KEŞFET

Bu seriyi anlamamak benim kaderim sanırım, seri çok iyi yazılmış ama çok fazla karakter var ve hepsini akılda tutup gizem ne ne oluyor anlamak benim için güç oldu.

Açıkçası şimdiye kadar okuduğum Polisiye gerilimler de bunu yaşamamıştım bu seri bu açıdan benim için bir ilk oldu.

Kitap ilerledikçe dur bir dakika ben bunları ilk başta nasıl anlamamışım dediğim noktada cidden kendime bir yuh nasıl ve neren ile okudun dedim, kitap'ın aslında alttan alta çocuk istismar'ı, dolandırıcılık vsyi işlemesi o kadar güzeldi ki bir an donup kaldım ve düşündüm normalde polisiye gerilim kitapları böyle mi yoksa bu başka bir seviye mi diye.

Sonu eh işte bu mu yanı son cümle motor mu? oldum şahsen bu cümle son cümle olmamalıydı bu şekilde bitirmek yerine her şeyin nasıl sonlandığını daha iyi açıklayan bir cümle olabilirdi ya. Seriyi okumak isteyen varsa öneririm güzel bir seriydi.

“Beni Platonik Sev”, adeta ruhunuzu nazikçe okşayan bir melodi gibi başlıyor. İlker Bozdağ’ın dizelerinde, sevginin karşılıksız kırıntılarına sarılarak var olmanın ağırbaşlı ama umut dolu hissiyatını yakalıyorsunuz. Her şiir, sizi kendi iç dünyanızda kısa bir yolculuğa çıkarırken; yanına serpiştirilmiş denemeler, aşkın yalın hâllerini arı bir sadelikle yorumluyor. Kitabın görsel bütünlüğü de, sözcüklerle örülen bu duygusal atmosferi güçlendirerek okurda derin bir bağ kuruyor; her imge, bir duygu haritası çiziyor.
Okurken buluyorsunuz ki Bozdağ, platonik aşkı sadece bir tema değil, aynı zamanda insan ruhunun en hassas noktalarını keşfetme aracı olarak görüyor. İçinizdeki özlem, bazen nazik bir tebessüme, bazen de ince bir hüzne dönüşüyor; bu geçişler o denli ustaca kurgulanmış ki sayfaları çevirirken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz. Kitabı kapattığınızda geride sadece dizeler değil, kalbinizde titreşen bir hikâye kalıyor; platonik sevginin büyüsü, günler sonra dahi sizi yakalayarak ruhunuzda yankılanmaya devam ediyor.

Yazıklar olsun, seni sevmesini bilmeyenlere; ey, gamlı ülke!. Seni sevip, senin sessiz dramın içinde gömülüp gitmekten korku çekenlere!.. Taşın, toprağın ne bitmez bir sabır ve mukavemet hazinesidir! İnsan, senin gögsünde ya destanı bir kahramanlığa erer ya da en ilahi mizaçlı velilerin feragat ve mahviyet derecesine varır.

Kadim Sezginin Modern Dili: Diriliş İzleğinde Şehrinaz
Yazar: Ebru Asya


Şehrinaz, yazar ve şair Hayrettin Taylan’ın imzasını taşıyan üçüncü şiir kitabıdır. İlk baskısı 2019 yılında Çınaraltı Yayınları tarafından yayımlanan eser, 23 şiirden oluşur. 57 sayfalık hacmiyle ilk bakışta mütevazı bir görünüm sunsa da şiirlerin anlam yükü sayfa sayısıyla ters orantılı biçimde artar.

Eserdeki çalışmalar dil üzerinde kurulan titiz bir denetimle serbest şiir formunda kaleme alınmıştır. Mısraların çoğunlukla uzun tutulması, şiirsel ritmi sabit bir ölçüye bağlamaktan çok, anlamın yayılma ve derinleşme biçimine göre kurulmasını sağlar. Kıtaların harf ve sayı sistemleriyle ayrılması metnin içsel bölünmesini görünür kılarak, düşünsel duraklar oluşturur.

