huriyeçap

Umut Çiçekleri, adının çağrıştırdığı gibi hüznün içinden umudu filizlendiren bir eser. Yazar Mükerrem Erce Sandalcı, yalnızca bir şehidin ardından duyulan özlemi değil, geride kalan insanların umutlarını, dayanışmasını ve vatan sevgisini de  anlatıyor.
‎
Şehit toprağında filizlenen bir hikâyeyi konu alıyor kitap. Duygusallığa yaslanırken cümleler, abartıya kaçmadan sade bir anlatıma yer veriliyor. Özellikle genç okurlar için fedakârlık, sorumluluk ve insan sevgisi üzerine düşündüren, milli ve manevi değerlerimizi yansıtan anlamlı bir eser.
‎
‎Birçok kere duygusal anlar yaşadığım sayfalar oldu. Vefâ, umut çiçeklerinin kalbine Demet öğretmen ile ekilirken, onu okuyanların da kitaplığında ölümsüzleşmek için bir yer ediniyor.
‎
‎"Allah yolunda öldürülenlere 'ölüler' demeyiniz. Bilakis onlar diridirler, lakin siz anlayamazsınız."
‎
‎

Kitabın türü roman olarak geçiyor fakat anı-hâtıra tarzında kaleme alınmış. Günlük de diyebiliriz. Okuma klübümüzde hem olumlu hem olumsuz yönde eleştirelere maruz kaldı. Kadınların farklı ülke ve kültürlere sahip olsa da, anne olduklarında aynı duyguları yaşıyor olduklarını bilmek bağ kurmamızı sağladı yazarla.

Alıntılarıyla içimizi ısıtan bu kısacık kitaba ısındım ben. Bazen sayfalarca yazmanın vermediği bazı duyguları böyle az sayflalı kitaplarda bulabiliyor insan.

🍀

‎Yazar Behiç Ak'ı çocuk kitaplarıyla tanıyorum. Yetişkinler için yazdığı bu roman, şiirlerle bezenmiş, İstanbul kokan garip bir aşk hikâyesini anlatıyor.
‎
‎Bir yemek davetiyle başlıyor hikâye. Mehmet T. yıllardır görmediği arkadaşlarını yemeğe çağırmaya karar veriyor ve en merak ettiği arkadaşı Sevgi oluyor.
‎
‎Mehmet T. kendi halinde, gizemli sayılabilecek kadar çevresi olmayan, olmasına da izin vermeyen, şiir kitapları olan şair bir beyfendi. Bir gün edebiyat sohbetleri topluluğuna katılmasıyla hayatı şekilleniyor. Bu toplulukta tanıştığı arkadaşlarıyla keyifli zamanlar geçiriyor, kitapların özetlerini çıkarıyor ve karakter incelemeleri üzerine konuşuyorlar. Sohbetleri ilerledikçe utana sıkıla kendinin de şiir yazdığını söylüyor Mehmet T. Israrlar üzerine okuduğu kendi şiirinden etkilenen Sevgi ile birlikte olmaya başlıyorlar. Ve hikâye bana göre bu kadar.
‎
‎Ne buram buram aşk, ne duygulu bir ayrılık, ne acıklı bir yas, ne de sevinçli bir karşılaşma var. 30 yıl sonra merak edilen arkadaşların mektupla bir araya gelmek için davetini okuyorum. Hayır beni etkileyen bir pişmanlık yok. Okur olarak vurucu bir son bekledim. Yoktu. Perişan olmak istedim bu kitabı okurken. Olamadım. Haksızlık edemem, yazara değil Cahit Zarifoğlu 'nun da dediği gibi "beklentiye giren kalbime kırgınım" ben.
‎
‎Genel hatlarıyla emek verilmiş bir kitap. Ben de emeğe saygıdan inceleme yazma gereği duydum. Çünkü şiir varsa, orada bir yerde hassas bir kalp var demektir. ❤

