ahmet.yiit

Aşk bir güneşe benzer;
doğduğu zaman hangi karanlığın içinde olduğuna bakmaz insanın.
Usulca dokunur yüzüne,
sonra yıllardır üşüyen yerlerini ısıtır.

Sevmek, birine sahip olmak değildir.
Sevmek; onun özgürlüğünü kendi özgürlüğün kadar sevebilmektir.
Bir insanı sevmek, onu değiştirmeye çalışmak değil;
yaralarını bilip o yaralardan vurmayacak kadar insan kalabilmektir.

Hayat zaten kısa bir misafirliktir.
Ne kadar öfkelensen de geçer,
ne kadar beklersen bekle geçer,
ne kadar seversen sev, gün gelir zaman bile senden hesabını ister.

Ama bazı insanlar vardır;
hayatından geçip gitmezler.
Bir şarkının içinde kalırlar,
bir sokak lambasında, bir sigara dumanında,
yarım kalmış bir cümlenin sonunda yaşarlar.

Aşk bazen kavuşmak değildir.
Bazen en büyük aşk, uzaktan iyi olmasını dilemektir.
Çünkü gerçekten sevdiğin bir insanın mutlu olması,
senin yanında olmasından daha kıymetli geliyorsa,
orada aşk çoktan kendini aşmıştır.

Sevgi, dünyanın en sessiz devrimidir.
Bir insanın kalbine iyilik bırakabilmek,
onun karanlığında bir mum yakabilmek,
bütün büyük sözlerden daha değerlidir.

Unutma;
hayat, kırdıklarımızın değil, iyileştirdiklerimizin hatırasını taşır.
Ve insan, en çok sevdiği yerde değil,
en çok insan kaldığı yerde güzeldir.

Aşk bir güneşe benzer…
Her gün doğmaz belki hayatına.
Ama bir kere doğdu mu,
karanlığın bile bir anlamı olduğunu öğretir sana.

Rezan Farqin

Kapitalizmin normali köleliktir, fazlası değil. Kölelikten bir gram bile fazla olan her şey, işçi sınıfının örgütlü mücadeleleriyle kazanılmıştır. Biz ne kadar örgütlüysek, ne kadar mücadele edersek, sermaye sınıfı o ölçüde geri adım atmak zorunda kalır.

📚 Yaşamak İçin Sosyalizm / 24s

Ne yaparsan yap, pişman öleceksin. Belki yaptıklarından, belki de yapmadıklarından. Çünkü hayat insana her kapıyı aynı anda açmaz. Verilen her karar vazgeçilen başka bir ihtimalin bedelini taşır. Bu yüzden kusursuz bir seçim yoktur. Yalnızca sonuçlarıyla yaşamayı kabul ettiğin seçimler vardır. İnsan çoğu zaman yaptığı hatalardan değil, cesaret edemediği adımlardan daha uzun süre etkilenir. Çünkü bazen en ağır pişmanlık kaybetmek değil, hiç denememiş olmaktır.

16 HAZİRAN AKŞAMININ ŞİİRİ

Hâlâ durur o akşam, belleklerinde,
mayalanır durur, birlikte bakmanın derinliğiyle,
önüne geçilmez coşkusuyla, birlikte yürümenin,
bir ağızdan söylemenin güzelliğiyle bir şarkıyı,
birlikte sahip çıkmanın bir öfkeye
bir hesabı birlikte ödetmenin
“düşen kalır, bırakın ağlamayı”
demenin kutsal ve hüzünlü aleviyle
yaşayıp durur o haziran akşamı.
Birlikte baktılar her şeye,

tek tek bakınca göremedikleri,
içine giremedikleri evlere baktılar,
bir yabancı gibi sığındıkları parklara,
bir ucundan geçip de yalnızlık çektikleri
koca koca alanlara,
tutamadıkları inceliklere baktılar
ellerinin nasırıyla,
kaçırılan değerlere baktılar, korunan bankalara.

Önlerine çıkarılan parmaklıklar
demirden değildi artık,
kendi sesleriyle konuşmuyorlardı
ağızlar karşılarında,
ve yerlerinde başka bir şey
dikilip duruyordu engellerin.
Yani korunan ve kaçırılan neyse
oydu yollarını tıkayan da,
üstlerine çeviren de oydu namluları.

Apaçık gördüler kim neyin hizmetinde,
gördüler kendi eğittikleri demir
düşman edilmiş ellerinin emeğine,
suyuna ter kattıkları çeliğin
gördüler çevrildiğini göğüslerine.
Ürettiği ne varsa, daha özgür,
daha yoğun, daha anlamlı yaşamak için,
esirgendiğini gördüler insandan
ve kavgasız elde edilemeyeceğini hiçbir şeyin.

Birlikte yaratılanı birlikte devşirip
evlerine dönenlerin o haziran akşamı
her sokağa çıkışları bir gerçeği belirtir:
Yaşamın güç ve onurlu kavgasında
omuz omuza olmak verimli bir ırmak gibidir,
yeni tohumlar saçar geçtiği tarlalara,
yürekleri yeni zaferlerle doldurur.
Ve birlikte duyulacak yeni sevinçlere kadar
o haziran akşamı mayalanır durur.

Kemal Özer