Alıntılar

Zerdüşt sordu: - Nerden geldin? Kalbime doğan şu cevabı verdim: - Nasıl ve niçin yaptığınıdan sorumlu olmayan Allah'tan... - Niçin gönderildin? - Allah, nur ile karanlıkları ayırmak, nuru ile adil, karanlığı ile de kahredici olmayı istedi. Nuruna "Ben", karanlıklarına "Gayrım" dedi. - Nuru nedir, karanlıkları nedir? - Nuru Hürmüz, karanlıkları Ahriman'dır. - Hangisi üstündür? - Şimdi her ikisi eşittir; ne Hürmüz Ahriman'a, ne Ahriman Hürmüz'e üstün gelemez. - Bu çekişme nedir, sonu ne olacak? - En sonunda Hürmüz Ahriman'a üstün gelecek; alem hep nur olacak. - Sonra ne olacak? - Allah "Hep ben, hep ben..." diyecek: "Gayrım" demeyecek. - Sen kimsin, kiminsin? - Ben nurdanım, Hürmüz'ünüm. Zerdüş ellerini kaldırdı: - Allah seni nur etsin, dedi. 🙌

Semiha Ayverdi elbette kişilik olarak çok değerli bir insandı fakat bu kitabında klasik 'yeni kurulmuş Türkiye Cumhuriyeti aydını' hatasını görüyoruz. Bu aydın kalıbından farklı olarak dini öğeleri ön plana çıkarması da sufiliğinden dolayı.

Felsefeyle hiçbir alakası yok tamamen narutonun hikayesindeki belli başlı yerleri anlatıyor fakat anlatımı güzel ve çeviriyi begendim beklentimi karsiladi Ya da narutoyu çok anlamlı bulduğum ve hayatımı değiştirdiğini düşündüğüm için benim...

Yazmak üzerine kısa sohbetler, yazılar, kitap değerlendirmeleri, makaleler. Raymond Carver bazen güldürüyor bazen de "yazmak - yazarlar" üstüne doğal süreçleri, sıkıntıları rahat bir dille aktarıyor. 🌟

İstersen konuşalım. Fakat konuşmaktan ne çıkar ki! Kim bilir şimdiye kadar kaç merkep yükü kitap okudun. Fakat bunlardan ne anladın? Hiç, değil mi? İnsanlar neyi bilirler? Zevk ve bencilliklerinin arzuladığı sanatsal birtakım şeyleri... Fakat hak ve hakikat hususunda ne bilirler? Hiç! Akıl yoluyla hakkı bulmak mümkündür. Fakat bilmek, anlamak mümkün mü? Ne konuşalım? Harfleri bir araya getirerek hikmet bilinebilir mi? 😌

İlgi çekici bir ana karakteri olmasına rağmen konu akışındaki havada kalmışlığın ve yan karakterlerdeki yapaylık dozunun bu kitabı öldürdüğünü düşünüyorum. Aslında Adam Strand'ın kendi kendini öldürmeyi bir türlü başaramayışı, bu konudaki düşünceleri ve hayata bakışının anlatıldığı kısımları başarılı buldum, hatta Adam'ın iç monologlarında pek çok kısmın altını çizdim. Ama iş dış dünyaya gelince değişiyor. Ana karakterin ailesiyle, sözüne değer verdiği birkaç yetişkinle ve arkadaşlarıyla olan ilişkileri vasattı ve açıkçası anlatımı sekteye uğratıyordu. Beğeneni elbette çıkacaktır ve belki de okumaya başlamadan önce birkaç yerde gördüğüm incelemeler de beklentimi arttırmış olabilir. Kesinlikle zaman kaybı değil ama keşke yazar Adam'ın bakış açısını bir roman yazmak için değil de deneme yazmak için kullansaymış. O zaman elim direkt olarak beş yıldıza giderdi. 💡