KEŞFET

Bir ölçü"günaydın"
İki ölçek"iyi günler"
Birazcık"ilgi"
Bir tutam "anlayış"
Kararınca "nezaket"
Bir tatlı kaşığı "tolerans"
Bütün malzemeler içinde mevcut
Hepsi taze ve temiz
Gönül teknenizde iyice yoğurun
Akıl fırınınızda pişirdikten sonra
Kokusu her yanınıza sinince
İçine duygu şerbeti ekleyip biraz bekletin
Sonra onu hayatın üzerine yavaşça boşaltın
Üstünü sevgi marmelatı ile süsleyip
Gökkuşağından parçalar serpiştirin
Ve gün boyunca afiyetle yiyin
Fakat sadece kendiniz yemeyin
Herkese verin..

Kitabın Adı : Od - Bir Yunus Romanı
Yazarı: İskender Pala
Yayınevi : @kapiyayinlari
Türü: Roman
Basım Yılı: 2012
Sayfa Sayısı: 359 Sayfa

Düşünceler:

Cennet cennet dedikleri
Bir kaç köşkle bir kaç huri
İsteyene ver onları
Bana seni gerek Seni

Bu dünyadan gider olduk
Kalanlara selam olsun
Bizim için hayır dua
Kılanlara selam olsun

Bereketli Anadolu topraklarına neredeyse taş eksek meyve biter. Sadece bitki değil sonsuza kadar meyve veren insanda yetiştirdi bu kâdim topraklar. Nice gönül erleri ,Hak Aşıkları iman mayaladı güzel ülkemize.

Yunus 'da bunlardan biridir. İlahi aşkın üstadı Aşık Yunus. Namı diğer Yunus Emre. Tapduk Emre dergâhında ham giren pişerek çıkan Yunus.

İnsanlara sevmeyi , inanmayı , Allah 'a Ram olmayı öğreten Yunus ile ilgili nice kitaplar yazılmıştır. Lakin böyle güzeli yazılmış mıdır bilmiyorum.

İskender Pala Üstadım almış kalemi eline yine destan tadında bir kitap yazmış bizlere. Aşkı anlatmış , meşki anlatmış, Yunus 'u anlatmış.

Tarihsel gerçeklere sadık kalarak ,hatta bu konuda profesyonel yardım da alarak ,okuyarak ,araştırarak gül misali aşk kokan bir kitap yazmış.

Aşkı 'da anlatmış ama dönemin çalkantılı, bölünmüş, yer yer yıkılmış Anadolu'sunu da resmetmiş . O kadar ki okurken sanki görüyoruz Konya 'yı , Kayseri 'yi , Anadolu 'yu.

Konusu güzel, anlatımı akıcı ( birazda kalbimizi yakıcı) .Bir solukta okunuyor. Güzel bir etki bırakıyor bittiği için biraz buruk olsa da tadı

Alın okuyun. Daha ne bekliyorsunuz ? Neyi bekliyor sunuz ? Niye bekliyor sunuz ? Mutlaka okuyun ama mutlaka. Bitirince ne demek istediğimi anlayacaksınız hatta duymasam da teşekkür edeceksiniz

Geçmez dediğin kaçıncı günün yarınındasın?
Yine toparlanacaksın, hiç dağılmamış gibi…
Ama önemli olan o zor anında yanında kimin olduğu.
Bir mezarın başında sırtını kim sıvazladı,
ya da hastane koridorunda kim seninle birlikte dua etti?

Zor günler geçer…
Ama yanında olan unutulmaz.
Çünkü vefa, en güçlü bağdır.

Hayatın hikmetlerinden dolayı kafamız zaten karışık. Ben Atay’ın Hikmet’ine bir bakalım derim. Çünkü Albay’ı, Sevgi’si, Nurhayat’ı, Bilge’si ve diğerleri; hepsinden ortalama bir “Hikmet” çıkarabiliriz.

Arada kalmış, sayfalar arasına sıkışmış biri Hikmet. Hem kızdığı, hem hepsini birden kucaklamak istediği insanların, sevdiği kadınların, hatta oturduğu evin bile orta katında, arada kalmış bir insan. Bir gün, “Ben ölmek istiyorum sayın albayım ölmek!” deyip, başka bir gün, “Ben yaşamak istiyorum, yaşamak ve herkesin burnundan getirmek istiyorum!” diyecek kadar arada kalmış biri.

