Eski bir mabet kapısının paslı tokmağıydı sanki elleri. Soğuktu, ıslaktı, pürüzlüydü, kirliydi ama sapasağlamdı. Sığınılası bir korunak, emeğin, fedakârlığın, güven ve huzurun sessiz taşıyıcılarıydı.