Kitaba adını veren Şehrinaz, şiirlerin genelinde somut bir figür ya da tekil bir muhatap olmaktan öte; şairin aşk, metafizik yöneliş ve tarihsel bilinç hâllerini kendisinde toplayan çok katmanlı bir sembol olarak belirir. Şairin kendi tanımıyla “Bütün büyük aşkların telmihler eşkâli” ve “Mistik duygulanışların gönül ummanı” olan Şehrinaz, metinler boyunca bazen bir inancın dili, bazen vuslatın adı, bazen de bir hatırlayışın odağı olarak dolaşıma girer. Şiirlerin sonlarında sıkça yinelenen hitap biçimi, Şehrinaz’ı hem özne hem de anlamı toparlayan bir bilinç merkezi hâline getirir; böylece şiirler, tekil bir muhataba değil, çoğul anlamlara açılan bir sesleniş etrafında bütünlenir.
Kitap genel itibarıyla tasavvufî-modern şiir çizgisinde konumlanan, mistik ve metafizik bir poetik hattın sürekliliğini ortaya koyar. Şair, eser boyunca klasik tasavvuf düşüncesini öğretici bir söyleme yaslanmadan, çağdaş bir bilinçle yeniden kurar; şiirler yer yer irfanî bir hitap, yer yer içe yönelmiş bir iç monolog olarak şekillenir. Metinlerde; bekâbillâh, itikâf, vuslat, mahşer gibi tasavvufî kavramlar ile maide ve Tâhâ gibi Kur’ânî referanslar, bütüncül bir anlam evreni içinde sembolik ve çağrışımsal bir işlev üstlenir. Modern şiirin imge merkezli yapısıyla klasik şiirin metafizik derinliğini buluşturan Hayrettin Taylan, anlamdan çok hâle yaslanan, benliğin çözülüşü ve bekleyiş fikri etrafında örülen özgün bir şiir dili kurar.
Şehrinaz’ın yoğun poetik hattı, kitabın açılış metni olan “Yedinci Masal” ile en başından itibaren belirginleşir. Modern Türk şiirinin önemli isimlerinden Sezai Karakoç’a ithaf edilen şiir, şairin düşünsel ve sanatsal olarak yaslandığı geleneği işaret eden bir pusula niteliği taşır. “Ölümsüzlüğün muştu kelamında açılıyor k’alemin melâli” dizesiyle başlayan şiir, okuru diriliş ve metafizik arayış ekseninde örülmüş imgesel bir yapının içine çeker. Bu yönüyle Şehrinaz, salt bireysel lirizmin ötesine geçerek ortak bir hatırlama ve sorgulama alanına da açılır.
Şiirde kurulan metafizik zemin, Sezai Karakoç’un “İslâm’ın Dirilişi” ülküsüyle akrabalık kurarken, Hayrettin Taylan’ın kendine özgü ayraçlı ve kesintili dil müdahaleleriyle bu miras çağdaş bir yapıbozuma uğratılır. Böylece şair, geleneğin içinde durduğunu fakat onu olduğu gibi tekrar etmek yerine içinden yeni bir ses devşirdiğini ilan eder. Moderniteye yönelik eleştiri ise özellikle “Uykusu ç’alıntılı sosyolojik yatak” imgesinde belirginleşir. Bu kullanım, modern bireyin en mahrem alanının dahi toplumsal normlar tarafından kuşatıldığını ve özgünlüğünün çalındığını hüzünlü bir dille imler.

Kitabın ilerleyen bölümlerinde insan, tarih ve inanç katmanları içinde kendine varmaya çağrılır. Antropolog Hû Perisi şiiri bu çağrının bütüncül bir örneğini sunarken, Mutantan Düşler Kervanı’nda hasret ve yurtsuzluk temaları kutsallık atfedilen bir sevgi anlayışı üzerinden irfanî bir sezgiyle derinleştirilir. Vefanın Şimendiferi, erdemi durağan bir kavram olmaktan çıkararak geri dönüşsüz bir ahlaki yolculuğa dönüştürür. Kitap boyunca aşk, romantik bir sığınak olmaktan uzaklaşır; insanı dönüştüren ontolojik bir imtihan olarak belirir. Tahammülfersâ şiiri bu yaklaşımın en belirgin örneklerinden biridir; tahammül burada pasif bir katlanma olarak değil de taşıma ve dayanma bilinci olarak kavranır. Şiirlerin bütününe yayılan melankoli ise edilgen bir kederden ziyade, geçmişe ve yitirilmiş değerlere yönelen uyanık bir bilincin sonucu olarak hissedilir.

