KEŞFET

Biliyorum sana giden yollar kapalı
Üstelik sen de hiçbir zaman sevmedin beni

Ne kadar yakından ve arada uçurum;
İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi

Uyandım uyandım, hep seni düşündüm
Yalnız seni, yalnız senin gözlerini

Sen Bayan Nihayet, sen ölümüm kalımım
Ben artık adam olmam bu derde düşeli

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya
Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki

Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi
Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği

Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;
Hangi şarkıyı duysam, bizimçin söylenmiş sanki

Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor
Nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini

Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;
Bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri

Rastlaşmamak için elimden geleni yaparım
Bu böyle pek de kolay değil gerçi...

Alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;
Bunun verdiği mutluluk da az değil ki

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,
Sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki

İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,
Son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:

Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu
Yalvarırım onu okuma çarşamba günleri.

Bir yerde kötülük varsa , oradaki herkes biraz

Kitabın Adı: Son Ada
Yazarı : Zülfü Livaneli
Yayınevi : inkılâp Yayınevi
Türü: Roman
Sayfa sayısı :183

Ahh okumaya ne kadar da geç kalmışımm...
Ada halkı dış dünyanın kötülüğünden uzak adada birarada huzur içinde yaşarken bir gün eski başkanın adaya taşınmasıyla kötülükte adaya taşınmış oldu. Ada halkı ve adanın sahipleri olan martılar için huzurlu günler geride kalırken halkın birbirlerinden kopmalarına şahit oluyorsunuz. Tabii yine aynı ada halkının adadaki eski huzurlu yaşamlarına dönmeleri için mücadelelerini görmek içimi huzurla doldurdu. Eserin akıcı ve sade dili son derece okuyucuyu içine çekiyor. Bu okumayı yaparken evimden martı seslerini duymak ve onları görmek benim için bir şanstı artık onlara farklı gözle bakıyorum.

📌
Biz insanlar ,sınırlarımızı bilmeden kendi aklımızı beğeniyoruz,öğrenmiyoruz, akıllanmıyoruz. Her şeyi anladığımız zaman da iş işten geçmiş oluyor.

Bu eseri bana hediye eden kıymetli eşime @faik.yilmaz.9 'a teşekkür ederim 🤍

Bir kitap düşünün: Sayfaları arasında gezindikçe, bazen bir çocuğun masumiyetiyle karşılaşıyorsunuz, bazen de bir yetişkinin yükünü omuzluyorsunuz. Dut Ağacının Altında, tam da bu ikilemi yaşatan bir eser.

"Aydınlık" hikâyesi, insanın içindeki karanlığı sorgulatıyor: "Işık, gözlerimizde mi yoksa yüreğimizde mi saklı?" diye düşündürürken, "Talihsizlikler" ise hayatın küçük detaylarının nasıl büyük dönüşümler yarattığını anlatıyor. En çarpıcı olanı ise "Çiçekler ve Aynalar"… Geçmişle hesaplaşmanın, mezarlıklarda bile filizlenebilecek bir umuda dönüşebileceğini gösteriyor.

- Doğa-insan ilişkisi: "Balıklar ve Domuzlar"da, insanın doğayla olan mücadelesi şiirsel bir dille yansıtılıyor.
- Metaforların gücü: "Suda Sarı Çiçek", görünüşte sıradan bir detayın bile nasıl bir iç hesaplaşmaya kapı araladığını anlatıyor.
- Evrensellik: Her hikâye, farklı kültürlerden insanların ortak duygularına dokunuyor.

Bu kitap, bir dut ağacının dalları gibi: Kökleri geçmişe, yaprakları geleceğe uzanıyor. Okurken kendinizi kaybetmek değil, bulmak için okuyacaksınız.

Siz hangi hikâyenin tohumunu ekeceksiniz?

“İbadetler şu asıllar üzerine konulmuştur: kalp, göz ve dil.
Gözün ibadeti ibret almaktır.
Kalbin ibadeti tefekkür etmektir.
Dilin ibadeti de doğruyu söylemek ve Allah Teala'yı tesbih ve zikir eylemektir”
Nitekim Yüceler Yücesi şöyle buyurur:
*Ey insanlar ! Allah’ı çokça zikredin. Ve O’nu sabah-akşam tesbih edin.*

Eğer Tanrı'ya inanıyorsam sonuçta inanmak da benim seçimim. İçimdeki ben Tanrı'ya inanmam gerektiğini söylediği için inanıyo­rum. İnanıyorum çünkü Tanrı'nın varlığını hissediyorum ve kalbim bana Tanrı'nın orada olduğunu söylüyor. Eğer Tanrı'nın varlığını artık hissetmiyorsam kalbim bir anda Tanrı'nın olmadığını söyle­meye başlıyor ve inanmayı bırakıyorum. Her iki durumda da tek otorite hislerimdir. Tanrı'ya inandığımı söylediğimde bile aslında kendi iç sesime çok daha derinden güveniyor ve inanıyorumdur.

Artık kanıksadığımız ve sorun­suz olarak algıladığımız bir yaşam dünyasına fırlatılmıyoruz. Yaşam dünyası artık bir tasarı [Entwurf] meselesidir. Eskiden bölünmez bir birlik olarak algılanan bütüncül ufuk, radikal bir fragmantasyon sürecine maruz kalıyor. Küreselleşmeyle bir­likte dijitalleşme ve ağlar oluşturma, yaşam dünyasının çökü­şünü hızlandırıyor. Yaşamı dünyasının giderek olgusallıktan ve bağlamdan koparılması, iletişimsel eylemin bu "bütünsel arka planını" yok ediyor. Yaşam dünyasının olgusallığının ortadan kalkması, anlaşma odaklı iletişimi büyük ölçüde engelliyor.
Yaşamı dünyasının olgusallıktan koparıldığı göz önüne alındığında, internet üzerinde kimlik ve topluluk deneyimle­rini yeniden mümkün kılacak alanlar tesis etmeye, yani kanık­sanmış ve sorunsuz kabul edilen bir ağ tabanlı yaşam dünyası kurmaya yönelik ihtiyaç ve çabalar ortaya çıkmaktadır. Böylece internet, kabileleştirilmektedir.

Neşe Cengiz’in Gün Doğmadan Neler Batar kitabı, ilk sayfasından itibaren insana sessizce bir şey fısıldıyor: “Burada seni değiştirecek bir şey var.” O yüzden okurken hem karakterlerin duygularına yaklaşıyorsun hem de bir sonraki sayfada nelerin gizli olduğunu merak etmeye başlıyorsun.

Kitabın en dikkat çekici yanı, her olayı gereksiz bir hızla anlatmak yerine, sanki seni zarifçe içine çekmesi. Kahramanların yaşadığı zorlukların ardında hep bir “ya sonra?” sorusu kalıyor. Bu da kitabı elinden bırakmayı zorlaştırıyor. Çünkü her bölüm, bir öncekinden biraz daha derine iniyor.

Yazarın dili çok sade ama aynı zamanda gizemli bir hava taşıyor. Bazı cümlelerde insan fark etmeden durup düşünmek istiyor. “Bu yaşadıkları bana neyi hatırlatıyor?” diye soruyorsun kendine. Kitap, genç bir okur için hem duygusal hem de keşfetmeye açık bir yolculuğa dönüşüyor.

En merak uyandıran kısmı ise bence finali. Her şey bitti sanırken, kitabın sana anlattığı şeyin aslında daha yeni başladığını fark ediyorsun. O umut hissi… tam da insanın ihtiyacı olan türden.