sayfa iki yüz iki

Boynunu saran beyaz kazağı
‎Bütün bir kışı ısıtmıştı
‎Yağmur yağıyordu giderken
‎Akşamüstüydü
‎Kucağında kitaplar
‎Çizdiği satırlardan dökülüyordu
‎Altıncı sayfada dalgındı kadın
‎
‎Kahveleri soğumuş masaya ilikli
‎Kaç ayağı vardı bir sandalyenin
‎Yan yanayken iki kişi
‎
‎Avuçluyor takvimi şimdi
‎Parmaklarını acıtıyor günler
‎Ertesinde kalıyor zaman
‎Bir.. iki.. üç...
‎Ağlamıştı kadın sayfa yüz kırk üç
‎
‎Papatyalar kopuyor saçlarından
‎Eksildikçe çoğalıyor kokusu
‎Ne tuhaf değil mi
‎Bahçesine şiir ekiyor kadın sayfa iki yüz iki
‎
‎Babası ölüyor sonra
‎Yemyeşil ağaçların arasına gömüyorlar
‎uzun bedenini
‎Başında mezar taşı kadar beyaz kadın
‎Toprağı deliyor simsiyah gözleriyle
‎Sayfa üç yüz otuz sekizde
‎
‎Eylül... ekim... kasım...
‎Sonrası yokmuş gibi baharın
‎Rüzgâra mı kızmalı yoksa dalına mı
‎İntihar ederken bir yaprağın
‎
‎