Kitapta anlamın kurulmasında belirleyici olan temel unsurlardan biri de telmih sanatıdır. Şair gerek tarihsel gerekse dini göndermeleri doğrudan anlatım yoluna gitmeden ima ve çağrışım düzeyinde metne yerleştirir. Bu anlamda “Telmihlerin Doğuş Gecesi” adlı şiir, kitabın tematik zirvesini temsil eder. 15 Temmuz İstiklal Destanı, salt politik bir hadise olarak anlatılmaz, geçmişe uzanan bir mana destanı olarak ele alınır. Şair, İbrahim ve Hira gibi dinî; Fatih, Alparslan, Halisdemir gibi tarihsel telmihlerle toplumsal hafızayı kalemin imkânlarıyla yeniden biçimlendirir. Bu telmihler “Biz ilk kez dirilmedik,” düşüncesi etrafında olayın Türk-İslâm tarihinin kopmaz bir halkası olarak konumlandırılmasını sağlar.

Hayrettin Taylan’ın şiirlerinde okuma sürecini yönlendiren ve vurgu üreten bilinçli poetik tercih olarak tekrar eden sözcük ve dizeler belirgindir. Bu tekrarlar, şiirin metafizik taşıyıcı kolonları gibi işlev görür; her sözcük, saf bir bilinç hâlinin yeniden çağrılmasıdır. Tekrar yoluyla anlam askıya alınırken şiirin iç musikisi derinleşir. “Bazen Zaman Durur” adlı şiir, bu yaklaşımın en belirgin örneğini oluşturur. Altı buçuk sayfa boyunca her bölümün aynı dizeyle başlaması, şiiri döngüsel bir okuma alanına taşır. Aynı poetik tutumun, kitabın genelinde daha kısa ve parçalı tekrarlarla sürdürüldüğü görülür.

Şairin üslubunda arkaik ve modern unsurların birlikte kullanımı sıklıkla görülür. Helal, çınar, yad gibi kadim sözcüklerle ajanda, sosyolojik, seçili ses gibi modern terimler arasında kurulan bu köprü, şiirin zamansal sınırlarını genişletir. Ayrıca anlamdan çok ses üzerinden deneyimlenen aliterasyon ve fonetik tekrarlar metni bir estetik nesne hâline getirir.

Kelimelerin kesme işareti aracılığıyla bölünerek kullanılması, Taylan’ın şiirinde dilbilimsel ve poetik açıdan zengin bir inceleme alanı açar. Kelimenin alışılagelmiş fonetik ve morfolojik bütünlüğünü bozan bu tutum, Derrida’nın yapıbozum kavramı çerçevesinde okunabilir. Türk şiirinde özellikle İkinci Yeni geleneğinde görülen bu yaklaşım, anlamı sabitlemek yerine çağrışım alanlarını genişletir. Apostrof kullanımı aynı zamanda etimolojik bir arkeoloji işlevi görür; okur, kelimenin ortasında duraksamaya davet edilir ve tekil bir göstergenin içine gizlenmiş çokseslilik görünür hâle gelir. Kavuştağın k’avı örneğinde olduğu gibi, kavuşma eyleminin içindeki yanıcı tözün vurgulanması, dilin hem görsel hem de anlamsal imkânlarını genişletir.

