Laetitia Colombani’nin Saç Örgüsü adlı romanı, farklı coğrafyalarda yaşayan üç kadının yaşam mücadelesini merkezine alarak evrensel bir kadınlık deneyimi sunar. Hindistan’da kast sistemine karşı direnen Smita, İtalya’da aile mirasını ayakta tutmaya çalışan Giulia ve Kanada’da kariyerinin zirvesindeyken hastalıkla yüzleşen Sarah; birbirlerinden habersiz olsalar da ortak bir kader çizgisinde buluşurlar. Bu yapı, romanın başlığında yer alan “örgü” metaforuyla anlam kazanır.
Eserde öne çıkan temel tema, kadınların toplumsal, ekonomik ve biyolojik sınırlamalara karşı geliştirdikleri dirençtir. Her karakter, kendi bağlamında baskı mekanizmalarıyla karşı karşıya kalır; ancak bu baskılar onları pasifize etmek yerine dönüştürücü bir güce evrilir. Bu yönüyle roman, bireysel hikâyeleri aşarak kolektif bir kadın dayanışmasının sembolik anlatımına dönüşür.
Sürekli bir huzursuzluk ve tedirginlik yaratılıyor 20 yüzyılda bunun üzerine oturmuş özellikle zincirleme İki Dünya Savaşı'nın ardından herkes birbirine efendi olarak görür gibi yaptı ama sürekli aba altından sopa göstererek bambaşka bir politik strateji içine girdi muhtemel bir savaş halinde ölenler olacak buna rağmen herkes efendiliğini de devam ettirmek istiyorum dünyada sosyal çüremenin geldiğini nokta bu...
Ömrümün anlamı hayat kaynağım Derdimin ortağı tek dayanağım Sığınacak ata baba ocağım En temiz yürekler kir senden sonra Nefes alabilmek zor senden sonra
İdris Ertaş
Değerli şairim saygıdeğer kitap ehli her insan için ayrılık zordur kimisi evladının kimiside anne babasının üzerine toprak atarken mutlaka nefes alabilmek zor senden sonra cümlesini kurmuştur burada Hz Mevlânaya bırakalım sözü Allah der ki “Kimi benden çok seversen onu senden alırım En garibi de budur ya Öldüm” der,yine de “yaşarsın her ayrılık bir sınavdır ölüm yok ise cihat ve kıyam var demektir sınav sabır ile kazanılır inşAllah
Konumuz kadın... Kadını anlamak değil, anlatmak zordur. Zira o, tek bir kalıba sığdırılamayacak kadar derin, tek bir kelimeyle özetlenemeyecek kadar zengin bir varoluştur.
Kadın, bir eliyle beşiği sallarken sadece bir çocuğu değil, geleceği de büyütür; diğer eliyle dünyayı sallarken ise sadece fiziksel bir güç değil, merhametin ve sabrın sarsılmazlığını gösterir. Onun ritmi, hayatın akışıdır.
Kadının bir elinde kaşık olur; sofralara lezzeti, yuvalara bereketi katan bir sihirbazdır o. Diğer elinde bulaşık, sadece kirleri değil, günün yorgunluğunu da temizlercesine çalışır. Bir elinde iğne, sadece kumaşları değil, dağılmış umutları, yıpranmış ilişkileri de diker, onarır. Diğer elinde düğme, hayatın çözülen, kopan yanlarını tekrar bir araya getirir. O, dağılanı toplayan, eksik kalanı tamamlayandır.
Kadın evde annedir; şefkatin, sınırsız sevginin ve güvenli bir limanın adıdır. Sadece biyolojik değil, ruhsal bir doygunluk ve sığınaktır. Tarlada ise ırgat olur; güneşe, toprağa karşı mücadelesiyle emeğin en saf, en yorulmaz halini temsil eder. Omuzlarında sadece yük değil, ailenin geçim kaygısı ve umudu vardır.
Fakat kadının rolleri bunlarla sınırlı değildir. O aynı zamanda iş yerinde liderdir, projeleri yöneten, vizyon çizen bir profesyoneldir; masasında raporlar, zihninde çözümler vardır. Toplantı salonlarında sesi yankılanan, kararlılığıyla saygı uyandıran bir güçtür.
O bir sanatçıdır, ruhundaki inceliği tuvale, notalara, kelimelere döken; hayata estetik katan bir yaratıcıdır. O bir öğretmendir, sadece okul sıralarında değil, hayatın her anında bilgelikle yol gösteren, zihinleri aydınlatan bir meşaledir.
O bir arkadaştır, sırdaş, destek ve koşulsuz kabulün temsilidir. Omuzunda ağlanacak, başarısıyla gurur duyulacak bir dağdır. Kadın, kalbiyle düşünen, zekasıyla hisseden, her hücresiyle var olan bir denge unsurudur. O sadece taşıyan, yapan, doğuran değil; aynı zamanda ilham veren, dönüştüren ve yaşatan özdür.
Kadın; merhametin, gücün ve sabrın en güzel harmanıdır. O, hayatın hem hassas çiçeği hem de köklü çınarıdır. Ona saygı duymak, hayata saygı duymaktır. İşte bu yüzden, kadını anlamak değil, onu layıkıyla anlatmak gerçekten zordur... Çünkü o, her anlatışta yeniden keşfedilen, tükenmez bir destandır.
"Büyük bir hayal kırıklığı yaşadığımızda hikayenin sonuna gelip gelmediğimizi bilmiyoruz.Oysa bu elbette büyük bir maceranın da başlangıcı olabilir." --Pema Chödrön
Biraz yorgunum, kavgaları birikiyor insanın! Her uzvundan ayrı ayrı taşıyor acısı zamanla! Yaşımdan yorgun, yaşımdan telaşlıyım bugünlerde... "Erdem Beyazıt"
Beni güzel hatırla Bunlar son satırlar… Farzet ki bir rüzgardım Esip geçtim hayatından Ya da bir yağmur Sel oldum sokağında Sonra toprak çekti suyu Kaybolup gittim… Orhan Veli Kanık~