Sadık Hidayet kimdir? Buradan başlamalı belki.
‎Modern İran edebiyatının kurucularından kabul edilen, özellikle başyapıtı "Kör Baykuş" ile tanınan romancı, öykücü ve çevirmendir.
‎Kör Baykuş, 1930'larda yazılmış, oldukça önemli diyebileceğimiz bir İran edebiyatı eseridir. Okuyucularını intihara sürüklediği gerekçesi ile bir dönem İran'da bu kitap yasaklanmış. Gelin görün ki yazar da ne yazık 48 yaşında, Fransa'nın Paris şehrinde kendini gazla zehirleyerek intihar etmiş.
‎
‎Son zamanlarda okuduğum bir çok kitapla bağlantı kurabileceğim bir deneyim sundu bana Kör Baykuş. Derin yalnızlık, ölüm ve toplumsal eleştiri gibi konulara değininen bu eser Ömer Hayyam, şarap, mey ve aşk temalarıyla "Semerkant" kitabını, materyalist görüşten mistik/manevi bir anlayışa yönelen ve histerik duyguların yoğunluğuyla okuyucuyu hem zorlayan hem de kendi içinde elleriyle bir hamur gibi yoğurarak şekil vermesine imkân sunan Peyami Safa'nın Matmazel Noroliya'sını ve henüz tamamladığım Orhan Pamuk'un Masumiyet Müzesi'ni bir zincirin halkaları gibi birbirine ekledi zihnimde. Ve ben bu harika kitapların etkisiyle; bir kavanozun dibe çöken tortusu ile suyunun karışması gibi çalkalanıp durdum birleşene kadar kendi içimde. Birleştiğimde ise hem daha yoğun hem de daha bulanıklaştım. Ama bir öze vardım.
‎
‎Kör Baykuş, özetini çıkarabileceğim ya da konusunu anlatabileceğim bir kitap değil benim için. Düşündürmeye, yaşamaya ve ölmeye yaklaştırıp - uzaklaştıran kelimeler gemisi olabilir.
‎
‎Sevdim. Fakat Sadık Hidayet'i anlayabilmek için daha önce okunması gereken başka kitaplarla ruhunuzun beslenmesi gerektiğini düşünüyorum.

Kitap bittikten sonra Özdemir Asaf'ın dediği gibi "ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi" hissini yaşadım.
‎
‎Hoşçakalın🍀

‎neresinden başlamalı...
‎Kitap elimde yoktu, Storytel sesli kitap uygulamasında Murat Eken'in sesinden dinledim romanı. O kadar muhteşem bir seslendirme yapmış ki hayran kalmamak mümkün değil.
‎
‎Yaklaşık 18 saat süren bu seslendirmeyi bi tık hızlandırarak 14 saatte tamamladım. Yaşadığım küçücük kasabada bazen yolumu uzattım, bazı geceler çok az uyudum, her boş anımda taktım kulaklığımı, dinlerken uyuya kaldım, sonra yeniden aynı dakikayı bulmak için çabaladım ve tek bir sayfasını bile atlamadan bitirmeyi başardım.
‎
‎Orhan Pamuk'un yıllar önce "Kar" kitabını okumuştum. Kalemi çok güçlü. Yaşantısı, inancı, görüşü... bunlar benim ilgi alanım dışında. Bu arada kitabı bitirir bitirmez Netflix de dizisi yayınlanmaya başladı. Ardından bir kaç gün bu diziyi bitirme telaşına düştüm. Dizinin bir tanıtım videosunda hiç bir dizi ya da filmin kitaptaki duyguyu bana hissettirmeyeceğini yorumlamış olsam da bunun aksi oldu.
‎
‎Dizi ile ilgili fikrimi bildirmeden önce Orhan Pamuk'un Kemal karakteri ile ilgili verdiği talihsiz bir röportajına denk geldim ve bunları duymasaydım keşke dedim. Hikâyelerini sevdiğin birini araştırıp, tanımaya başlayınca bütün büyüsü bozuluyor zihnin ve kalbinde çizdiğin portre ile. Bunu yaşamamayı dilerdim.
‎
‎Kitabının analizini yapmıyorum, doğru. Belki de ne yazsam eksik, ne anlatsam yetersiz kalacağından mütevellit. Çünkü eleştiriye çok açık bir kitap. Neden bunları yazmıştan ziyade nasıl yazmışa gidiyor aklım. Rahatsız eden bölümlerine değil anlatmak istediğine yoğunlaşmak istedim.
‎
‎Dönem dizi, film ve kitaplarının hastasıyım. Beni en çok etkileyen yazarın edebiyatı, İstanbul'un ruhu, Sibel'in hanımefendiliği ve dinlerken ya da izlerken not almayı unuttuğum birçok an ve alıntılardı.
‎
‎Kitabın adını nereye yazsanız psikologlardan tutun, en usta sanatçılara kadar karakterlerin analizleri tek tek yapılmış. Fakat Füsun'un sokakta karşılaşıp etkisinde kaldığı bir trafik kazası vardı. Kendi sonu ile bağlantısı olduğunu başka kimseden okumadım ya duymadım. Bence burası da çok önemli bir detay.
‎
‎En yakın zamanda müzeyi ziyarete gideceğim, mutlaka.
‎O zaman herkes sevdiğine iyi baksın. Zira; "dünya canavar ruhlu insanlarla dolu."
Orhan Pamuk Masumiyet Müzesi

