Protez Ölüm

‎

Perdeler uçuşur aynada
‎Kentin kirli perdeleri
‎Hiçbir gizi olmayan arkasında
‎
‎Elbisem dolanır ayaklarıma
‎Sökük paslı lambaları
‎Çıplak taşlarında yolların
‎
‎Dizleri üstüne çöküyor anne
‎Düşlerinde pembe kedi
‎Yaşlı sokak kayboluyor içinde
‎
‎Balonları uçar çatıların tek tek
‎Bu veda çizgisidir upuzun
‎Düşer insanlık karanlığına
‎
‎Gökten renkli simler üfler biri
‎Ölüm kapanır içine
‎Nefesi kokarken putların
‎
‎Uçaklar geçer uykusunda bebeğin
‎Kuyruğuna takılı bir kahkaha
‎Kan bulaşmış süt kokan emziğine
‎
‎Saçlarını hırçın rüzgâr döküyor
‎Kel bahçelerin kederine
‎Zili neden çalmaz matemin
‎
‎Avluda bembeyaz çiçekleri
‎Yazıyor kopmuş eliyle kâtip
‎Terazisi bozuk heykellerin
‎
‎Gün ilaçlarını almayı unutan çocuk
‎Öksürüp durur kapımda
‎Sırtına havlu koymuştum oysa
‎
‎Protez duygu tamircisi
‎Koşma deseydim bu kadar koşma
‎Ölemiyorum arkanda
‎