huriyeçap

Umut Çiçekleri, adının çağrıştırdığı gibi hüznün içinden umudu filizlendiren bir eser. Yazar Mükerrem Erce Sandalcı, yalnızca bir şehidin ardından duyulan özlemi değil, geride kalan insanların umutlarını, dayanışmasını ve vatan sevgisini de  anlatıyor.
‎
Şehit toprağında filizlenen bir hikâyeyi konu alıyor kitap. Duygusallığa yaslanırken cümleler, abartıya kaçmadan sade bir anlatıma yer veriliyor. Özellikle genç okurlar için fedakârlık, sorumluluk ve insan sevgisi üzerine düşündüren, milli ve manevi değerlerimizi yansıtan anlamlı bir eser.
‎
‎Birçok kere duygusal anlar yaşadığım sayfalar oldu. Vefâ, umut çiçeklerinin kalbine Demet öğretmen ile ekilirken, onu okuyanların da kitaplığında ölümsüzleşmek için bir yer ediniyor.
‎
‎"Allah yolunda öldürülenlere 'ölüler' demeyiniz. Bilakis onlar diridirler, lakin siz anlayamazsınız."
‎
‎

Kitabın türü roman olarak geçiyor fakat anı-hâtıra tarzında kaleme alınmış. Günlük de diyebiliriz. Okuma klübümüzde hem olumlu hem olumsuz yönde eleştirelere maruz kaldı. Kadınların farklı ülke ve kültürlere sahip olsa da, anne olduklarında aynı duyguları yaşıyor olduklarını bilmek bağ kurmamızı sağladı yazarla.

Alıntılarıyla içimizi ısıtan bu kısacık kitaba ısındım ben. Bazen sayfalarca yazmanın vermediği bazı duyguları böyle az sayflalı kitaplarda bulabiliyor insan.

🍀

‎Yazar Behiç Ak'ı çocuk kitaplarıyla tanıyorum. Yetişkinler için yazdığı bu roman, şiirlerle bezenmiş, İstanbul kokan garip bir aşk hikâyesini anlatıyor.
‎
‎Bir yemek davetiyle başlıyor hikâye. Mehmet T. yıllardır görmediği arkadaşlarını yemeğe çağırmaya karar veriyor ve en merak ettiği arkadaşı Sevgi oluyor.
‎
‎Mehmet T. kendi halinde, gizemli sayılabilecek kadar çevresi olmayan, olmasına da izin vermeyen, şiir kitapları olan şair bir beyfendi. Bir gün edebiyat sohbetleri topluluğuna katılmasıyla hayatı şekilleniyor. Bu toplulukta tanıştığı arkadaşlarıyla keyifli zamanlar geçiriyor, kitapların özetlerini çıkarıyor ve karakter incelemeleri üzerine konuşuyorlar. Sohbetleri ilerledikçe utana sıkıla kendinin de şiir yazdığını söylüyor Mehmet T. Israrlar üzerine okuduğu kendi şiirinden etkilenen Sevgi ile birlikte olmaya başlıyorlar. Ve hikâye bana göre bu kadar.
‎
‎Ne buram buram aşk, ne duygulu bir ayrılık, ne acıklı bir yas, ne de sevinçli bir karşılaşma var. 30 yıl sonra merak edilen arkadaşların mektupla bir araya gelmek için davetini okuyorum. Hayır beni etkileyen bir pişmanlık yok. Okur olarak vurucu bir son bekledim. Yoktu. Perişan olmak istedim bu kitabı okurken. Olamadım. Haksızlık edemem, yazara değil Cahit Zarifoğlu 'nun da dediği gibi "beklentiye giren kalbime kırgınım" ben.
‎
‎Genel hatlarıyla emek verilmiş bir kitap. Ben de emeğe saygıdan inceleme yazma gereği duydum. Çünkü şiir varsa, orada bir yerde hassas bir kalp var demektir. ❤

Sadık Hidayet kimdir? Buradan başlamalı belki.
‎Modern İran edebiyatının kurucularından kabul edilen, özellikle başyapıtı "Kör Baykuş" ile tanınan romancı, öykücü ve çevirmendir.
‎Kör Baykuş, 1930'larda yazılmış, oldukça önemli diyebileceğimiz bir İran edebiyatı eseridir. Okuyucularını intihara sürüklediği gerekçesi ile bir dönem İran'da bu kitap yasaklanmış. Gelin görün ki yazar da ne yazık 48 yaşında, Fransa'nın Paris şehrinde kendini gazla zehirleyerek intihar etmiş.
‎
‎Son zamanlarda okuduğum bir çok kitapla bağlantı kurabileceğim bir deneyim sundu bana Kör Baykuş. Derin yalnızlık, ölüm ve toplumsal eleştiri gibi konulara değininen bu eser Ömer Hayyam, şarap, mey ve aşk temalarıyla "Semerkant" kitabını, materyalist görüşten mistik/manevi bir anlayışa yönelen ve histerik duyguların yoğunluğuyla okuyucuyu hem zorlayan hem de kendi içinde elleriyle bir hamur gibi yoğurarak şekil vermesine imkân sunan Peyami Safa'nın Matmazel Noroliya'sını ve henüz tamamladığım Orhan Pamuk'un Masumiyet Müzesi'ni bir zincirin halkaları gibi birbirine ekledi zihnimde. Ve ben bu harika kitapların etkisiyle; bir kavanozun dibe çöken tortusu ile suyunun karışması gibi çalkalanıp durdum birleşene kadar kendi içimde. Birleştiğimde ise hem daha yoğun hem de daha bulanıklaştım. Ama bir öze vardım.
‎
‎Kör Baykuş, özetini çıkarabileceğim ya da konusunu anlatabileceğim bir kitap değil benim için. Düşündürmeye, yaşamaya ve ölmeye yaklaştırıp - uzaklaştıran kelimeler gemisi olabilir.
‎
‎Sevdim. Fakat Sadık Hidayet'i anlayabilmek için daha önce okunması gereken başka kitaplarla ruhunuzun beslenmesi gerektiğini düşünüyorum.

Kitap bittikten sonra Özdemir Asaf'ın dediği gibi "ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi" hissini yaşadım.
‎
‎Hoşçakalın🍀

‎neresinden başlamalı...
‎Kitap elimde yoktu, Storytel sesli kitap uygulamasında Murat Eken'in sesinden dinledim romanı. O kadar muhteşem bir seslendirme yapmış ki hayran kalmamak mümkün değil.
‎
‎Yaklaşık 18 saat süren bu seslendirmeyi bi tık hızlandırarak 14 saatte tamamladım. Yaşadığım küçücük kasabada bazen yolumu uzattım, bazı geceler çok az uyudum, her boş anımda taktım kulaklığımı, dinlerken uyuya kaldım, sonra yeniden aynı dakikayı bulmak için çabaladım ve tek bir sayfasını bile atlamadan bitirmeyi başardım.
‎
‎Orhan Pamuk'un yıllar önce "Kar" kitabını okumuştum. Kalemi çok güçlü. Yaşantısı, inancı, görüşü... bunlar benim ilgi alanım dışında. Bu arada kitabı bitirir bitirmez Netflix de dizisi yayınlanmaya başladı. Ardından bir kaç gün bu diziyi bitirme telaşına düştüm. Dizinin bir tanıtım videosunda hiç bir dizi ya da filmin kitaptaki duyguyu bana hissettirmeyeceğini yorumlamış olsam da bunun aksi oldu.
‎
‎Dizi ile ilgili fikrimi bildirmeden önce Orhan Pamuk'un Kemal karakteri ile ilgili verdiği talihsiz bir röportajına denk geldim ve bunları duymasaydım keşke dedim. Hikâyelerini sevdiğin birini araştırıp, tanımaya başlayınca bütün büyüsü bozuluyor zihnin ve kalbinde çizdiğin portre ile. Bunu yaşamamayı dilerdim.
‎
‎Kitabının analizini yapmıyorum, doğru. Belki de ne yazsam eksik, ne anlatsam yetersiz kalacağından mütevellit. Çünkü eleştiriye çok açık bir kitap. Neden bunları yazmıştan ziyade nasıl yazmışa gidiyor aklım. Rahatsız eden bölümlerine değil anlatmak istediğine yoğunlaşmak istedim.
‎
‎Dönem dizi, film ve kitaplarının hastasıyım. Beni en çok etkileyen yazarın edebiyatı, İstanbul'un ruhu, Sibel'in hanımefendiliği ve dinlerken ya da izlerken not almayı unuttuğum birçok an ve alıntılardı.
‎
‎Kitabın adını nereye yazsanız psikologlardan tutun, en usta sanatçılara kadar karakterlerin analizleri tek tek yapılmış. Fakat Füsun'un sokakta karşılaşıp etkisinde kaldığı bir trafik kazası vardı. Kendi sonu ile bağlantısı olduğunu başka kimseden okumadım ya duymadım. Bence burası da çok önemli bir detay.
‎
‎En yakın zamanda müzeyi ziyarete gideceğim, mutlaka.
‎O zaman herkes sevdiğine iyi baksın. Zira; "dünya canavar ruhlu insanlarla dolu."
Orhan Pamuk Masumiyet Müzesi