O kadar lezzetli bir kitaptı ki şıp diye bitti.

Tuğba Coşkuner'in kalemini okuyanlar bilir; hayal kurduran, ilginç hikâyeler uyduran, karakterlere olmadık sorumluluklar yıkan ve bunu büyük bir ustalıkla yapan bir kahramandır.
Çocukları çok seven insanların, dünya üzerinde çoğalması için de bir iksiri var mıdır acaba?

İlhamını kaybedenlere, bulmak isteyip de tembellik yapıp bir köşeye çekilenlere, hatta bir ilhamı olduğunu bile bilmeyenlerin kalplerinde pencere açan bir hikâye bu. O pencere açılınca içinden kitaplar, kuşlar, kelebekler, kuzular, bebekler karşılıyor okuyucuyu. Yani benim penceremden bunlar ve daha fazlası çıktı. Kim bilir sen okuyunca senin pencerenden neler neler çıkar.

Yine çocuklar için yazılmış, yetişkinlerin gizli gizli okumak isteyeceği bir ço, ye, cuk, tiş, kin kitabı 😍

Demiş miydim; o kadar lezzetli bir kitaptı ki şıp diye bitti.

‎Ah Matmazel Noraliya ve kararsız Ferit. Yoksa Ferid mi demeliydim.
‎
‎Baştan söyleyeyim çok uzun bir inceleme yazmayı düşünmüyorum. Umarım bunu başarabilirim.
‎
‎Kitabın ana karakteri Ferit, yaşadığı şehir İstanbul. Daha ilk sayfada beni öyle bir kaosun içine sürükledi ki; kim kimdi, şimdi kime bunu söyledi, bu adamın psikolojik sorunları mı var, burası nasıl bir yer, sende nerden çıktın be adam gibi, elli tane soru sorarken buldum kendimi. Sorunun kendimde olduğunu düşündüm. Sesli kitap uygulamasından dinlemeye karar verdim. Bu fikir biraz olsun işe yaradı gibi. Belli bir sayfaya kadar sürükledi beni.
‎
‎Peyami Safa'nın daha önce "Dokuzuncu Hariciye Koğuşu" kitabını okumuştum. Dili zengin ama sadeydi o kitabında. Fakat bu, aman Allah'ım!... Beni nasıl bu kadar çok yordu.
‎Kitap iki bölüme ayrılmış. İlk bölüm; kararsız bir karakterin yapmak isteyip de yapamadıkları, hayal dünyası ve halüsinasyon gibi pek de izahı olmayan iç hesaplaşmarıyla geçiyor. Yazar karakterleri tanıtıyor bu süreçte. Psikolojik, felsefik ve sosyolojik her açıdan ele alınmış, her biri farklı hikâyeye sahipler.
‎
‎İkinci bölümde ise; kitaba asıl ismini veren Noraliya ile tanıştırıyor bizi. Bu tanışma ile geçen zamanı oldukça uzun tuttuğunu düşünüyorum. Olaylar, mekanlar, hesaplaşmalar bana Dostoyevski'nin "Suç ve Ceza" kitabını anımsatıyor. Hatta Raskolnikov'dan esinlendiğini bile düşündüm. Değişik bir tarz çalışması denemek istemiş olabilir bu eserinde. Keşke hayatta olabilseydi de bunu sorma şansım olsaydı Peyami Safa'nın kendisine.