Sen ne yaptın Hikmet?
Gerçeklerden düşlere, düşten gerçeklere sıçrayıp durdun. Kendinle birlikte bizi de savurdun! Kaç kişiydin sen aslında; biz hangisiydik?

Hayatla dalga geçemezsin, buna müsaade etmez kendileri. Sorgulamada kalsan, ötesine geçmesen öylesi daha kullanışlı olmaz mıydı?

“Değil mi albayım? Allah belanı versin Hikmet! Peki albayım.”

Başarısızlıklarının sebebini diğerlerinin üzerine yıkmakla içerinde huzur, dışarında dünya nimetleri bulacağını sandın. Kaçtığında sığındığın yeri savaş alanın yaptın ama insanlar ne yapar eder bozguna uğratır. Asla kaçamazsın. Yakalarlar.

Dert etme! Aklını korusan da bütün oyunları istediğin gibi oynayamazdın. Ancak yol boş olursa karşı kaldırıma geçebilirsin! Senin yolun çok kalabalıktı...

Ama artık yeni bir şey olacak mıydı? Belki de tüm olabilecekleri denedin ve bitirdin. Oyunlar oynamak istiyordun ya, beğendin mi peki? Dışarıdan göründüğü gibi değil. Oyunlar tehlikeli. Bir tarafta her zaman ne istediğini bilen insanlar, diğer tarafta sonrasını düşünmekten ne istediğini de unutanlar.

Her tarafta biraz bulunayım dersen bertaraf olursun.

Tehlikeli Oyunlar’da hiçbir şey kesin değil. Tıpkı yaşadığımız gerçek hayat gibi. Ve ben bu yolculuk boyunca Atay’ın bilinç akışında neredeyse kaybolacaktım.

Böylesi bir kayboluşa gönüllü olarak, bu harikulade eseri bir kez daha okurum.

(NOT: Önsözü kitap bitince okuyun derim.)

İnsanların birbirlerini kolayca ve çabucak yargıladığı, kimsenin kimseye ayıracak vaktinin olmadığı, gözlerin sadece bayram etmek için baktığı, dünyanın bir 'körler ülkesi’ne dönüştüğü, acının ve sevginin pazarlandığı zamanlarda yaşadığını fark etmek, hangi yaşta olursa olsun, yaşlanmaya başlamaktır.

En Güzel Politik Fıkralar”ı okurken, kitabın beni en çok cezbeden yönü hafızamızdaki politik dönemeçleri mizahın süzgecinden geçirerek yeniden yaşamamı sağlaması oldu. Fıkralar kısa, yalın ve zaman zaman keskin; ancak her biri, dönemin siyasal atmosferini anlamak için beklenmedik bir mercek sunuyor. Okudukça hem güldüm hem de kimi yerlerde düşündüm. Kitap, politik mizahın toplumsal hafızayı nasıl diri tuttuğunu hissettiren, hızlı tüketilen ama akılda kalan bir derleme gibi geldi bana.

“İnsanlar neden gümüş, altın ve elmas gibi ışıltılı maddelerin değerli olduğunu düşünürler acaba Bir söylentiye göre suyun ışıltısı eski insanlar için hayat demekmiş. Işıldayan su temiz sudur. Sadece içilebilen, hayat veren su şeffaftır. İnsanlar çölleri, ormanları, kirli bataklık gölgelerini kafileler halinde dolaşırken, uzaktan beyaz beyaz ışıldayan suyu keşfettiklerinde hissettikleri şey muhtemelen acı bir keyif olmuştur. Hayat olmuştur. Güzellik olmuştur.”

"Kendi fantezimize göre bir nesne oluşturmak ve daha sonra buna aşıkla sevgili, babayla çocuk arasında olduğu gibi tam anlamıyla sa­hip olacağımıza inanmak: ne büyük bir keyif duyulmaya başlanır o andan itibaren! - ama burada görünüş yeterlidir bizim için. Biz ulaşabildiğimiz nesneleri onlara sahip olmak olağanüstü önemli bir şey­miş gibi hayâl ediyoruz: yenilgiye uğratacağımızı sandığımız düşma­nı kendi gururumuza göre oluşturuyoruz." (Şen Bilim)