — sen çoktan geçmiş zaman oldun. Bir sandalye var köşede, üzerinde yarım kalmış bir bekleyiş oturuyor. Ben o bekleyişin içinde yavaş yavaş eskiyen bir kalp gibiyim. Bazen gecenin ortasında adını söylemeye cesaret ediyorum. Karanlık dinliyor beni… ama cevap vermiyor hiçbir şey. Anlıyorum artık: bazı insanlar gitmez aslında, yalnızca kalbin en sessiz odasına çekilir. Ve orada, yıllar geçse de bir lambayı usulca yanık bırakırlar.
Bazen umut bir ihtimal değil, bir imkansızlığın içindeki son imkan kırıntılarıdır. Bazen o kırıntılarla avunmaya, doymaya çalışan insan, aza tamah etmek nedir, anlamaya çabalar. Kimi zaman o kırıntıların peşinde bir ömür koşar ve tevekküllü o bir ömrü bu uğurda harcamaktır. Kimi zaman ise baştan kaybetmiş, baştan yenilgiye uğradığını düşünerek savaşmayı göze almamış bir mağrur komutandır. Ancak savaşmadan vazgeçmek, beklemeden yitirmek, çabalamadan yenilmek insanı en büyük pişmanlığı olacaktır o mağrur komutanın. Bu nedenle insan, umut kırıntılarının peşinde bir ömür tüketmekle savaşmadan kaybetmek arasındaki o kıldan ince, kılıçtan keskin köprüde sıkışıp kalmakta, ne bir adım ileri ne de bir adım geriye atamamaktadır. Belki de bu arafta kalmışlık, sıkışmışlık insan için en kötü durumdur. Yine de insan eğer ki umut penceresi kör bir cepheye bakmıyorsa, onun ellerini bırakmamalı, bir ömür alacaklıymış gibi yakasına yapışmalıdır. Savaşmadan kaybedilen mücadelelerden, bir ömür kapısı, penceresi kapalı kör cephelerde beklemekten, hatta bu iki sonsuz kutuplar arasında sıkışmaktan daha iyi bir sonuç çıkarmak isteyen insan, vaktinde cepheyi terk etmeyi bilecek, kazanacağını hissettiği savaşta ise son neferi ve son nefesine kadar mücadele etmeyi bilecek kadar da hayatın içinde olmalıdır. Umut etmek demek sürekli yarınlığı, sonu ve kazananı belli olmayan sessiz bir anlaşma yapmak yahut geleceğin çiçekli yollarını satın almak için bugünün kır papatyaları bahçesinden gönüllü vazgeçmek olmamalıdır. Velhasıl kelam, insan nerede duracağını bilmelidir. Bu kılavuzsuz yolda kestirilmezlerin, bilinmezlerin içinde kaybolmamalıdır. Zira bir ümit karşılığı bir ömür edecekse, insan bu pahalı anlaşmayı hayatıyla ödemiş demektir.
Aşk, yanlış bir mevsimde açan çiçek gibi; ne güneşe güvenebilir, ne de soğuğa kızabilir. Kalacağını bilmeden açar, gideceğini sezerek. Toprak hazır değildir belki, rüzgar erken gelir, ama o yine de renk olmayı dener. Çünkü aşk, zamanın izini beklemez, solmayı göze alarak var olur.
Hayat gerçekten güzel. Belki sen şu an o güzel döneminde değilsin sadece. İyi insanlar, gerçekten var. Belki sen şu an kötülere denk geliyorsun sadece. Emin ol, bitişler güzel. Çünki ardında güzel başlangıçlar saklıyorlar. Belki sen daha o başlangıcı yaşamadın sadece. Belki de o başlangıca çok yakınsın.
