Şatolarda büyümek yetmiyormuş meğerse Ahşap kaplı duvarlara geçmezmiş fikirler de Aynı güneşi görüp görmezden gelmişim ya Daha doğmaz herhalde son batıştı gözümde
Dostluğumun köküne bulaşan kara leke Göğsümdeki yangını sadece körükledi Ne sevdam kaldı benle ne de onun gölgesi Yalnızlığın sesinde tükendi nefesleri
Geç kaldım Nini ! Biten bitti giden zaten gitmişti Bildiğimi sandığım cevaplardı düşmanım Kendimi yenemedim ki hesabını vereyim
Tek miras elimdeki kadife kaplı defterdi Şimdi ise ateşin siyah külleri Ve yine cesaret edemedim tabiki !
Henrik savaşta yaralanan toprağın ölü bedeni gibi Keşkelere gömülü Nini !
