KEŞFET

Golding'in The Inheritors'ı konu itibariyle Jack London'ın Adem'den önce kitabına benziyor. Aralarındaki keskin fark ise London'ın, iyisiyle ve kötüsüyle daha insani karakterler ortaya koyması.

Golding, eski bir asker olarak hem Sineklerin Tanrısı hem de Mirasçılar kitabında, insanlığın köklerinin iyilikten çok karanlığa dönük olduğunu sık sık motif olarak veriyor.

Akıcı ve ilgi çekici kısa bir kitaptı. Okumanızı tavsiye ederim.

Kitabın Adı: Yaşamak
Yazarı: Yua Hua
Yayınevi: @jaguarkitap
Türü: Roman
Basım Yılı: 2022
Sayfa Sayısı: 205 Sayfa

Düşünceler: Yua Hua Çin edebiyatının yaşayan en önemli isimlerinden birisi olmasına rağmen O'nunla tanışmam yeni oldu. (Tabi kitap vesilesi ile, şahsen değil)

Yaşamak adıyla 1993 yılında ilk kez yayınlandığında ülkesinde ( Çin) hemen sansüre uğrayan bu kitabın filmide aynı akıbete uğramaktan kurtulamadı. Oysa Uluslararsı camiada pek ödül alan bu eser tabiri doğru ise ödüle doymadı.

Fugui adında ihtiyar bir çiftçiye rastlayan kitabın yazarı O'nun hevesle anlattığı hayat hikayesini dinler ve bize aktarır. Fugui babasının hoyratça harcayıp 130 dönümden 65 dönüme indirdiği servetiyle zengin olarak doğan bir "Efendi" dir kitabın en başında

Ama tıpkı babası gibi har vurur harman savurur hata üstüne hata yapıp kendi toprağında karın tokluğuna bile gidermeyen cüzi bir ücretle çalışacak kadar fakir duruma düşer. Yeniden toparlanmaya hayata dört elle sarılmaya çabalar ama hayat şartları çok ağırdır.

Birde buna Çin 'ın çalkantılı politik dönemi eklenince yaşam iyice içinden çıkılmaz bir hal alır. Zor yaşam trajedi haline dönerken Fugui sevdiklerinin yaşamları dahil pek çok şeyi daha kaybeder.

Içerik olarak sansürü asla haketmeyen bu kitap Çin'in sistemini eleştirdiği için bu cezaya layık görülmüş. Lâkin bırakın sansürü okunması için teşvik edilmesi lazım bence bu kitabın.

Sürükleyici, etkileyici , acıklı anlatımı ile yaşama tutunmaya çalışan insanların hayatını anlatan bu harikulâde eseri tüm dostlarıma tavsiye ediyorum

Bütün hırsını, motivasyonunu kaybetmiş ve yaşadığı ölüm sessizliğindeki hayatını kabul etmiş Thérése Raquin'in hayatının değişmesini konu alıyor kitap.

Ailesi öldükten sonra akrabalarına emanet edilen ve burada kuzeniyle büyüyen Thérése, tüm karakterini bastırıyor ve silik bir kişiliğe bürünüyor. Ancak kuzeniyle evliliğinden sonra, kuzeninin arkadaşı Laurent ile tanışıyor. Bu da kadının aslında tutkulu ve canlı mizacını ortaya çıkarıyor.

Olayların gidişatı ise çok dramatik geldi bana. Sonuna kadar her yerde ve zamanda görebileceğimiz aile faciaları diye düşünüyordum ama finali Shakespeare'a bağladı sanki. Fazla tiyatro materyali, gösteri amaçlı abartılan tepkilere yer verilmiş.

Gerçi beğenmedim diyemeyeceğim. Emile Zola'nın bu tür bir kitap yazacağını düşünmezdim. Önceki kitaplarıyla bağlantı kurmaya çalışıyorum da yalnızca aile içi şiddeti ve sorunları yarı umursamazlıkla ele alış şekli oldukça benziyor.

Tuhaf bir mutlulukla doldu için; bir kalbin olduğundan değil, ona gerçekten dokunabilen birinin varlığından. Hemen arkasından bir sancı gelip geçti içinden. "Birinin kalbine böylesine rikkatle dokunabilmek ancak derin acılara maruz kalanların maharetidir." Yüzüne daha dikkatle baktın. "Kim bilir" diye düşündün, "saçlarında açan nar çiçeklerinin arasında hangi gönül ağrısını, hangi yaşamak kederini gizliyor bu kadın?"

Raskolnikov’un Gölgesi: Sonya

Dostoyevski’nin Suç ve Ceza romanından sonra Sonya’nın hayatı nasıl devam etti?
Raskolnikov’un Gölgesi: Sonya, klasik bir eserin gölgesinde kalan bir karakterin iç dünyasına odaklanıyor. Bu roman, Sonya’nın yalnızca bir tanık değil, kendi vicdanıyla yüzleşen bağımsız bir karakter olduğunu hatırlatıyor.

Geçmişin yüküyle yaşamak mümkün mü, yoksa her insan kendi gölgesini yeniden mi yazmak zorunda?