O kadar lezzetli bir kitaptı ki şıp diye bitti.

Tuğba Coşkuner'in kalemini okuyanlar bilir; hayal kurduran, ilginç hikâyeler uyduran, karakterlere olmadık sorumluluklar yıkan ve bunu büyük bir ustalıkla yapan bir kahramandır.
Çocukları çok seven insanların, dünya üzerinde çoğalması için de bir iksiri var mıdır acaba?

İlhamını kaybedenlere, bulmak isteyip de tembellik yapıp bir köşeye çekilenlere, hatta bir ilhamı olduğunu bile bilmeyenlerin kalplerinde pencere açan bir hikâye bu. O pencere açılınca içinden kitaplar, kuşlar, kelebekler, kuzular, bebekler karşılıyor okuyucuyu. Yani benim penceremden bunlar ve daha fazlası çıktı. Kim bilir sen okuyunca senin pencerenden neler neler çıkar.

Yine çocuklar için yazılmış, yetişkinlerin gizli gizli okumak isteyeceği bir ço, ye, cuk, tiş, kin kitabı 😍

Demiş miydim; o kadar lezzetli bir kitaptı ki şıp diye bitti.

‎Ah Matmazel Noraliya ve kararsız Ferit. Yoksa Ferid mi demeliydim.
‎
‎Baştan söyleyeyim çok uzun bir inceleme yazmayı düşünmüyorum. Umarım bunu başarabilirim.
‎
‎Kitabın ana karakteri Ferit, yaşadığı şehir İstanbul. Daha ilk sayfada beni öyle bir kaosun içine sürükledi ki; kim kimdi, şimdi kime bunu söyledi, bu adamın psikolojik sorunları mı var, burası nasıl bir yer, sende nerden çıktın be adam gibi, elli tane soru sorarken buldum kendimi. Sorunun kendimde olduğunu düşündüm. Sesli kitap uygulamasından dinlemeye karar verdim. Bu fikir biraz olsun işe yaradı gibi. Belli bir sayfaya kadar sürükledi beni.
‎
‎Peyami Safa'nın daha önce "Dokuzuncu Hariciye Koğuşu" kitabını okumuştum. Dili zengin ama sadeydi o kitabında. Fakat bu, aman Allah'ım!... Beni nasıl bu kadar çok yordu.
‎Kitap iki bölüme ayrılmış. İlk bölüm; kararsız bir karakterin yapmak isteyip de yapamadıkları, hayal dünyası ve halüsinasyon gibi pek de izahı olmayan iç hesaplaşmarıyla geçiyor. Yazar karakterleri tanıtıyor bu süreçte. Psikolojik, felsefik ve sosyolojik her açıdan ele alınmış, her biri farklı hikâyeye sahipler.
‎
‎İkinci bölümde ise; kitaba asıl ismini veren Noraliya ile tanıştırıyor bizi. Bu tanışma ile geçen zamanı oldukça uzun tuttuğunu düşünüyorum. Olaylar, mekanlar, hesaplaşmalar bana Dostoyevski'nin "Suç ve Ceza" kitabını anımsatıyor. Hatta Raskolnikov'dan esinlendiğini bile düşündüm. Değişik bir tarz çalışması denemek istemiş olabilir bu eserinde. Keşke hayatta olabilseydi de bunu sorma şansım olsaydı Peyami Safa'nın kendisine.
‎
‎Buraya kadar pek olumlu bir inceleme yazmamış gibi olabilirim fakat gerçek şu ki; kitap tüm bu düşüncelerime rağmen bir sanat eseri niteliğinde. O tasvirler, edebiyatın zenginliği, yarım sayfalık uzun uzadıya noktanız ve hayran bırakan cümleler, heyecanlandıran olaylar, kişilik analizine varıncaya kadar okuyucuyu düşündüren karakterlerin ilginçliği ve psikolojik durumlarını anlatış tarzı beni çok etkiledi. Bu Türk Edebiyatı'nın güzelliği değil de, ne peki?

Yazarın ruhuna rahmet, kitaba başlayacak olanlara da şimdiden kolaylık ve selâmet dilerim.
‎
‎Dip not: Bana kalırsa, İstanbul'da yaşayan her kim olursa olsun biraz şairdir biraz yazar.
‎

Ça(y)lakalem dijital ortamdan çıktı, artık matbu olarak yayında. Rize'nin kültürünü edebiyatla buluşturmaya çalıştık. Her sayfada ayrı bir hikâye değerli okurlarını bekliyor.
Ça(y)lakalem ile Rize'nin ruhu biraz olsun keşfedilsin istedik. Böylelikle dergimizin 1. Sayısı raflarda yerini aldı. Çay bardağındaki duman gibi hayallerimiz de yükseliyor diyebiliriz 😊

Dergiye ulaşmak için 👇
https://caylakalem.com.tr/sayi ..

Evladım Sana Diyorum Rize okuma grubu olarak Kasım ayında "Bahçivan ve Ölüm" kitabını inceledik. Hemen hemen hepimizin yarası, kaybı ve yası vardı. Yer yer hüzünlensek de yazarın sırtımızı sıvazlayan sözleriyle motive olduk...

Kitabın 30 sayfasına kadar yazarı kadın zannediyordum. Uygulamaya kitabı ve yazarı eklediğimde yazarın erkek olduğunu anladım. Duyguları, babasıyla olan ilişkisi ve bağı bunu bana hissettirmişti.

Kapaktaki baston babasının bastonu, soğan tohumu görseli ise yeniden doğmayı ifade ediyor. ‎Bahçıvanın gözünde ölüm bir "son" değil, toprağın altındaki sessiz bir hazırlık gibiydi. Tıpkı toprağa gömülen bir soğanın baharda filizlenmesine benziyordu.
‎
‎Yaşam dıştan bir kabuk gibidir; içinde katmanlar ve bir öz taşır. ‎Ölüm ise toprağın altına geçiştir, tıpkı bir soğanın karanlığa gömülmesi gibi, fakat dönüşümsüz değildir.
‎
Kitapta geçen semboller, bölümün ruhuna uygun olarak "ölüm = çürüme değil, dönüşüm" düşüncesini destekliyor.

Kaybı olan ya da olmayan herkesin bu kitabı okumasını öneriyorum.

