KEŞFET

Nina ve Roman iki karkaterin aklında da aşk en son sıradaydı. Nina babası için bu evlilik oyununu kabul etmişti. Roman'ın ise tek derdi itibarını korumaktı. Nina asi ruhlu kızımız anlaşmayı yaptı ama tek derdi anlaşmanın hemen tamamlanmasıydı. Çünkü mafya lideri olan Roman her haliyle korkutucuydu. Gören herkes köşe bucak kaçıyordu ama kim bilebilirdi bu ufak kıza yenileceğini. Peki bunlar içinde yaşadığı aşkın farkına varabilecek mi? Roman'ın kirli dünyasına Nina ne tepki verecek? Kokularıyla savaşacak mı, kaçacak mı?

📚📚📚
#kusursuzcakusurlu serisinin ilk kitabını heyecanla ve merakla okudum. Konunun bütünlüğü ve uzatılmasdan bitmesi çok hoşuma gitti. Karakterlerin netliği ve sorunların hızla çözüme kavuşması harikaydı. Bazı yerlerde tabi ki klişeler vardı ama bizi de bağlayan o klişeler oldu. Uyarmadan geçmek istemiyorum +18 sahneleri mevcut, her anlamda. Özellikle mafyanın içinde olduğu bir kitap okuyorsanız kanlı sahnelere hazır olmalısınız. Nina'nın verdiği tepkiler bence normaldi. Çünkü yapılanları kabul etmek çok zordu. Umarım aşk kazanacak... (kitapta her şey belli ama spoi vermek istemedim)

Yılanın kuyruğu ile kafası tartışmışlar hangimiz önden gidecek diye.

Kafa "Sen önde gidemezsin ne gözün var ne de kulakların.

Kuyruk cevap vermiş: "Ama seni hareket ettiren güç bende. İstesem şu ağacı bile sarıp sarmalarım. Sen yerinden bile kıpırdayamazsın ben olmasam."

Kafa "İyi, ayrılalım o halde!" demiş.

Kuyruk koparmış kendini kafadan ve ileriye doğru sürünmüş. Kafasız kafasız sürünürken uçuruma düsüp parçalanıvermiş.

Jung’un psikolojiye dahil ettiği bilinçdışı kavramı Freud’un bastırılmış arzulardan oluşmuş kişisel bilinçdışı kavramından ayrışır. Kişisel bilinçdışından ayrı olarak bilinçte var olmayan dolayısıyla bastırmayla da ilgili olmayan kompleksler söz konusudur ve adına kolektif bilinçdışı der. Ona göre kolektif bilinçdışının dili semboller, iletişim kanalı ise rüyalardır.

Ne tuhaf şu dünya! Birtakım maddi maddi sebepleri bilinmekle beraber, daha önce bilinmeyen meçhullerden geliniyor, doğuluyor, büyünüyor, bir zaman bir arada haşır neşir olunuyor, birbirine alışılıyor, sonra yavaş yavaş dağılınıyordu. Bütün bunlar nasıl da ağır ağır, alıştıra alıştıra oluyordu. Ezellerden ebedlere bitmez, başı olmayan bir yolculuk!

Neşe Cengiz’in Gün Doğmadan Neler Batar kitabı, ilk sayfasından itibaren insana sessizce bir şey fısıldıyor: “Burada seni değiştirecek bir şey var.” O yüzden okurken hem karakterlerin duygularına yaklaşıyorsun hem de bir sonraki sayfada nelerin gizli olduğunu merak etmeye başlıyorsun.

Kitabın en dikkat çekici yanı, her olayı gereksiz bir hızla anlatmak yerine, sanki seni zarifçe içine çekmesi. Kahramanların yaşadığı zorlukların ardında hep bir “ya sonra?” sorusu kalıyor. Bu da kitabı elinden bırakmayı zorlaştırıyor. Çünkü her bölüm, bir öncekinden biraz daha derine iniyor.

Yazarın dili çok sade ama aynı zamanda gizemli bir hava taşıyor. Bazı cümlelerde insan fark etmeden durup düşünmek istiyor. “Bu yaşadıkları bana neyi hatırlatıyor?” diye soruyorsun kendine. Kitap, genç bir okur için hem duygusal hem de keşfetmeye açık bir yolculuğa dönüşüyor.

En merak uyandıran kısmı ise bence finali. Her şey bitti sanırken, kitabın sana anlattığı şeyin aslında daha yeni başladığını fark ediyorsun. O umut hissi… tam da insanın ihtiyacı olan türden.

Kitabını ve diğer kitaplarını okurken takıldığım ve neden acaba dediğim tek bir noktası var saygıdeğer yazarımızın.
Neden "Tanrı" kelimesini kullandığını merak ettim.
99 Esması varken neden 99un içinde olmayan bir isimle yazmış.
Eleştirmiyorum haddime değil ama merak? Fakat okudukça da keşke "Allah" ismini kullansaydı diyorum.

Saygı, sevgi, rahmetle.