






Anladığım kadarıyla, "Hatalarım, günahlarım, sevaplarım, başarılarım, yenilgilerimle ben benim ve bugün hepsini de sahipleniyorum," diyorsunuz.
Evet, öyle diyorum ve bunu anlamlı buluyorum. Çektiğimı hiçbir acı nedensiz değil. Ben onlar sayesinde "ben" oldum

Çocukken sevdiği ya da onu seven kimse yoksa sevgiyi nasıl öğrenir ki insan?