‎"Gün Doğmadan Neler Batmaz" 13 öyküden  oluşan 104 sayfalık mizah yüklü bir kitap. Kapak tasarımı özenle seçilmiş. Kalabalığın içinde yalnızlığı simgeleyen bir çalışma diye düşündüm önce. Karanlığı kendi ışığıyla aydınlatan insanları anımsattı sonra. Yaşattığı her iki hissi de sevdim. Çünkü sayfalar ilerledikçe, öykülerle bir bütünlük sağladığını gördüm görselin. 
‎
‎"Dur Şurayı da Sileyim" başlıklı öykünün ilk sırada yer alması, ustaca verilmiş bir karar olmalı. Hem yazarın kalemi hakkında ipucu veriyor okura hem de diğer öyküleri okumak için güçlü bir merak uyandırıyor.
‎
‎Karaketlerin çoğu erkek ağızdan anlatılmış. Bu bende yazarın, kalemini özgürce kullanmak istediği düşüncesini doğurdu. Her ne kadar sayfalar arasında kahkaha atarken bulsam da kendimi, her güldüren hikâyenin hüzünlü bir geçmişi olduğuna inanıyorum.
‎
‎Saffet'in zaman içerisinde Nusret'e dönüşüm hikâyesi, çayımı yudumlarken gözlerimin duvarda örümcek ağı aramasına neden oldu. Peki, eşinin zamazingolu ayağıyla  Raşit'i parmağının ucunda oynatmasına ne demeli...  Sanço ve diğer bütün karakterler mahallemizde, akrabalarımızda hatta evimize kadar yakın ve tanıdık hissettirdi.
‎
‎Sevgili Neşe hanımın ne kadar iyi bir gözlemci olduğu karakterlere yüklediği özelliklerden anlaşılabiliyor. Hissettirmeden mesaj veriyor çoğu zaman ve ters köşe yapıp okuru şaşırtmayı başarıyor.
‎
‎Kaleminin özgünlüğü, samimi ve keyifli anlatım tarzıyla Türk Edebiyatına sağladığı katkı için kendimi bir okur olarak şanslı görüyorum. Sanırım ne yazsa okur, ne anlatsa dinlerim ❤
‎
‎
‎

Dantelli Piyano, 92 sayfalık bir şiir kitabı. Yazarı, Fatih Aksu. Namı diğer @yeraltindannotlar06
‎Kitabın kapağını açtığımda Dostoyevski'nin bir sözüyle karşılaşıyorum. "Kitaplarımızı, hayallerimizi elimizden alsalar, öylece ortada kalakalacağız." diyor.
‎Anlıyorum, biraz beyaz geceler var bu kitapta, biraz suç ve ceza. Belki de ölüler evinden notlar ve insancıklar...
‎
‎Cebimde Sevdam şiirini okuyorum ilk başta. Çok beğenince yanına bir kalp çiziyorum. Bazen öyle anlar geliyor ki elimde kalemim yoksa altını çizemeyeceğim diye okumayı bırakıyorum. Neyse ki çantamdan tutun da cebime kadar kalem taşıyorum.
‎
‎Bolca Ankara geçiyor satırlarda. Birkaç kez gitmişliğimle canlanıyor gözümde Ankara. Kavuşmalar, ayrılıklar... Yine mahir bir mısra okşuyor kalbimi. Adı "ortadoğulu" şiirin. Bir hazine bulmuş gibi yanımdaki arkadaşıma okuyorum. Beğeniyor.
‎Mizahı da yerinde şairin. "hayırlı takvim" gülümsetiyor beni. Hemen başına bir gülücük çiziyorum tabi.
‎
‎Keyifli bir şiir kitabı çok az okumuşum sanırım. İyi geliyor. Güzel hissediyorum. Hâl böyle olunca bir okur olarak 5 yıldızı şairin apoletine bırakıyorum.
‎
‎Okuru bol olsun dilerim.

"Gölgeler ve İzler" edebiyat adına çıkılan yolculukta gölgesini arayan bir fener gibi okuyucusuna ışıldamakta. İçerisinde toplam 16 küçürek öykü bulunan bu eser, bazen güldüren, bazen de hüzünlü bir sonla yeni bir sayfaya duygu geçişleriyle bizleri sürüklemektedir.

İlhan hocanın ilk kitabı olan "Müphem" adlı şiir kitabını da beğeniyle okumuştum.

Şiirsel bir dili ve samimi hikâyeleriyle benim gönlümü fethetti. Umarım okuyan herkeste bir iz bırakır ve hissedeni çok olur.

‎Renkler Kararırken kayıp, yas ve hatıralar üzerine yoğunlaşan, duygusal bir yolculuğu anlatıyor.
‎
‎Şair bir yandan geçmişin izlerini sürerken, diğer yandan iç dünyasıyla hesaplaşıyor.
‎
‎Girişte kısa bir hayat hikâyesi karşılıyor bizi. Şiirlere geçmeden önce "derin bir nefes al ve öyle oku satırlarımı" der gibi.
‎Ve bu çarpıcı hayat hikâyesi bir roman okuyorum hissini yaşatmaya başlıyor bende. Ellen Marie Wiseman/ Ardımda Kalanlar kitabını okurken ki yaşadığım o ağırlığı yeniden alıp yerleştiriyor yüreğime. Üzülüyorum çok.
‎
‎Sayfa 78 / "sorgulama, üzülme, yaşama"

‎"Bu hayatta niye hep neden ararsın, neden?
‎Boş vermeyi bil bırak, olacağı varmış zaten.
‎Şu iki günlük macerayı yaşa,
‎Hepimiz girecekken tabuta, sorgulaman hata."
‎
‎Bu sayfa biraz nefes aldırıyor sanki. Umudunu bir papyon gibi takıp soru işaretine, jölesini sürerken virgülüne, gülümsüyor yeni bir sayfaya. Şair, takım elbise giydirmiş şiire diyorum.
‎
‎Evet karmaşık duyguları, içsel çatışmaları ve kabullenme süreci oldukça fazla ön planda olan bir kitap ama yine de "Renkler Kararırken" beyaz renkle yazıldığı için siyah bir kapağa, gelecek olan güzel günlerin habercisi gibi de duruyor.
‎
‎Sözlerime son verirken samimi bir okur itirafı bırakmak istiyorum buraya. Sevgili Cem Birgi, bir roman yazsa daha büyük bir etki yaratacaktır edebiyat adına.

Kitap okul öncesi çocuklar için, elbette ki sade ve 15 sayfalık bol resimli bir masal kitabı.
Yazar Gülay Büyük, hem pedagog hem de masal anlatıcısı olunca hitap ettiği yaş gurubunu nasıl etkileyeceğini ve vereceği mesajı çok tatlı bir dille anlatmış küçük okurlarına.
Ben ve kızlarım beğendik ve sevdik.

(Anne ben en çok caminin konuşması bölümünü sevdim)

Şehrimizin kıymetli çocuk edebiyatı yazarı Onur Ömer hocamızın "Gizemli Sisin Peşinde" kitabını, kızım ve okul arkadaşları okuyup bugün incelemesini yaptılar. Her biri farklı duygu ve düşüncelerle kelimelere döktü hikâyeyi. Onları dinlemek, anlamak ve o heyecanlarını izlemek beni hem mutlu etti hem de hüzünlendirdi.

"Okuyan bir çocuk düşünen bir yetişkin olur" sözü bugün tam da karşımda, dikkatlice bana bak diyordu.

Hikayeyi ve yazarını kutluyor, daha çok okuyucuya ulaşmasını diliyorum.

Aldous Huxley daha önce okumadığım bir yazardı. Cesur Yeni Dünya kitabı ile kendisiyle tanışmamız gerçekleşmiş oldu. Yazarın edebi hayatı yirmili yaşlarında şiir ve öykülerle başlamış. Çağdaş toplumun kusurlarını zekice olduğu kadar, acımasızca yargıladığı da görülmektedir. Yazar, en bilindik eseri Cesur Yeni Dünya'yı 2. Dünya savaşı öncesinde toplumun tehlikeli bir şekilde kontrolden çıkmakta olduğu hissiyatı ve düşüncesiyle 1932 de yazdı.

Bu eser teknolojinin tek gerçeklik, duyguların ise uzak durulması gereken kavramlar olduğunu karakterler üzerinden bizlere anlatan distopik bir roman. Aile kavramının yozlaşma göstergesi olarak algılandığı bir çağ üzerinden soma adı verilen hap sayesinde herkesin mutlu olduğu ve hayattan aşırı keyif aldığı bir sistem üretiliyor.

