"Ey kör! Aç gözünü de düşlerden uyan. Simurg'u göremesen de bari küçük bir serçeyi gör. Kaf Dağına varamasan bile hiç olmazsa evinden çıkıp kırlara açıl; böcekleri, kuşları, çiçekleri ve tepeleri seyret. Bırak dünyanın haritasını yapmayı! Daha hayattayken bir taşı bir taşın üstüne koy. Gülleri ve bülbülleri göremeyip gün boyu evinde oturan adam Dünyanın kendisini hiç görebilir mi?"

Vadisinden çıkmayacak olan bu zavallı kadının sözüne inan: gerçek nezaket, sözlerde, davranışlarda, giyimde ve aile içindeki tutumlarda, adeta karşı konulamaz bir şiir gibi süzülür; hele bu şiir kalpten ilham almışsa, etkisinin ne denli büyük olacağını sen düşün!