Sevgi, o akışkan doğası ve nehir gibi coşkun gücüyle, sınırları birbirinin içine geçiren bir şeydi sanki; üstelik bu öyle bir iç içe geçişti ki, sonunda insan kendi varlığının nerede bitip diğerininkinin nerede başladığını bilemez oluyordu.

“Hayat sana karşı nazik olsun, çocuğum; olmadığında ise bu seni daha güçlü kılsın”

İnsan ne kadar güçlü olduğunu söylerse söylesin, sosyal bağ olmadan ayakta kalabilen bir canlı değildir. Sosyal dışlama insanı tüketir.