İnsanlar makinelerde doğuyor ve üretim kalitesine göre sınıflara ayrılıyor. Fakat bu sistemin dışında uzak bir yerde daha farklı hayat süren başka bir topluluk daha var. Bu topluluğun sürdüğü yaşam ise teknolojinin egemenliğine alternatif olarak kendini gösteriyor.

Zaman zaman ilerlemekte zorluk çeksem de
sesli kitap sayesinde bitirmeyi başarabildim. Cesur yeni dünya sorgulayıcı ve şaşırtıcı bir kitap olarak tanımlanabilir.

Bu kitabın beyaz perdeye aktarıldığını biliyor muydunuz?

Orjinal adı parfume olan film İspanyanın Figueras, Girona ve Barselona şehirlerinde çekilmiş. Doğanın güzelliği bir nakış gibi işlenmiş çekimlerde ve detaylarda kayboluyor insan seyrederken.
Kokulara karşı alışılmışın dışında duyarlılık gösteren Grenouille, gerçek bir dâhidir. Yeni baştan yaratacağı bir insan kokusunu elde etmek için insanlara gereksinimi vardır. Bu arayış ve kokuları tamamlama süreci birçok cinayeti de peşinde götürür. Bir trajediyi anlatmakta olan film derinlemesine incelemeyi ve düşünmeyi gerektiriyor. İnsan psikolojisinden tutun da sosyolojik duruma kadar her alana dokunuyor.

Koku hafızası diye bir şey vardır. Buna inanıyorum. Birçok kez bu hissi yaşadım.

Eminim kitabı okumak filmden daha heycan verici ve ilgi çekicidir. Yine de izlemeyenler için filmi de önermek isterim.

‎Bu kitapların filmini seyrettiniz mi?
‎Son zamanlarda seyrettiğim en başarılı filmler arasında yerini alabilir Rüzgar Gibi Geçti. Batı edebiyatının dünyaca ünlü tarihi roman kitabıdır. 1939 yılında kitaptan filme uyarlanmış ve zamanında Türkiye’de en çok bileti satılan film olarak da tarihe geçmiştir.
‎
‎Filmin baş karakteri Skarlet; çok güzel, sevecen, erkekleri kendine hayran bırakacak derecede etkiye sahip olsa da asıl özelliği cesur ve zeki oluşudur..
‎Güneyli Skarlet’in hayatı iç savaştan hemen önce Ohara çiftliği Tara’da başlıyor. Toprağın hayatları için ne kadar değerli olduğunu babası şu sözleri ile Skarlet’e henüz filmin başında anlatıyor.
‎"Uğruna savaşmaya değecek tek şey topraktır. Çünkü kalıcı olan tek şey odur. Bir İrlandalı için toprak anası gibidir. Uğruna herşey verilen tek şey topraktır Skarlet, bunu unutma."
‎Ve Skarlet bu sözleri asla unutmayacaktır.
‎Kuzey-Güney Savaşı, kölelik, ölümler, acılar ve Skarlet’in sonsuz hırsını barındıran film, aslında çok büyük bir aşk hikâyesidir.
‎Skarlet çocukluk arkadaşı Asley’e karşı büyük sevgi hissetmektedir. Asley ise Skarlet’ in güzelliğinin yanında zayıf ve sönük kalan kuzeni Melani ile evlenir. Zamanla Skarlet için bu durum bir tutkuya dönüşür.
‎Bu arada tanıştığı Ret Butler, yakışıklı, kumarbaz, dobra ve güneyin o yıllardaki katı kurallarına göre, bakışları ile bir çok kadının iç gıcıklayıcılığı dışında cesur denilecek etkiye de sahip bir adamdır
‎Skarlet "ne biçim bakıyor, sanki gözleriyle soyuyor insanı" diyecektir onun gözleri ile karşılaştığında.
‎Film ikiye ayrılabilir, savaştan önce ve savaştan sonra. İki bölüm de ayrı şahanelikte.
‎
‎Keyifli okumalar ve seyirler. . .

Tantûra, 1948 yılında İsrail askerleri tarafından 200 den fazla Filistinlinin katledildiği, geriye kalanların ise sürgün edildiği Hayfa'nın yakınlarında yer alan bir sahil köyüdür.

Yazar birinci bölümde, Tantûra'da yaşayan baş karakter Rukayye ile bizi tanıştırıyor. Rukayye 14 yaşından 70'li yaşlarına kadar kitap boyunca bize hayatını anlatıyor. Rukayye önce amcasının oğlu ile evlendiriliyor sonra işgaller sebebiyle ülkesini terk etmek durumunda kalıyor. Arkadaşlarından, akrabalarından, kokusuna doyamadığı limon ağaçlarıyla süslü sahil kasabasından yıllarca ayrı yaşıyor. Lübnan'a yerleşiyor. Doktor eşi olması, eğitimli çocuklar yetiştirmesi, bulunduğu bölgede diğer insanlara göre daha güvende hayatını devam ettirmesi onu şanslı bir Filistinli yapıyor diyebiliriz.

Karakterler ve hikâye kurmaca olsa da kitapta yaşanan olaylar, yerler, katliamlar, tarihlerin gerçekliliği ve kaynaklar kitabın sonunda yer alan haritalar ile belgelendirilmiş.
Belki bir belgesel ya da tarih kitabı olarak bu bilgiler karşımıza çıksa bu kadar dikkat çekici olmaz ve duygu yoğunluğu böylesi hissetirilmezdi. Her gün karşımıza çıkan bu haberlerin, bir kadının gözünden başarılı bir şekilde aktarılması ruhumuza dokunmasını sağlamış. Kitapta yer alan bir çok sahnede empati kurup duygulanmamak elde değil.

Ve "bir gün geri döneceğiz" anlamına gelen "anahtar" bir sembol olarak Filistinli tüm kadınların boyunlarında saklı duruyor.

Mısırlı yazar Radvâ Âşur, ömrünü Filistinlilerin hikâyesini duyurmaya adamış bir kadın. Ve bu kitap Türkçe yayımlanan ilk kitabıdır. Çevirmenin dili çok sade ve anlaşılırdı. Şimdiden okuyacak olanlara keyifli okumalar dilerim.

Kemal Sayar'ın okuduğum ilk kitabıdır "Ruhun Labirentleri". Yeryüzünde şu veya bu topluluğu biricik kılan şey nedir sorusuyla karşılıyor bizleri. İnsanları bir araya toplayıp benzerlikler arasında tasnif etmeye yeltenen bir bilim anlayışına karşı, insanın biricikliğine vurgu yapan ve farklılıkları gözeten bir alternatif anlayışının yolculuğuna çıkıyorsunuz. İnsanı anlamak için tarihe ve topluma bakmak gerekir diyor sayın yazar. İlmek ilmek işliyor satırlarında her bir bilgiyi.

Benlik, kişilik ve kişilik bozuklukları kavramlarının kültürel okumasını yaparken, bilginin dini, tarihi ve kültürel doğasına da atıfta bulunuyor.
Benliğin boşluğu, beden, bellek ve kimliğin buluştuğu yer, aile ve çocuk, kimliklerin aşınmasına dair derin konularda araştırmalar yaparak geniş bir coğrafyadan derlenen cevaplarla Ruhun Labirentleri'nde geziniyorsunuz.

Yazarın kalemi akıcı, konuları merak uyandırıcı ve manevi eksiklerimizi tamamlayıcı kıvamda.
İyi ki okudum dediğim bir kitap oldu. Ethem Bakır'ın İrade Terbiyesi kitabı tadındaydı. Kesinlikle herkesin kütüphanesinde bulunması gereken kitaplardan biri olmalı.

Johann Hari, Britanyalı yazar ve gazeteci.
Depresyonun gerçek nedenleri ve beklenmedik çözümlerine dair derinlemesine araştırmalar yaparak okuyucusuna 361 sayfalık bir argüman sunuyor. Yazarın daha önce "Çalınan Dikkat" isimli diğer kitabını da okumuştum ve oldukça başarılı bulmuştum.

