Kimsede iyiliğe, barışa güven kalmadığı için ümitsizlik, karamsarlık moda olmuştu. Halbuki arada bazı milletler ezilmekle beraber bu koca insanlık kendine yeni hayat kuralları keşfederek, çürük fikirleri ayıklayarak mutlaka yaşayacaktı. Bir hekimin ustalığı, hastası hakkında ümitsiz olmasından değil onu kurtarmaya uğraşmasından belli olur.

Şeyh İsmail Efendi Vanî Hazretleri'nin cesedi başında bekleyenlerden bazı temiz kalpliler kâtilin, işlediği onca hayır ve girdiği bunca sevaptan sonra maktülü Cennet'e tez vakitte yollamak isteyen bir hayırsever olduğunu söyleseler de, hûrîlerin Kevser şarabı sunduğu bu mekân, yine de palas pandıras gidilecek bir yer değil gibiydi.