fragmanlar/
tükenirdi monolog
kaçarken içine düştüğüm kara toplum
big bang sonrası büyük yalnızlık bilinmeyeni
saçlarında titreyen iblisler karartırken güneşi
üstüste gömülürken
saydam yaşamlar
bir yankı duyulurdu hiç’likten
bütün yalnızlıkların ilenci
korusun çoğulluklarınızı
cinnet koyun erdemin adını
Maskelerinizi kuşanıp, yalanlarınızı çoğaltın,
hepiniz mezarısınız kendinizin.
Çevrenize bakın,sizin hayatınızı güzelleştiren, renk katan insanlar, size sevgiyle bakan gözler, gülümseyen simalar göreceksiniz. Sakın ha! Onları kaybetmeyin.
