ADAM

Zor bir gün geçirmişti. Hava kararmaya, soğuk da ayrıca kendini iyice hissettirmeye başlamıştı. Hesaplamadığı birtakım aksilikler yaşamıştı. Her yanı ağrıyordu ama baş ağrısı hepsinden üstün geliyordu. Ağrılar son günlerde iyice sıklaşmaya başlamıştı. Bazen bir önceki günü hatırlaması bile mucize gibi geliyordu. Dayanması gerekiyordu. Sonuçta o insanlığa bir öğretici olarak gelmişti.Öğretici derken, tebessüm etti. Evet kendinin de bir adı olmalıydı. Hiçbir şeye sahip olamadığı gibi bir ada bile sahip olamamıştı. "Öğretici", "öğretmen" yok yok "savaşçı" ya da "göz açan"... Adının hangi anlama gelmesi gerektiğini düşündükçe insanlığın ilk atası geldi aklına. Her dinde Âdem. Evet Âdem olmalıydı ama arada fark vardı tabii. Herkesin bildiği Âdem cennetten gelmişti – daha doğrusu kovulmuştu. Ama o karanlıktan geliyordu. Karanlıkta doğmuştu, büyümüştü ve karanlıkta öğrenmişti birçok şeyi. Buraya gelmek aslında hiç planda yoktu. Hep onun yüzündendi. O burada olduğu için gelmişti. Bu yüzden bir sürü zaman kaybetmişti. Düşündükçe hep geriye doğru gidiyor sonra oralarda kayboluyordu.

Bunun için düşüncelerinden sıyrılması gerekiyordu. Zaman iyice daralmıştı. Şimdi kalkmalı, hazırlanmalıydı. Bir anda kalkıp doğrulunca deprem etkisi yaratan bir baş dönmesi yaşadı. Lanet okumak istemiyordu ama her aksilik bugünü bulamazdı. Birkaç küfür savurduktan sonra dengesini bulana kadar bekledi. Ona bir mesaj bırakmıştı aslında ama her zamanki gibi mesajı almamıştı. Bunda ilahi bir gücün etkilerini hissetti. Alsa da belki anlamayacaktı. O zaman daha çok öfkelenebilirdi. Bu da daha çok baş ağrısı demekti. İlaçları da tükeniyordu. Zaten artık ilaç içmeyi de azaltmalıydı. Kalktı, giyindi, hazırlandı, eşyalarını aldı; her şeyin tamam olduğuna ikna olduktan sonra Valizini de alarak dışarı ilk adımını attı. Karanlığa doğru yol almaya başladı.