uykulu şafak

geceden düşen dolunayı kucakladım
omuzumda eski hırka ağırlığı var
çıplak ayaklarımı öpüyor rüzgâr

yüz yıllık ağaçların üzerinde yürüdüm
kökler adımı fısıldıyordu
ben sustum çağrıldığım kadar

sesini değil gölgesini büyütüyordu yaprak
her dal unuttuğum bir anıyı uzattı
parmak aralarında toprak tortusu
bize şarkısını mırıldadı bahar

kalbim dalgın bir kuştu
karanlığın cebine saklanan
mahmurluğuyla sabahın

mevsimleri topladım saçlarımdan
ensemde birkaç yıldız kırığı
hazırlanır gündüzün telaşı birazdan

umut haylaz bir çocuk kitaplara tırmanan
koşarak geçti yeni sayfaya
ben hâlâ kapanmayan bir masal kıyısında
uykulu şafakla kafa kafaya

hry