Johann Hari kitabın önsözünde, yediği bir elmanın kimsayal ilaçlar nedeniyle hastalanmasına neden olduğunu, bulantı ve kusma şikayetleriyle bir kaç gün hastanede yatarak tedavi sürecinin bir soru ile hayatını nasıl etkilediğine dair hikâyesiyle bizleri karşılıyor.
Doktorunun ona "bulantına ihtiyacın var" sözleri bir mesaj niteliğindeydi.
Bu mesaj, depresyon ve kaygının gerçek nedenine ve oradan dönüş yolunu nasıl bulabileceğimize uzanan yolculuğa yön veriyordu.

Yazar önce kendi hayatını anlatarak bu kimyasal ilaçlarla tanışma hikâyesini paylaşıyor bizlerle. "Depresyonla ilgisi olmayan dürtülerim olmuştu hep" sözleri, kitabın ilerleyen sayfalarında yazarın özel hayatına dair ipucu da vermektedir ayrıca.

Araştırmalarına dayanarak depresyonda artışa yol açan her şey kaygıda da artış yaratıyor, kaygıda artışa yol açan herşey de depresyonda artış yaratıyordu. Yani birbirleriyle bağlantılı bu iki duygu durumunun tek başına değerlendirilmediğini söylüyordu.
Serotonin ve dopamin gibi bu ilaçları alan insanların tek ortak noktası, ilaçların işe yaradığı inancıydı.

Beni en etkileyen bölümlerden biri "yas istisnası" bölümüydü. Yas döneminin ilaçlarla tedavi edilmesinin insanın özünü yadsımak anlamına geldiğini şu örnekle aktarıyordu. Hastalardan birinin kızı, parktan kaçırılıp diri diri yakılmış. Bu anneye olayın üstünden yıllar geçtikten sonra hâlâ ıstırap çekiyor diye akıl sağlığında bir sorun olduğunu nasıl söyleriz. Oysa DSM (Mental Bozuklukların Tanısal ve İstatistiksel El Kitabı)'de yazılı olan bu. Yas acısının akıl dışı şöyle dursun zorunlu olduğu, annenin ise; onun ölümünü atlatmak istemiyorum ki sözleri bu sürece destek veriyordu.

Yoksulluk içinde yaşayan insanların depresyona girme ihtimalinin daha yüksek olduğu, fakir bir mahallede yaşayan, köpegi ölen, çocuğu hapse giren, kocasına şizofren tanısı konan, yalnız yaşayan kadınları da hesaba katınca ortalamaya bakıldığı zaman daha uzun vadede strese maruz kalmalarından kaynaklı olduğu söz konusuydu.

İlaçların bu kadar kolay verilmeden önce "hayatında neler oluyor? Canını yakan, değiştirmek isteyebileceğin bir şey var mı?" soruları sorulmuş olsaydı belki de çok daha farklı ilerlerdi süreç.

Toplarlayacak olursak ki hiç de kısa tutulacak gibi değil bu kitap, hepimizin bulantıya ihtiyacı var. Çektiğimiz acıya ihtiyacımız var. Bu mesajı ilaç alarak görmezden gelemeyiz.

Yazarın "İsmini Hak Etme Derdindeki Öykü" kitabı 25 öykü ve 1 çizgi romandan oluşuyor.
Anadolu'nun unutulmaya yüz tutmuş masalları tadında, yer yer şiirsel bir dille kaleme aldığı öyküleri oldukça ilgi çekiciydi. Okuduktan sonra şunu düşündüm; "ne kadar çok aynı cümleler, hikâye ve şiirlerle karşılaşıyormuşum." Bu öyküler farklıydı. Farklı ve Öz'den, bizdendi. Ve bu zamanımın boşa akmadığına dair bir ıspatıydı.

"İki tabure çekip oturdular, çay söylediler, simit bölüştüler ve sustular. Suskunluk da şiir söylemek kadar yakışıyordu onlara." Bu satırların resmi tatlı bir hissiyat bırakıyor hafsalamda. Sayfalarım bitiyor ve böylece küçürek öykülerden mutlu ayrılıyorum.

Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar dilerim.

"Yedi rengin içinden sıyrılan
Bir dünya gülüyor odanın tavanında" diyor Şükrü Erbaş. Sonra Ömür hanıma sesleniyor, okurken ayrı, seslendirmeleri dinlerken ayrı haz alıyorum.

Ezilmiş bir gül hüznü doluyor benim de yüreğime. Ömür hanım oluyorum biraz. Biraz da güz.

Bir ailenin yedi kuşağını ele alan yüzyıllık bir aile geçmişini konu alıyor.
Kitaptaki isim benzerlikleri çoğu zaman okumayı zorlaştırıyor, çünkü her yeni doğan bebeğe aynı isimler verilerek soy ağacını bu şekilde devam ettiriyorlar.

İki amca çocuğunun evlenmesiyle birlikte olaylar silsilesi başlıyor ve akraba evlilikleri seneler boyu devam ediyor. Domuz kuyruklu bir bebek dünyaya geliyor. İlginç evet.

İnsan kalabalıklaştıkça yalnızlaşırmış, burada da tıpkı bu yaşanıyor. Her geçen yıl biraz daha yalnızlaşıyorlar.

İlk yüz sayfasında neredeyse okumaktan vazgeçmek çok mümkün, fazlaca yorucu ve sıkıcı. Eğer vazgeçmeyip devam ederseniz kitabın sonunu getirebilirsiniz. Pek etkilendiğimi söyleyemem, ilgi alanıma ve tarzıma uygun bir hikayesi yoktu.

Kitap, ırkçılığı, önyargıyı, ötekileştirmeyi ve adaletsizliği 9 yaşındaki küçük bir kız çocuğunun gözlemleri ve düşünceleriyle anlatıyor bizlere.

Amerika'nın küçük bir kasabasında yaşayan, annesi hayatta olmayan Scout, abisi Jem, yakın arkadaşı Dill ve avukat babaları Atticus’un çerçevesinde oluşan bir hikaye... Scout çok zeki bir kız çocuğu. Henüz okula gitmeden okumayı söker fakat bu durum öğretmeni tarafından pek hoş karşılanmaz, arkadaşları tarafından ise dışlanmaya başlar.

Kitabı iki bölüme ayıracak olursak ilk bölüm çok ayrıntılı ve sıkıcı, ikinci bölüm ise Scout'un ağzından anlatılmaya başlandığı için daha samimi daha yalın ve daha akıcı.

Çocukların avukat babaları olan Atticus çok güçlü ve dürüst bir karakter. İnsanları olduğu gibi kabul edip seven, sayan biri ve bu değerleri çocuklarına aşılamaya çalışan, eşitliği savunan harika bir baba.
Haksız yere tecavüz suçundan suçlanan zenci bir adamı savunduğu için beyazlar tarafından yapılan haksızlığa uğrayıp dışlanıyor fakat bu yanlış davranışlara boyun eğmeden, dimdik durarak sonuna kadar idama mahkum edilen zenci adamı tüm suçsuzluğuna dair kanıtları sunmasına rağmen mahkeme heyetinin fikrini değiştiremiyor. Belki de değiştiriyor. Sonunu merak etmeniz için açıklamıyorum. Okumalısınız.. Hatta belki filmini de izlemek isteyebilirsiniz. Kitabın adı ile aynı filmin adı da.

Kitabı okuduktan sonraki etkiyle yazdığım mini hikaye.
...............
Elindeki kitabın sayfasını kıvırıp hemen şöminenin yanında bulunan yeşil berjere yasladı sırtını.
Okuduğu hikaye tam da hayalini kurduğu hayatın bir parçası gibiydi. Gözlerini kapadı, raflarını düzenlediği kitaplığını hayal etti. Hepsi çocuk kitaplarıyla doluydu.
Sabah çocukları nefis kurabiyelerle karşılamak için akşamdan herşeyi hazırlamış, çocukların en sevdiği masal kitabını masanın üzerine bırakmıştı. Masa örtüsü bile ilham verici şekilde rengarenk çiçeklerle süslüydü.
Belki de onlar için sürpriz şekerlemeler ve kendi elleriyle diktiği bez bebekleri hediye edebilirdi. Saçlarını iplerle kadayıf teli gibi salık bırakır, gözlerini boncuklarla iğnelerdi. Bu fikir fazlasıyla hoşuna gitmişti. Böyle bir çocuk kitapevine hangi çocuk gelmek istemezdi ki...