‎
‎Buraya kadar pek olumlu bir inceleme yazmamış gibi olabilirim fakat gerçek şu ki; kitap tüm bu düşüncelerime rağmen bir sanat eseri niteliğinde. O tasvirler, edebiyatın zenginliği, yarım sayfalık uzun uzadıya noktanız ve hayran bırakan cümleler, heyecanlandıran olaylar, kişilik analizine varıncaya kadar okuyucuyu düşündüren karakterlerin ilginçliği ve psikolojik durumlarını anlatış tarzı beni çok etkiledi. Bu Türk Edebiyatı'nın güzelliği değil de, ne peki?

Yazarın ruhuna rahmet, kitaba başlayacak olanlara da şimdiden kolaylık ve selâmet dilerim.
‎
‎Dip not: Bana kalırsa, İstanbul'da yaşayan her kim olursa olsun biraz şairdir biraz yazar.
‎

Ça(y)lakalem dijital ortamdan çıktı, artık matbu olarak yayında. Rize'nin kültürünü edebiyatla buluşturmaya çalıştık. Her sayfada ayrı bir hikâye değerli okurlarını bekliyor.
Ça(y)lakalem ile Rize'nin ruhu biraz olsun keşfedilsin istedik. Böylelikle dergimizin 1. Sayısı raflarda yerini aldı. Çay bardağındaki duman gibi hayallerimiz de yükseliyor diyebiliriz 😊

Dergiye ulaşmak için 👇
https://caylakalem.com.tr/sayi ..

Evladım Sana Diyorum Rize okuma grubu olarak Kasım ayında "Bahçivan ve Ölüm" kitabını inceledik. Hemen hemen hepimizin yarası, kaybı ve yası vardı. Yer yer hüzünlensek de yazarın sırtımızı sıvazlayan sözleriyle motive olduk...

Kitabın 30 sayfasına kadar yazarı kadın zannediyordum. Uygulamaya kitabı ve yazarı eklediğimde yazarın erkek olduğunu anladım. Duyguları, babasıyla olan ilişkisi ve bağı bunu bana hissettirmişti.

Kapaktaki baston babasının bastonu, soğan tohumu görseli ise yeniden doğmayı ifade ediyor. ‎Bahçıvanın gözünde ölüm bir "son" değil, toprağın altındaki sessiz bir hazırlık gibiydi. Tıpkı toprağa gömülen bir soğanın baharda filizlenmesine benziyordu.
‎
‎Yaşam dıştan bir kabuk gibidir; içinde katmanlar ve bir öz taşır. ‎Ölüm ise toprağın altına geçiştir, tıpkı bir soğanın karanlığa gömülmesi gibi, fakat dönüşümsüz değildir.
‎
Kitapta geçen semboller, bölümün ruhuna uygun olarak "ölüm = çürüme değil, dönüşüm" düşüncesini destekliyor.

Kaybı olan ya da olmayan herkesin bu kitabı okumasını öneriyorum.

