huriyeçap

Sana dün bir tepeden baktım azîz İstanbul!
Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer.
Ömrüm oldukça, gönül tahtıma keyfince kurul!
Sâde bir semtini sevmek bile bir ömre değer.

Nice revnaklı şehirler görünür dünyâda,
Lâkin efsunlu güzellikleri sensin yaratan.
Yaşamıştır derim, en hoş ve uzun rü'yâda
Sende çok yıl yaşayan, sende ölen, sende yatan..
Yahya Kemal Beyatlı

1988 yapımı "Big" filmi, lunaparktaki sihirli bir Zoltar makinesine "büyük biri olmak istiyorum" diye dilek tutan 13 yaşındaki Josh'ın hikayesini anlatıyor. Ertesi sabah 30 yaşında bir yetişkin olarak uyanıyor ama ruhu hâlâ çocuk.

Fiziksel olarak koca bir adam olsa da içindeki çocuk ruhuyla New York'ta bir oyuncak şirketinde işe giriyor ve dünyayı çocuksu saflığıyla yönetmeye başlıyor. Büyümenin aslında o kadar da eğlenceli olmadığını anlatan bir film. Tom Hanks'in dev ayak piyanosunda dans ettiği eğlenceli sahnelerle dolu sıcacık bir nostalji klasiği diyebiliriz. Ve o yılların renkli kıyafetleri beni çocukluğuma ışınladı filmi izlerken.

Ne garip, çocukken büyümek için acele ederiz ama büyüyünce de çocukluğumuzu özleriz.

Nostalji yapmak ve yüzünüzde birazcık tebessüm bırakmak istiyorsanız bu filmi izleyin.

‎insanların mutluluğu avuçlarına konan bir kuş sanması ne komik. sürekli sahip olamadıklarıyla dövünüp şikayet etmesi ve bu bahanelerin arkasına sığınıp onları anlayan insanların etrafında pervane olmasını beklemesi hele... bi şarkı dinlemek, bi kitabı bitirmek, kendine pastanede kahve ısmarlamak, tiyatroya giderken ikinci bileti satın alabileceğin bir arkadaşının olması, dua okumak, uzaklara dalmak, dağıldıktan sonra toparlamanın verdiği bütün basit ama güçlü anları yaratmak bizim elimizde değil mi?
‎aşk olsun, kimin yok ki dünya telaşı.

‎Elindeki kitabın sayfasını kıvırıp şöminenin yanında bulunan yeşil berjere yasladı sırtını. Okuduğu hikâye gerçekleşmesini istediği hayatın bir parçası gibiydi. Gözlerini kapadı, raflarını düzenlediği kitaplığını hayâl etti. Her rafı rengârenk cıvıl cıvıl çocuk kitaplarıyla doluydu.
‎
‎Sabah çocukları nefis kurabiyelerle karşılamak için akşamdan tüm hazırlıklarını tamamlamış, çocukların en sevdiği masal kitabını masanın üzerine bırakmıştı. Bahçeden toplanmış pembe güllerin kokusu evin her köşesine sinmişti. Belki de onlara sürpriz şekerlemeler ve kendi elleriyle diktiği bez bebekleri hediye edebilirdi. Saçlarını iplerle kadayıf teli gibi salık bırakır, gözlerini mavi boncuklarla iğnelerdi. Bu fikir fazlasıyla hoşuna gitmişti. Böyle bir kitapevine hangi çocuk gelmek istemezdi ki...
‎
‎Gözlerini açtı, kıvırdığı sayfayı zarif elleriyle düzeltip kaldığı yerden okumaya devam etti. Zamanın su gibi akıp gitmesine rağmen demlenmiş çayı ile gecenin kör sayfasında kendine bir yer edindi. @huriyecap
‎