Gözlerini açtı, kıvırdığı sayfayı tekrar eliyle düzeltip kaldığı yerden okumaya devam etti. Gece saat epeyce ilerlemiş olmasına rağmen çayını demlemiş gecenin karanlığında kendine bir yer edinmişti. En sevdiği ve düş yolculuğuna çıkabildiği bu saatlerdi.

Khaled Hosseini, tüm dünyaya hasreti, dostluğu, aşkı ve insanlığı en iyi anlatan yazarlardan biri.

Çocukluğunda annesinin ölümü üzerine kendi istediğinin değil de zorunlu olarak babasının evinde yaşamaya başlamasıyla Meryem'in hayatı bir anda başka bir yörüngeye doğru yol alıyor. Ailesinin onu istememesi üzerine küçük yaşta evlendiriliyor. Ülkenin kaderi bu ya, çocuk gelin oluveriyor hiç birşey anlamadan. Ailesinden çok uzaklara gidiyor ve onlardan bir daha haber alamıyor uzun bir süre.

Kocası Raşit, çocuk sahibi olamadıkları için Meryem’i sürekli aşağılayarak ona yıllarca eziyet ediyor. Bu sırada aynı mahallede yaşayan Leyla, ailesini savaşta kaybettiği için Meryem’in evine taşınmak zorunda kalıyor. Bir nevi sığınıyor da diyebiliriz. Fakat son derece kötü ve çıkarcı bir adam olan Raşit, genç kızın evlerinde kalabilmesi için onunla evlenmeyi şart koşuyor. Leyla'nın ise bunu kabul etmesinden başka bir çıkar yolu kalmıyor. Ve olayların bundan sonrasını gözleriniz dolmuş, burnunuzu çeke çeke okuyor olarak buluyorsunuz.

Meryem ve Leyla'nın hikayesi özelinde Afganistan'ın yakın tarihine tanıklık etmiş tüm Afgan kadın ve çocuklarının hikayesidir Bin Muhteşem Güneş.
Etkisinde kaldığım, hikayesi vurucu, çok hüzünlü, oldukça da başarılı bir eserdi. Baştan sona sıkılmadan okunabilir kitapların başında geldiğini söylemeliyim.

Kitabı okudukça aşkın derinliklerinde kayboluyorum her defasında.
İşin garip tarafı ise bulunmak istemiyorum asla.

Mehmet Şamil hocanın şiirlerini okuduktan sonra şiire bakış açım değişti. Şimdilerde kolay kolay şiir beğenemiyorum mesela. Bunun için kendisine buradan çokça teşekkür etmeliyim. İyi ki yazmaya hâlâ devam ediyor.

Ağaçların da hissettiğini, kendi aralarında iletişim kurduklarını biliyor muydunuz?
Ağaçlar da hisseder! Evet evet. Onalrın da duyguları vardır...
Ağaçlar da konuşur!

Kitap o kadar güzel ki, eğer dünyaya insan olarak gelmeseydim ağaç olmak isterdim derdiniz bu kitabı okuduktan sonra.
Çünkü ben öyle dedim.

Orman Muafaza Memurluğu mesleğinde görevliyken yazar bu meslekte bir süre çalıştıktan sonra artık bilimsel bir bakışa yönelmiş ve ağaçların derinlerine inerken tüm duygularını, iletişim yönlerini, geçmişlerini en güzel ve hikâye şeklinde bu kitapta toplamıştır.

Her sayfada yeni ve hiç duymadığınız bilgilerle karşılaşıyorsunuz. Bu şaşırtıcı yanı ise fazlasıyla ilgi uyandırıcı bir okuyan icin. Kesinlikle okullarda okutulması gereken kitaplar arasında yer almalı diye düşünüyorum.

Çocuk kalbiyle yazılmış, hem çocuk hem de yetişkin kitabı. İçinizdeki çocuğu ortaya çıkarıp, sizinle yeniden tanışmasını sağlayan hüzünlü olduğu kadar fazlasıyla sevimli bir kitap.
Olive küçük bir kız çocuğu.. Annesi öldükten sonra evde babasının peşinde sürekli dolanıp duran dev bir fil ile bizi karşılıyor. Bu fil babası mutsuz ve üzgün olduğu için sürekli babasının peşinde bir gölge gibi izini sürerken, babasını filden kurtarmak için elinden geleni yapıyor. Çabalıyor elinden geldiğince.

Cesur Olive'nin bizlere öğreteceği kocaman bir kalbi ve geniş bir hayal dünyası var. Dedesi ve yakın arkadaşının desteği ile babasını dev filden kurtarmayı başarabiliyor.

Yazarın anlatım diline hayran kalmamak elde değil. Ayrıca sizi bekleyen sürpriz bir son var.
Kesinlikle okunmalı.

Çok şirin bir çocuk kitabı gibi görünse de, hayır sadece çocuk kitabı değil.. Senin, benim yani 80'li 90'lıların kitabı diyebilirim.

Okurken çoğu kez gülmekten karnınıza bazen de yanaklarınıza ağrılar girebilir mesela.
Küçükken hep o sorulan "büyüyünce ne olacaksın" sorusuna buna büyüyünce karar verilmesi gerektiğini söylese de okul tatillerinde dedesinin yanında bakkal çırağı olarak işe başlar Şermin. Böylece eğlenceli olayların ardı arkası kesilmez.

Okurken içinizdeki çocuğun büyümediğini, orada bir yerde muzurluk yapmak için bir köşede sizi beklediğini fark edeceksiniz.

Büyük bir çöl üzerinde uçağıyla kaza yapan bir pilotun "kazaya uğrayana kadar içimi dökecek gerçek bir dostum olmadan yapayalnız yaşadım" deyip küçük prensle yani içindeki çocukla tanıştığı ve bizi de bu serüvene kattığı, kimbilir kaç milyon kişinin hayatına dokunduğu harika bir kitap.

İçinde öyle güzel atıflar, öyle güzel yüreğe dokunan cümleler var ki. Küçükken okunan bu kitap bir çocuğun yüreğine ne kadar dokunabilir bilmiyorum ama büyüklerin okuyup hayatlarına dair çok şeyi değiştireceğine ve yön vereceğine eminim.

Bu kitabın filmi de mutlaka izlenmeli.

Tara Westover’un kendi yaşamını, hayat hikâyesini konu alıyor.
Tara'nın babası mormon tarikatı üyesi.
Mormon, hristiyanlığın bir türü olan ve kıyamet vaktinin çok yakın olduğunu düşünüp buna göre yaşayan çok sert şartları olan bir din. Bu yüzden babası çocuklarının okumasına asla izin vermiyor.

Tara ilkokul ve lise eğitimini alamadığı için üzülüyor fakat okuma ve öğrenme aşkı hiç bitmiyor. Kendi kendini eğitime adayan Tara kitaplardan öğrendiği bilgilerle kendini yetiştirmeye karar veriyor. Öyle ki bu yolculuğu profesörlüğe kadar sürüyor.

Okumanın, öğrenmenin ve en önemlisi de bilginin güç olduğunu öğrenince ayakta kalıp hayata tutunuyor.

Derin izler bırakan gerçek hikâyeleri okumayı seviyorum.

Kitabın başında ilk önce Felix ile tanışıyoruz.
Felix, ailesi tarafından sevgi görmemiş, ruhunda sevgi açlığı çeken genç bir delikanlı, doğaya ve hayallerine kaçarak kendini teselli etmeye çalışıyor.
Felix, birgün bir vadiye gidiyor ve baloda tıpkı beyaz bir zambağa benzeyen Henriette ile tanışıyor.

