Şatolarda büyümek yetmiyormuş meğerse Ahşap kaplı duvarlara geçmezmiş fikirler de Aynı güneşi görüp görmezden gelmişim ya Daha doğmaz herhalde son batıştı gözümde
Dostluğumun köküne bulaşan kara leke Göğsümdeki yangını sadece körükledi Ne sevdam kaldı benle ne de onun gölgesi Yalnızlığın sesinde tükendi nefesleri
Geç kaldım Nini ! Biten bitti giden zaten gitmişti Bildiğimi sandığım cevaplardı düşmanım Kendimi yenemedim ki hesabını vereyim
Tek miras elimdeki kadife kaplı defterdi Şimdi ise ateşin siyah külleri Ve yine cesaret edemedim tabiki !
Henrik savaşta yaralanan toprağın ölü bedeni gibi Keşkelere gömülü Nini !
" Ne yaşadıysanız yüzünüze yansır ve insan yüzü bir kitap gibi okunabilir "
Eskimiş, eskitilmiş hikâyelerin Hayat belirtisiydi kitaplar Toprağında karışık tohumlar Köklerine sızan göz pınarları
Aynı şehrin ortasında ayrı kaderler Zaman içinde gerçeklerle yüzleşirler
Güneş saçlarını aralar her sabah Mavi kokulu gözlerde uyanır gün Sonrasında ise yazılanı yaşarmış insan Bazen bir boşluk hüzün dolu Bazen de tarifsiz bir huzurlq bedelli uyku
Gecenin kara gözlerinde toplanır her hikâye Ve böylece arabesk saatlerin imzası atılır Her satıra hece hece
Ömür dedikleri Yazıldığı gibiydi aslında Kiminin dudaklarında hayat bulur Kiminin kaleminde
Kişi göğsünde taşıdıklarını ezber ederken Gölgeler s'aklar herşeyi Yazar İLBER ORTAYLI boşuna dememişti En büyük düşman hafızanın Onunla savaşmak için yazıp yaşamalısınız
İhtimaller dünleri Sabır bugünü Hayaller ise kalanı gösterir Eğer 'Bir Ömür Nasıl Yaşanır " diye sorsalar Yazılanı okumakla derdim.
Ya da göğün saçaklarından aşağı mı sallandırmalı Hangi gücün ışına kanıp Görkeminde ermiştir O herşeyin en güzelini yazan kalem ucu Fikrimin yüzü Gözlerimin tırmandı şehir
Yağmur demişken En son hangi bulutun dudakları söyledi Gözlerimin rengini Hangi mevsim d'okudu yazılmamış duyguları Yazılmış gibi Şehrim ışıklara görüldüğünden beri Gördüğüm tek şey ayın gölgesi
Aklımın duvarlarında gezinen kedi gibi kaçamaklardan lokmalarını toplamış.keyfini sürmek için yoluna düştüğü adımlar bir korkuyu da adrenalin ile pekiştirmek.olsun dediği gibi ayakları toprağa değdi ya yeter bencede :))
Kavhem deniz kokarken gözlerimin ucunda kısalır gider sonsuzluk. En çok da içimde birikenler benden koparken omuzlarımdaki hafifleme...bir de üstüne misler gibi abla sohbeti.tadından yenmez....acaba akşama ne olacak :)))
Kahramanlar şiirin hikayelerin dilinde büyür ve çoğalıtlar.onlar ki hayatın tokatlarını yiye yiye beslenirler .yılların üzerine ne çekersen çek ayakları hep dışarıdadır... bakalım ne kadar üşüyecek ayaklar ve kalem ... tebrikler ...
Hayat keşke hep aynı baksa, elleri aynı koksa saçlara bulaşan rüzgar hep aynı yönden esse . Keşke .... ömrün merdivenlerini çıkarken mecburiyetler iz bırakır aslında ... Gerçek bir hikayeden kaçmış cümleler zamanla kitaba dönüşür bence . Hayırlı olsun ,yolun açık olsun diyelim o halde bizde .bakalım daha neler olacak ;)
