KEŞFET

Kendine güvenen üç adam
Ve aşka susamış üç kadın.
Günlerden bir gün üç adam,
Çıkmış karşısına üç kadının .

Olur demiş üç adam , olur sevdik biz üç kadını.
Derken zaman durur yürek yanaxr.
Ve sever üç kadın da üç adamı sebepsiz.

Seneler geçer , vakit yorgun bir kış gecesi.
Üç adam sever üç kadını , hepsi çok mutlu.

An gelir değişir yürek,
Ve üç adam cam gibi kırar ,
Pamuktan da narin üç yüreği.

Üç adam , biraz tedirgin kendinden şüpheli.
Ve üç kadın hem öfkeli hem kederli.
Sene geçer , vakit tamam bir yürek yangını her yer.
Üç kadın umutsuz ...
Ve herşeyi kaybeden üç adam pişman, sabaha karşı.

Üç adam , sevdiği belli belirsiz.
Ve üç kadın aşka direnen , zamana yenik.

An gelir , kaybeder cesareti üç adam.
An gelir gücüne güç, yüreğine acı katar üç kadın.

Zaman geçer , yaralıolsada iyidir artık yürek.
Üç adam pişman,
Üç kadın düşman...

Yazarın bu kitabını nedense pek sevemedim. Bir kaç öyküden oluşan Kitabın adını taşıyan Parasız Yatılı öyküsü, annesiyle zor şartlar altında yaşayan küçük bir kızın, devlet bursuyla yatılı okul kazanarak hayatını değiştirme şansını elde etmesini konu alır. Hikâye, yoksulluğun gölgesinde umut taşıyan bir çocuk karakter üzerinden harika bir anlatım sunmuş. Olaylarda psiklojik çözümlere de dikkat çeker. Bir kez daha okur muyum evet okurum. Kitapla kalın :)

Sonsuza kadar Karenina kalmak mecburiyetinde olan bir kadının, sevmediği hayatından bir türlü kurtulamadığını anlatan bir klasik. Yalnız, kitabın ismi genel konu olarak algılansa da aslında kitaptaki karakterlerden sadece biri. Diğer karakterler yardımcı karakter olmak için fazla derin yazılmışlar.

Biraz Madam Bovary kitabını hatırlattı.
Ilk ciltte giriş kısmı bayağı uzun tutulmuştu. Anna karakterini bize gösterene kadar birçok başka karakteri protagonist zannettim. Sayfa sayısının bu kadar fazla olması da sanırım her karakteri ve her olayı detaylı bir şekilde anlatmasından kaynaklanıyor. Lakin bu durumu can sıkıcı bulmadım. Hatta Anna'nın asıl olayına kadar gerçekten akıcı bulmuştum kitabı. Fakat iş Anna ve esas mezvu olan yasak aşka geldiğinde sıkıcı olmaya başladı. Hayattan ne istediklerini anlayamadığım, başkalarından ne beklediklerini de çözemediğim bir takım tuhaf karakterleri okuyoruz.

Kitabın tamamında yer alan, birbirinden farklı karakterlerin tek bir kişi gibi gelmesi de yazarın kendi iç karmaşasını onlara eşit şekilde dağıtmasından kaynaklanıyor sanırım. Ister Anna'ya ister Kitty'e ya da Levin'e bakın, her an intihar edecekmiş gibi ya da sürekli aklında cevaplayamadığı canını sıkan bir konu var karakterlerin. Hepsi zehirli ve rahatsız edici düşüncelerimizin taşıyıcıları gibi aynı doğrultuda hareket ediyorlar. Yaptıkları hatalar da buldukları çözümler de hemen hemen benzer ölçüde.

Ikinci ciltte Anna Karenina'nın nasıl bir sona ulaştığı verilmiş. Dışarıdan bakınca eşini ve çocuğunu, genç sevgilisi için bırakıp kaçan umursamaz bir kadın izlenimi veriyor. Ancak kadının sonunu okuyan insanlar, intihar etmesini bir tür vicdan azabıyla da karıştırabilir. Fakat bence bu nokta çok açık. Intihar etmesinin iki nedeni olabilir: ilki hiçbir şeyden mutlu olamama sorunu, ikincisi ise genç sevgilisinin kendisini terk etmesinden korktuğu için anlık yapılan bir hata. Bana kalırsa intihar sahnesi göz önüne aldığında Karenina'yı bu noktaya sürükleyen ilki, intihar olayını gerçekleşmesini sağlayansa ikincisidir.

Adalet, bir gün gelir herkese lazım olucaktır. Adalet, mazluma yoksula haklı davasında dayanması gereken en önemli değerlerden biridir. Umut ise adaletin yerine getirilmesinde en önemli unsurdur. Umut olmadan yaşam olmaz.
Gerçek yaşanmış hikayelere dayalı bu kitap, idam cezasına haksız yere çarptırılan insanların hakkını savunan bir avukatın yaşadıklarını içeriyor. Umudun adalet ile olan sıkı bağını ortaya açıkça koymaktadır. Hayatta karşılaşılan birçok çeldirciler sizin umudunuzu kırmaya düşüncelerinizi yıkmaya sebep olsa da hep umutlu olmak umutvar olmak yaşamın gayesi olmalıdır. Duygu yapısı ve düşünce içeriği ile çok yönlü bir kitap. ayrıca haksızlık, eşitsizlik, ırkçılık gibi olumsuzluklardan kaynaklı fikirlere karşı birşeyler yapmayı ve ölümden başka herşeyin çaresinin olduğunu, vicdanların ancak iyiyi doğruyu bularak ve inanışı gereğini yerine getirdiğinde huzur bulacağınızı belirten bir kitap...

Yerli edebiyatımızın ilk polisiye romanı Ahmet Mithat Efendi'nin kaleminden çıkmış ve bence hem konusuyla hem işleniş şekliyle hem de üslubuyla mükemmel olmuş.

Osmanlı'daki adaletin yürütülme tarzının değiştiği bir dönemde geçiyor hikaye. Yazar hem bolca hiciv etmiş hem de ders niteliğinde anekdotlar eklemiş. Fakat buradan, anlatımın sıkıcı olduğu kanısı gelmesin aklınıza.

Bana ilginç gelen kısım olayın sunulma tarzı. Klasik birinci kişi veya tanrısal bakış açısından daha farklıydı. Öyküleme tarzında kesintisiz bir anlatım yok. Araya akıl yürütmeleri, kendi yorumunu, ek bilgileri de dâhil etmiş.

Yazarın tarzını hiç yadırgamadım. Sanki Ahmet Mithat Efendi'den okuduğum ilk değil de beşinci kitap gibi rahat, pürüzsüz bir okuma oldu benim için.

Polisiye sevenlerin kesinlikle okumasını tavsiyed ederim.