*İstediğin kadar saksağan vur vurabilirsen, ama unutma, bülbülü öldürmek günahtır.*
Tüm zamanların en sevilen hikâyelerinden biri olan, kırktan fazla dile çevrilen, Oscar ödüllü bir sinema filmi için temel oluşturan ve yirminci yüzyılın en iyi romanlardan biri seçilen Pulitzer ödüllü Bülbülü Öldürmek, Amerika’nın acımasız bir önyargı ile zehirlenmiş güneyinde geçen, sürükleyici, yürek burkan ve dikkat çekici bir büyüme hikâyesi. Büyüleyici güzellikler ve vahşi eşitsizlikler dünyasında haksız yere korkunç bir suçla suçlanan bir *zenci*yi savunmak için her şeyi riske atan bir adamın hikâyesi çocuk kahramanın gözünden anlatılıyor.
Şefkat dolu, dramatik ve düşündürücü Bülbülü Öldürmek okurları insan doğasının köklerine; masumiyet ve deneyime, nezaket ve zulme, sevgi ve nefrete, mizah ve pathosa götürüyor. Harper Lee`nin her zaman basit bir aşk hikâyesi olarak gördüğü romanı bugün Amerikan edebiyatının bir şaheseri olarak kabul ediliyor.
*Lee estetiğin arkasına sığınmayı reddediyor. Kalemi öyle güzel, güçlü, ölçülü ki zor konuları doğrudan ele almak zorunda olmamasına rağmen Bülbülü Öldürmek’te tam olarak bunu yapmış.*
–Chimamanda Ngozi Adichie
*Yaşama sevinciyle dolu, dokunaklı ve nadiren rastlayacağınız türden bir roman.*
Bülbüller sadece bizi keyiflendirmek için öterler. İnsanların bahçelerini didiklemez, mısır ambarlarına yuva yapmazlar. Kalplerini bize açıp şarkı söylemekten başka bir şey yapmazlar. İşte bu yüzden bir bülbülü öldürmek günahtır.”
Bu söz aslında kitabın sadece bir cümlesi değil, bütün hikâyesinin özeti gibiydi benim için. Kitabı okurken anladım ki bazı insanlar da tıpkı bülbüller gibi kimseye zarar vermeden, sadece iyi olmaya çalışarak yaşarlar. Ama ne yazık ki toplum bazen en masum insanları bile yargılar, dışlar ve kırar.
Kitap boyunca adalet, vicdan, merhamet ve insanlık kavramlarını çok derinden hissettim. Özellikle insanların ön yargılar yüzünden nasıl değişebildiğini görmek beni uzun süre düşündürdü. Bir insanı gerçekten tanımadan onun hakkında karar vermenin ne kadar ağır sonuçlar doğurabileceğini sayfalar boyunca gördüm.
Okurken bazı yerlerde sinirlendim, bazı yerlerde sustum ve düşündüm. Çünkü kitap sadece bir olay anlatmıyordu; insanlığın iyi ve kötü taraflarını yüzümüze gösteriyordu. Özellikle çocuk gözünden anlatılması, olayları daha da etkileyici hâle getirmişti. Masumiyetin içinden yükselen o adalet arayışı insanın içine dokunuyor.
Bence bu kitap yalnızca okunup kenara bırakılacak bir roman değil. Üzerine düşünülmesi, konuşulması ve hissedilmesi gereken bir eser. Günümüzde insanların birbirini anlamadan yargıladığı bir dünyada, böyle kitaplar bize vicdanın hâlâ ne kadar önemli olduğunu hatırlatıyor.
Bülbüller sadece bizi keyiflendirme için öterler. İnsanların bahçelerini didiklemez, Mısır ambarlarına yuva yapmazlar. Kalplerini bize açıp şarkı söylemekten başka bir şey yapmazlar. İşte, bu yüzden bir bülbülü öldürmek günahtır.
