...uzanıp tavanı seyretmeye başladım. Tavanın sıvasındaki izlerden şekiller türetmeye koyuldum. Tıpkı çocukken bulutları bir şeylere benzetmek gibi. Hangi buluta baksam at görürdüm genelde. Artık bulutları değil tavanı izler oldum. Büyüdükçe gökyüzüne bakmayı da bırakıyor insan...

Akşam her zaman ağırdan alır. Sabah güneşi gibi küstahça dalmaz pencereden içeri.