Keşfet

Dostlar ırmak gibidir;
Kiminin suyu az, kiminin çok.
Kiminde elleriniz ıslanır yalnızca,
Kiminde ruhunuz yıkanır boydan boya.
İnsanlar vardır; üstü nilüferlerle kaplı,
Bulanık bir göl gibi.
Ne kadar uğraşsanız görünmez dibi.
Uzaktan görünüşü çekici, aldatıcı;
İçine daldığınızda ne kadar yanıltıcı.
Ne zaman ne geleceğini bilemezsiniz;
Sokulmaktan korkarsınız, güvenemezsiniz.
İnsanlar vardır, derin bir okyanus;
İlk anda ürkütür, korkutur sizi.
Derinliklerinde saklıdır gizi,
Daldıkça anlarsınız, daldıkça tanırsınız;
Yanında kendinizi içi boş sanırsınız.
İnsanlar vardır, coşkun bir akarsu;
Yaklaşmaya gelmez, alır sürükler.
Tutunacak yer göstermez beyaz köpükler.
Ne zaman nerede bırakacağı belli olmaz;
Bu tip insanla bir ömür dolmaz.
İnsanlar vardır; sakin akan bir dere,
İnsanı rahatlatır, huzur verir gönüllere.
Yanında olmak başlı başına bir mutluluk;
Sesinde, görüntüsünde tatlı bir durgunluk.
İnsanlar vardır; berrak, pırıl pırıl bir deniz;
Boşa gitmez ne kadar güvenseniz.
Dibini görürsünüz, herşey meydanda.
Korkmadan dalarsınız, sizi sarar bir anda.
İçi dışı birdir çekinme ondan;
Her sözü içtendir, her davranışı candan.
İnsanlar vardır; çeşit çeşit, tip tip.
Her biri başka bir karaktere sahip.
Görmeli, incelemeli, doğruyu bulmalı.
Herşeyden önemlisi; insan, önce insan olmalı...

“Şu işe bakın… Hayat, nerede olursa olsun durdurulamıyor; yürüyor.
Şu kalın, yağlı traverslerin arasından hayat fışkırıyor.
Ama bakın… Yoz çiçekler otlar eziliyor, yok oluyor.
Direnmesini bilen çiçekler ise boy vermeye devam ediyor.”

Bu bölüm, zamanın akışıyla birlikte sevginin ve özlemin nasıl derinleştiğini gösteriyor. Yazar, babaya duyulan özlemi günlerle ölçerek anlatıyor ve bu, okuyucuda hem hüzün hem de empati uyandırıyor. ‘16. gün’ ifadesi, sıradan bir tarih değil; bir bekleyişin, bir özlemin sembolü haline geliyor. Bölüm, okuyucuyu kendi hayatındaki kayıpları ve değerli bağları düşünmeye davet eden içten bir anlatı sunuyor.

Uğultulu Tepeler-Emily Bronte Yorum: Kapkara bulutlarla bezenmiş yağmurlu ve kasvetli bır günde bır yandan da suyla buluşan toprağın dayanılmaz kokusu hoşumuza gider ya işte bu kitap tam böyle bır kitap. Bir yandan kitabın gitgide kötüleşen ve hiç düzeltmeyecekmiş gibi duran atmosferiyle canımız sıkılırken bır yandanda merak edip onu bitirmek istiyoruz. Ama hacmi ve anlatım öğelerinin özgül ağırlığı nedeniyle bu pek kolay olmuyor. Öfkeli bir Insanın ne kadar kötü , ne kadar bencil , ne kadar aşağılık bır canlı olabileceğini anlatırken aynı zamanda aşk, entrika ve özümüzdeki saflık gibi duyguları da kıyasıya yaşatıyor bize. Genç karakterler birer birer ölüyor. Önlenemiyor bır türlü bu genç kayıplar. Ölümcül hastalıklar, insani ilişkiler ve roman karakterlerinin yazarın kendisi ile ne kadar bağlantılı olduğu bilinmez ama 29 yaşında bu ilk ve tek romanını yazan yazarın 30 yaşında tıpkı romanındaki karakterlerden birisi gibi ölmesi kötü bır tesadüf bana göre. Romanın sonunda büyük bır potansiyeli olan bır yazarın genç değil çok genç yaşta aramızdan ayrılmasına daha çok üzüldüm. Yıllar önce 'Jane Eyre' romanını okuduğum ve oldukça etkilendiğim Charletto Bronte 'nin de kız kardeşi olan yazarın bu etkili, akıcı, kasvetli, trajik ve dramatik romanını her kitap dostuna şiddetle tavsiye ediyorum

Kitapta, Kemal Tahir’in daha önce yayımlanmamış ya da taslak olarak kalmış öykülerinin yanı sıra kitaba ismini veren Dutlar Yetişmedi öyküsü de dahil, yaklaşık otuz tane, insanın aklında yer edecek türde hikâye yer alıyor.

Kitaba ismini veren Dutlar Yetişmedi'nin kahramanları da, yine yazarın Karılar Koğuşu kitabının ana karakterleriymiş sanırım.

Sosyal statü fark etmeksizin, insanların asıl niyetlerinin ve taktıkları maskelerin tamamının farkında olan bir yazar. Siyasi görüşünü pek desteklemiyor olsam da toplumsal sorunlara karşı lafını hiç esirgememesi ve kendine özgü kinayeli yazım tarzı aşırı hoşuma gitti.

Bütün Öyküleri'nin derlemesi toplam dört ciltten oluşuyor. Kalan üçünü de okumayı umuyorum. Romanları daha çok sevilmiş fakat ben öykülerini tercih ederim. Sayfalarca, zaten çoğunu deneyimlediğimiz sorun üzerine sorun okumayı sevmeyenlere kısa ama etkili öykülerini öneririm