‎"Gün Doğmadan Neler Batmaz" 13 öyküden  oluşan 104 sayfalık mizah yüklü bir kitap. Kapak tasarımı özenle seçilmiş. Kalabalığın içinde yalnızlığı simgeleyen bir çalışma diye düşündüm önce. Karanlığı kendi ışığıyla aydınlatan insanları anımsattı sonra. Yaşattığı her iki hissi de sevdim. Çünkü sayfalar ilerledikçe, öykülerle bir bütünlük sağladığını gördüm görselin. 
‎
‎"Dur Şurayı da Sileyim" başlıklı öykünün ilk sırada yer alması, ustaca verilmiş bir karar olmalı. Hem yazarın kalemi hakkında ipucu veriyor okura hem de diğer öyküleri okumak için güçlü bir merak uyandırıyor.
‎
‎Karaketlerin çoğu erkek ağızdan anlatılmış. Bu bende yazarın, kalemini özgürce kullanmak istediği düşüncesini doğurdu. Her ne kadar sayfalar arasında kahkaha atarken bulsam da kendimi, her güldüren hikâyenin hüzünlü bir geçmişi olduğuna inanıyorum.
‎
‎Saffet'in zaman içerisinde Nusret'e dönüşüm hikâyesi, çayımı yudumlarken gözlerimin duvarda örümcek ağı aramasına neden oldu. Peki, eşinin zamazingolu ayağıyla  Raşit'i parmağının ucunda oynatmasına ne demeli...  Sanço ve diğer bütün karakterler mahallemizde, akrabalarımızda hatta evimize kadar yakın ve tanıdık hissettirdi.
‎
‎Sevgili Neşe hanımın ne kadar iyi bir gözlemci olduğu karakterlere yüklediği özelliklerden anlaşılabiliyor. Hissettirmeden mesaj veriyor çoğu zaman ve ters köşe yapıp okuru şaşırtmayı başarıyor.
‎
‎Kaleminin özgünlüğü, samimi ve keyifli anlatım tarzıyla Türk Edebiyatına sağladığı katkı için kendimi bir okur olarak şanslı görüyorum. Sanırım ne yazsa okur, ne anlatsa dinlerim ❤
‎
‎
‎

Dantelli Piyano, 92 sayfalık bir şiir kitabı. Yazarı, Fatih Aksu. Namı diğer @yeraltindannotlar06
‎Kitabın kapağını açtığımda Dostoyevski'nin bir sözüyle karşılaşıyorum. "Kitaplarımızı, hayallerimizi elimizden alsalar, öylece ortada kalakalacağız." diyor.
‎Anlıyorum, biraz beyaz geceler var bu kitapta, biraz suç ve ceza. Belki de ölüler evinden notlar ve insancıklar...
‎
‎Cebimde Sevdam şiirini okuyorum ilk başta. Çok beğenince yanına bir kalp çiziyorum. Bazen öyle anlar geliyor ki elimde kalemim yoksa altını çizemeyeceğim diye okumayı bırakıyorum. Neyse ki çantamdan tutun da cebime kadar kalem taşıyorum.
‎
‎Bolca Ankara geçiyor satırlarda. Birkaç kez gitmişliğimle canlanıyor gözümde Ankara. Kavuşmalar, ayrılıklar... Yine mahir bir mısra okşuyor kalbimi. Adı "ortadoğulu" şiirin. Bir hazine bulmuş gibi yanımdaki arkadaşıma okuyorum. Beğeniyor.
‎Mizahı da yerinde şairin. "hayırlı takvim" gülümsetiyor beni. Hemen başına bir gülücük çiziyorum tabi.
‎
‎Keyifli bir şiir kitabı çok az okumuşum sanırım. İyi geliyor. Güzel hissediyorum. Hâl böyle olunca bir okur olarak 5 yıldızı şairin apoletine bırakıyorum.
‎
‎Okuru bol olsun dilerim.