O gün her şey normal başlamıştı.
Hatta normalden daha yoğundu.
Masamın üzeri dosyalarla doluydu. Telefonum susmak bilmiyordu. Ekranda yanıp sönen mesajlar, üst üste gelen mailler, kapıyı çalmadan içeri giren insanlar…
Hepsi aynı şeyi söylüyordu aslında:
“Yetişmen lazım.”
Saatime baktım.
Toplantıya on dakika kalmıştı.
