ahmet.yiit

Kapitalizmin normali köleliktir, fazlası değil. Kölelikten bir gram bile fazla olan her şey, işçi sınıfının örgütlü mücadeleleriyle kazanılmıştır. Biz ne kadar örgütlüysek, ne kadar mücadele edersek, sermaye sınıfı o ölçüde geri adım atmak zorunda kalır.

📚 Yaşamak İçin Sosyalizm / 24s

Ne yaparsan yap, pişman öleceksin. Belki yaptıklarından, belki de yapmadıklarından. Çünkü hayat insana her kapıyı aynı anda açmaz. Verilen her karar vazgeçilen başka bir ihtimalin bedelini taşır. Bu yüzden kusursuz bir seçim yoktur. Yalnızca sonuçlarıyla yaşamayı kabul ettiğin seçimler vardır. İnsan çoğu zaman yaptığı hatalardan değil, cesaret edemediği adımlardan daha uzun süre etkilenir. Çünkü bazen en ağır pişmanlık kaybetmek değil, hiç denememiş olmaktır.

16 HAZİRAN AKŞAMININ ŞİİRİ

Hâlâ durur o akşam, belleklerinde,
mayalanır durur, birlikte bakmanın derinliğiyle,
önüne geçilmez coşkusuyla, birlikte yürümenin,
bir ağızdan söylemenin güzelliğiyle bir şarkıyı,
birlikte sahip çıkmanın bir öfkeye
bir hesabı birlikte ödetmenin
“düşen kalır, bırakın ağlamayı”
demenin kutsal ve hüzünlü aleviyle
yaşayıp durur o haziran akşamı.
Birlikte baktılar her şeye,

tek tek bakınca göremedikleri,
içine giremedikleri evlere baktılar,
bir yabancı gibi sığındıkları parklara,
bir ucundan geçip de yalnızlık çektikleri
koca koca alanlara,
tutamadıkları inceliklere baktılar
ellerinin nasırıyla,
kaçırılan değerlere baktılar, korunan bankalara.

Önlerine çıkarılan parmaklıklar
demirden değildi artık,
kendi sesleriyle konuşmuyorlardı
ağızlar karşılarında,
ve yerlerinde başka bir şey
dikilip duruyordu engellerin.
Yani korunan ve kaçırılan neyse
oydu yollarını tıkayan da,
üstlerine çeviren de oydu namluları.

Apaçık gördüler kim neyin hizmetinde,
gördüler kendi eğittikleri demir
düşman edilmiş ellerinin emeğine,
suyuna ter kattıkları çeliğin
gördüler çevrildiğini göğüslerine.
Ürettiği ne varsa, daha özgür,
daha yoğun, daha anlamlı yaşamak için,
esirgendiğini gördüler insandan
ve kavgasız elde edilemeyeceğini hiçbir şeyin.

Birlikte yaratılanı birlikte devşirip
evlerine dönenlerin o haziran akşamı
her sokağa çıkışları bir gerçeği belirtir:
Yaşamın güç ve onurlu kavgasında
omuz omuza olmak verimli bir ırmak gibidir,
yeni tohumlar saçar geçtiği tarlalara,
yürekleri yeni zaferlerle doldurur.
Ve birlikte duyulacak yeni sevinçlere kadar
o haziran akşamı mayalanır durur.

Kemal Özer

Direnç çiçeğinin gülleri geç açar
Çatlattığı kayadan su gürül gürül akar
Kavgayı büyütüp öfkeyi bileyen
Ateşten bir yürek özgürlük isteyen
Yarını kuracak depremleri bekle
Umudun yitirme birliğini örgütle!

Stop!
Fren!
Zınkk!.
Dur-du!
Amele
Başparmağını tele
Dokundurdu!.
Akümülatör, dinamo, motor, buhar, benzin
Elek-trik!
Tirrrrrrk!
Dur-du!
Yüksek tuğla bacalarda dumanlar donakaldı,
Koptu kayışlar!..

Nazım Hikmet Ran

Ekmek herkese yetecekti aslında, tarlaya karga dadandı, ambara fare, fırına hırsız, memlekete harami...

Geldikleri gibi gitmediler; kimi itini bıraktı, kimi bitini, kimi de pi****. Yoksa bu kadar şerefsizin bizden olması mümkün değil...!!!

Neyzen Tevfik

“Şu işe bakın… Hayat, nerede olursa olsun durdurulamıyor; yürüyor.
Şu kalın, yağlı traverslerin arasından hayat fışkırıyor.
Ama bakın… Yoz çiçekler otlar eziliyor, yok oluyor.
Direnmesini bilen çiçekler ise boy vermeye devam ediyor.”

Okuduğum kitabın kaçıncı sayfasında kaldığımı bazen unutuyorum. Aynı anda birden fazla kitap okumam gerektiğinde de kaldığım yeri karıştırabiliyorum. Eminim benimle aynı sorunu yaşayan birçok kişi vardır.

Kaldığımız sayfayı takip edebileceğimiz bir özelliğin Sosyal Kitap’a eklenmesi gerektiğini düşünüyorum. Eğer böyle bir özellik zaten varsa, lütfen benimle paylaşın; nasıl kullanacağımı bilmiyorum.

Umursama dünya gelse üstüne
İçinde büyüyen bir ahın olsun
Elbet bir gün devran döner tersine
Tahammül en büyük silahın olsun

Boşver hayallerin gerçek olmasın
Yeşersin yeter ki umut solmasın
Derde talip ol ki dertli kalmasın
Garibin gözyaşı günahın olsun.

Olsun be aldırma Yaradan yardır
Sanma ki zalimin ettiği kardır
Mazlumun ahı, indirir şahı
Her şeyin bir vakti vardır

Yunus Emre

"Anlamıştık ki işçinin dostu, işverenin güdümündeki sarı sendikalar değil, işçilerin denetimindeki devrimci sendikalardır. Anlamıştık ki "İT" derisinden post, sömürücüden dost olmazmış..."

Hekimhan Dağlarında 335 Gün İşçilerin Direnişi

Bir zamanlar yurdun hakiki efendisi köylüydü..

"İsmi efendi, kendisi köle, sefil, aç
Ne ekmeği, suyu, ne de içmeye ilaç
Yarattığı varlığa muhtaç
Muhtaç olan efendiler, efendiler..."

-Nesimi Çimen