Henriette, ailesinin tek çocuğu. Soylu bir aile yaşantısıyla gençliğini geçirmiş, sevgi eksikliği çekmiş, zengin bir kont ile evlenmiş, çocukları olmuş, tıpkı Felix gibi sevgiye aç bir kontes kendisi. Felix konstesten yaşça küçük olmasına rağmen aralarında derin bir aşk yaşanıyor olsa da Henriette ilahi aşk diyebileceğimiz son derece güçlü aşkını kalbine gömüyor ve duygularını kalbinin en derinlerinde acı çekerek yaşıyor. Yani zoru başarıyor..


Bu kitap 18-20 li yaşlarda okunursa dikkat çekeceği nokta aşk ve tutku olabilir fakat 30 lu yaşlarda okumuşsanız eğer benim gibi, odak noktanız yazarın bu aşk ve tutkuyu anlatımında ki başarısı, kaleminin edebi yönü ve ona karşı duyacağınız hayranlık hissi ağır basacaktır.

Sevgili dost ile başlayıp, 61 mektuptan oluşan faklı bir kitap türü.
Aslında okurken sıkılmış olsam da geçen gün YouTube kanalında bir arkadaşın seslendirmesine denk gelip dinledim. O kadar tatlı seslendirmiş ki tüm kitabı, şiir tarzındaydı.. pek sevdim.

Kitap bittikten sonra mektup yazmak istiyorsun kendine, bazen de gideceğini bilmediğin adreslere. Yazdırma hissi uyandırması güzel bir etki bence.

Sevgili dost, bu kıtabı okursan birşey kazanmazsın, okumasan da birşey kaybetmezsin, fakat herşeye rağmen okumak güzel şey sevgili dost :)

Her satırının altını çizeceğiniz bir kitap olabilir mi? İşte tam da bu kitap tüm kadınlara öncü olacak, ışık tutacak, edebiyat adına fikirlerin, duyguların ve kendinin, varlığının farkına varmasını sağlayan bir kitap.

Birileri feminist dese de Virginia Woolf'a, hayır erkek düşmanı değil, kadınların yok sayıldığı, düşüncelerinin daha çok yok sayıldığı, sadece erkeklerin bu dünyaya egemen olduğu bir hayatı kaleme alarak, aslında biz kadınların da kendimize ait düşünebileceğimiz, dinlenebileceğimiz, birşeyler yazabileceğimiz kendimize ait bir odamız olsaydı herşey daha farklı olabilirdi diyor.

Yüz yıllar öncesine ait bu özel kadının kalemini hayranlıkla okudum. Şimdi kendinize ait bir oda bulun ve orada kendinize zaman ayırıp kendinizi dinleyin. Bu oda hayali bir oda da olabilir. Sadece sen ve düşüncelerinin olduğu kendini daha çok sevebileceğin bir oda.
Bunu yapabiliriz

Kitabın başında bizi iki dost karşılıyor. George çok zeki ve aklı başında işine sahip, Linnie ise aklı küçük fakat cüssesi gibi yüreği de kocaman bir adam.
Linnie sevgili dostu Geogre'nin sözlerine son derece önem veren ve onun sözünden çıkmayan ona sadık bir dost.
Her karakterin ayrı ayrı yorumlanması gereken, vicdan ve sevgi sorgulatan, hayaller ve umuda dair yürek burkan bir hikaye.
Ayrımcılığı, yok saymazlığı, ırkçılığı ve yine o döneme ait sınıflandırmayı konu alan, yazarın sade dili sayesinde gayet akıcı, etkileyici ve ders verici nitelikte çok hoş bir kitap olduğunu söyleyebilirim.

Bazı şeylerin okulu yoktur.
Sevgi, şefkat, merhamet.. çocukların yarış atına dönüştürüldüğü şu zamanda, sınavlar, en iyi okullar, en yüksek puanlar derken ne hissettikleri, duyguları, ne istedikleri ve ne istemedikleri göz ardı ediliyor.
Bu kitap sizi kalp zekanız ile tanıştırıyor. Kalbinizi dinleyip, bir köşede dinlendiğinizi, bu telaşın, bu koşturmanın ne kadar da anlamsız olduğunu anlıyorsunuz.

Duygularına değer verilen, önemsenen bir çocuğun herşeyi başarabileceğine, gün içinde söylenen bir nasılsın? Seni seviyorum, iyi ki varsın sözleri ile daha güçlü ve özgüvenli çocuklar yetistirileceğine dair güzel fikirler ve analizlerle dolu bu kitabı okumak anne babalar için yol gösterici bir ışık diyebilirim.
Daha mutlu çocuklar yetiştirmek için, daha çok sevmek daha çok ilgilenmek düşüyor anne babalara. Yani hiç de zor değil aslında, hatta ve hatta çocukların deyimiyle bebek işi

Sene 1920'ler.
Clara henüz onsekiz yaşında ve karnındaki bebeğin sahibi olan genç adamla evlenmek istiyor. Çünkü ona deli gibi aşık. Babasına evlilik konusunu açtığında ise babasının farklı planları olduğunu, soylu ailesine soylu bir ailenin oğlu yakışacağını, kendi istediği adamla evlenmesi gerektiğini söylüyor. Clara asla bunu kabul etmiyor. Evden kaçmak istiyor fakat, başarmıyor. Ne mi oluyor, babası tarafından bir akıl hastanesine yatırılıyor.

Orada yaşadığı her şeyi, başına gelenleri, çektiği işkencelerin, bebeğinin ondan kopartılmasına dair ne varsa hepsini günlüğüne yazıyor.

Ve sene 1995.
İsabella, üvey ailesinin bir müze araştırması için akıl hastanesinin deposunu incelemesi ile eline geçen bir günlüğü okumaya başlıyor. Olayları hem Clara'nin hem de İsabella'nin dilinden okurken zamana yolculuk yapıyorsunuz. Ve benim çok etkilendiğim, nefesimin daraldığı sahnelerin olduğu, tek solukta okuduğum akıcı bir kitaptı.

sen,
beni asla,
asla tanımayan,
bir su birikintisinin
yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan,
hep,
ama hep yoluna devam eden
ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde
bırakan sen,
kimsin ki benim için?
herkese yürümüşsün caddeler boyu, bana gelince yorulmuşsun... oysa ben...
O elleri milyonlarca elin arasından tanırdım... kimdim ki ben senin gözünde?
yüzlercesi arasından sadece birisi, sonrasız sürüp giden bir zincirde
tek bir serüven halkası.
belki de insan
her şeyi içine atmaktan boğuluyor zamanla...
sizden benimle konuşmanızı rica ediyorum, çünkü kendi suskunluğumda boğulmak üzereyim...
dokuz yıl oldu
ve sesinin tek bir tonu değişmemiş...
bağışla beni,
eğer kalemimin mürekkebine
arada sırada bir damla acı da karışıyorsa,
evet bağışla...
insan sabahtan akşama kadar bir şey olmasını bekler
ve hiçbir şey olmaz. bekleyip durur insan.
hiçbir şey olmaz.
insan bekler, bekler, bekler...
şakakları zonklayana dek
düşünür, düşünür, düşünür...
hiçbir şey olmaz.
insan yalnız kalır... yalnız...
yalnız...
insanlar, insanlar, bana ne insanlardan ?
yaşın ilerledikçe
kimseyle uğraşasın gelmiyor,
kendini yetiştirememiş insanlardan
uzaklaşıyorsun..
nedenini bilmiyorum ama artık hissizleştim.
boğucu yalnızlık duygusundan
kimse beni çekip çıkarmıyor.
evde bir ölü yaşıyor,
fark etmiyor musunuz?

Turgut ve Selim karakterleri çevresinde gelişen olaylar üzerinden sevgili yazar bir çeşit kendini ifade etmeye, anlaşılmaya çalışmış. Her yazar aslında anlaşılmak istemez mi, bunca yazdıkları bu amaç için değil midir?