Bu kesintili yapı, okurun kelimeyi tek seferde tüketmesini engeller; “olmuşluk” ile “oluş” arasındaki gerilimli süreci düşünmeye davet eder. Taylan’ın şiirleri bu yönüyle hızlı tüketilen metinlerden ayrışarak, yavaş okumayı talep eden bir tefekkür alanına dönüşür. Bu ses işçiliğindeki özenli yapı aynı zamanda imgeleri canlandırabilme gücüyle sinematografik bir etki de üretir. Dizeler, hikâyeleştirilmeyen bir akış içinde ilerleyerek okurun zihninde sahnesel bir algı oluşturur.

Hayrettin Taylan, imge merkezli çağdaş şiirin olanaklarını irfanî ve metafizik bir duyarlılıkla, yer yer mistik deneyimin sezgisel boyutlarıyla buluşturarak okuru metnin edilgen bir alımlayıcısı olmaktan çıkarır; anlamın inşasına dâhil eder. Şiirlerde yer alan dinî ve tasavvufî semboller, öğretici bir dile yaslanmadan aşk, varoluş ve insan olma hâllerini derinleştiren poetik eşikler olarak işlev görür. Bu yönüyle Şehrinaz, estetik bir arayışın ötesinde, dil sorumluluğu ve metafizik hassasiyet etrafında şekillenen tutarlı bir poetik duruş sergiler; modern Türk şiiri içerisinde kalıcılık potansiyeli taşıyan özgün bir yer edinir.

Sihirli düşünce mi?
Evet, olmayan anlamları görmemize , var olmayan neden sonuç ilişkilerini kurmamıza neden olan ve gerçeği düşüncelerimizle, sembolik ya da ritüel eylemlerle etkileyebileceğimize inanmamıza yol açan zihin mekanizmasıdır bu. Sihirli düiğnce, nazar ya da uğursuzluk inancının dayandığı ilkedir.

Gülfeza, hayatın en zorlu sınavlarından birine karşı mücadele eden bir kadının hikayesi. Kaleme aldığım bu eser, okuyuculara iç dünyalarının derinliklerine doğru bir yolculuk vaat ediyor.

Gülfeza ve Ali, uzun yıllar boyunca hayallerini süsleyen çocuk sahibi olma arzularıyla yaşadılar. Ancak tüm çabalarına rağmen, elde edemedikleri bir şey vardı. Bu durum, onların hayatlarına adeta bir gölge düşürmüştü. Ancak umutlarını kaybetmeden, son bir yolculuğa çıktılar. Hıristiyan bir doktora gitmek için yola koyuldular.

Yolculuk boyunca karşılaştıkları zorluklar, Gülfeza ve Ali'nin birbirlerine olan bağlılıklarını daha da güçlendirdi. Bu zorlu yolculuk, onların birbirlerine olan sevgisini ve bağlılıklarını daha da derinleştirdi. Gülfeza'nın iç dünyasındaki çekişmeler, okuyucunun yüreğine dokunacak.

Bu eserin akıcı ve sanatsal dili, kitabın içeriğine uygun bir şekilde yazmaya özen gösterdim.. Okuyucuları içine çeken ayrıntılar, romanın gerçekçiliğini artırıyor. Kitapta yer alan karakterler, hayatın gerçekleriyle yüzleşmenin zorluklarını yaşarken okuyucuların kendilerini de karakterlerin yerine koymalarına olanak sağlıyor.

Gülfeza, insanın hayatındaki en değerli şeylere karşı verdiği mücadelenin bir öyküsü. Kitapta yer alan karakterlerin duygusal iniş çıkışları, okuyucuların kendilerini kitabın içinde hissetmelerine neden olacak. Gülfeza'nın iç dünyasında yaşadığı sancılar, okuyucunun yüreğinde derin bir iz bırakacak.

Eğer sanat ve edebiyat dolu bir kitap arıyorsanız, Gülfeza tam size göre. Kaleme aldığım bu eser, okuyuculara hayatın gerçekleriyle yüzleşmenin zorluğunu anlatıyor. Gülfeza'nın mücadelesi, okuyucuların hayatındaki zorluklara karşı daha güçlü ve kararlı bir şekilde mücadele etmelerine ilham verecek. Abdurrahman Seyhan Gülnar Yayınları Gülfeza