Turgut, hayata tutunamayan arkadaşı Selim'in hayatından kopup gitmesi ile psikolojik sorunlar yaşıyor hatta bir süre arkadaşının ölümüne inanamıyor. Turgut, çok sevdiği arkadaşı Selim'in ölümüne dair bilgiler toplamaya çalışırken karşısına çıkan karakterlerle kendi hayal dünyasında konuşmalar yaparak, okuyucusuyla derin bir içsel yolculuğa çıkıyor.

Hayata dair ne varsa hepsi bu kitabın sayfalarında. Öylece bir çırpıda okuyup kolayca biten bir kitap da değil aslında... Zamana yaya yaya tadına vara vara keyfini çıkara çıkara okunabilecekler arasında.

Gel seninle bir kez daha ağlayalım diyordu Oğuz Atay, Yaşanmışlara, yaşanmamışlara, bir de hiç yaşanmayacaklara...

Baş karakterin adı kısaca, Ka
Kitabın adı, Kar
Olayların geçtiği yer, Kars
Ka'nın Kars'ta kaldığı otelin adı, Karpalas

En hoş tabirle; Ka, Kar, Kars, Karpalas

Yazar, kadın intiharlarının artması ve eski bir davası için Franfurt'tan Kars'a gelen şair Ka'nın karşılaştığı olaylar döngüsünü, siyasal boyutunu, aşkını, farklı karakterler adı altında şefkati, hırsı, kıskançlığı, mantığı, sosyal ekonomik kavramları ve dahasını konu olarak işliyor .
Kars'ın yağan karını, o dar sokaklarını, tren istasyonunu, bembeyaz güzelliğini okurken oraya gitmeyi ne çok hayal etmiştim. Şimdi yazarken hala orayı görmeyi istediğimi farkettim.
Okurken bazı satırlarında rahatsız eden düşünceleri olsa da, yazarın son sayfadaki açıklaması ile birçok yere çekilecek olan bu kitabına bakış açısını değiştirdiğine inanıyorum.
"Bana göre romanlar, insanlar hakkında ahlaki yargılar vermek için değil, onları anlamak için yazılır."

Çiçikov, Rusya'da kasaba kasaba dolaşıp toprak sahiplerinin malı olan köle köylüleri satın alıyor. Ama istediği köylüler çalışmayı iyi bilen ya da sağlıklı olanlar değil tam aksine ölü olanlar. Yani ölü canlar adını buradan alıyor..

Zamanın yasalarına göre, toprak sahipleri topraklarının sınırları içinde yaşayan insanların sayısına göre vergi ödemesi gerekmekte. Bu şekilde para kazanan üç kağıtçı ve pek sevimli bir karakter olan Çicikov aynı şekilde başka bir kasabaya doğru yol alıyor ve oyununu burada da sürdürmeye çalışıyor. Herkes onu zengin ve varlıklı biri zannediyor. Peki ya sonra.. hep olduğu gibi yalancının mumu yatsıya kadar yanıyor. Bütün bu oynadığı oyunlar ayağına dolanıyor. Ve Çicikov başka maceralarla yoluna aynı şekilde devam etmek için o kasabayı da bir önceki kasaba gibi terk ediyor mu?
spoinin fazlası da iyi değildir :)

Dostoyevski bu kitabı 25 yaşında yazmış ve ilk eseri olarak adlandırılıyor. "İnsancıklar" kitabı aslında diğer kitaplarında da çokça karşılaştığımız yoksulluk, hüzün, sefalet, beş parasızlık, özguvensizlik ve kıyıda köşede hissettirilen aşk konuları fazlasıyla ön planda.

Kitabın asıl adı "Zavallı Yoksul İnsanlar"mış, bunu da şimdi öğrendim. Makar ile Varvara'nın birbirlerine yazdıkları mektuplardan oluşuyor tüm içerik. Yoksulluğun pençesinde olan bu iki kişinin yaşadığı aşk da tam anlamıyla bir çaresizlik diyebiliriz. Fedakarlıklar, dramlar ve o kadar acı içeriyor ki...Okurken resmen yüreği sızlıyor insanın. Mesela bir mektubunda yamatmaktan aşınan çizmelerinden bahsediyor Makar, bir diğer mektuplarında ise okudukları kitapların tahlillerini yapıyorlar karşılıklı.

Yazar o dönemin şartlarını çok iyi yansıtmış herzaman ki gibi. Keyifle değil de biraz içiniz burkularak okuyabileceğiniz kitaplardan. Ağır bir dili yok, anlatımı ise sade akıcı.

Kitap, ıssız adaya düşen bir gurup çocuğun yaşadığı olayları konu alıyor.
Bu olaylar aslında biz yetişkinlerin her an karşılaştığı iyilik, kötülük, paylaşma, bölüşme, derinlik, liderlik, iyimserlik, karamsarlık ve adalet gibi duygu ve kavramları yazar, usta bir şekilde çocuklar üzerinden anlatıyor bize.
Aralarındaki çatışmalar kimi zaman gerçek hayattaki savaş zemininin nasıl hazırlandığına dair fikirler de veriyor okuyucuya.
Kitabın ismi nereden geliyor diye merak ediyor insan ilk başta. Kısaca, çocuklardan biri ormandaki bir gezinti sırasında bir domuz başı ile karşılaşıyor. Bu domuz başının etrafı çok kötü bir şekilde sineklerle doludur ve bu kafaya sineklerin tanrısı adını veriyor.
Bulunan isimler, kurallar, amaçlar herşey o ıssız adadan kurtulmak adına verilen uğraşlar olsa da, o çocukların bizlerin aynası olduğunu gösteriyor bu eser.
Zamanla insanın şekillenmesi, ailesinden aldığı terbiyesi, mizacı ve karakteri sayesinde oluşuyor.
Akıcı bir dil ve merak uyandırıcı konusu ile keyifle okunacak, ders alınacak kitaplar arasında.

Bu kitabı yıllar önce Beyoğlu Sahaflar çarşısından almıştım.. sahafların çok ayrı bir dünyası var.. sayfalar arasında sıkışıp kalmış hatıralar var. Birilerinin ruhuna dokunan satır altları çizilmiş, kitabın üzerine bırakılan nottaki tarihe bakınca ise o kişi çoktan bu dünyadan göçüp gitmiş. Bazen de bakarsınız ki kenarda köşede bırakılan bir not alıp sizi o kişinin hayatına sürüklemiş. Bu hisler yepyeni bir kitabı okurken yaşanmaz mesela.

Dokuzuncu hariciye koğuşu, ruhu ile bedeni arasında sıkışıp kalmış bir çocuğun hikâyesini, ızdırabını, aşk acısını ve canhıraş ağrılarını konu alıyor. Okurken etkilenmemek elde değil. Yazarın edebi dili muhteşem. Hele ki betimlemeleri...

Ali bey, Mahpeyker ve Dilaşub.
Kitabın ana karakterleri bu üç isim ve bunlar arasında geçen mevzuları konu alıyor.
Ali bey iyi bir ailede yetişmiş, terbiyeli, saygılı tam bir İstanbul beyefendisi. Birgün arkadaşlarıyla eğlenmeye gittiği yerde Mahpeyker ile tanışır ve ona fena derecede aşık olur.. Mahpeyker de Ali beye aşık olur fakat kimliğini Ali beyden gizler. Çünkü kötü yola düşmüş bir kadındır.
Zaman sonra Ali bey gerçekleri öğrenip, Mahpeyker'i terk eder.

Ali bey'in annesi oğlunu bu durumdan kurtarmak için güzeller güzeli ve tam bir hanımefendi olan Dilaşub'u cariye olarak evlerine alır. Ali bey Dilaşub'a gönlünü kaptırır. Mahpeyker'e bir mektup gönderir. Mektubunda "ben gönlümü koyacağım namuslu bir yürek buldum" sözleri Mahpeyker'i fazlasıyla gücendirir. Ve böylece intikam çanları çalmaya başlar.

Eserin güzelliğine hayran kalmamak elde değil. Anlatım, heyecan, akıcılık hepsi şahane.