Gülseren Budayıcıoğlu Alıntıları

İnsanın en büyük korkularından biri de unutulmak. Bu dünyada hiç yaşamamış gibi unutulup gitmek istemiyor insan.

İnsanın en büyük korkularından biri de unutulmak. Bu dünyada hiç yaşamamış gibi unutulup gitmek istemiyor insan.

İnsanın en büyük korkularından biri de unutulmak. Bu dünyada hiç yaşamamış gibi unutulup gitmek istemiyor insan.

Hayatın yanında biz küçücüğüz... Arada bir kendimizi bir şey sansak da, esip gürlesek de, onun kararlarına boyun eğmekten başka çaremiz mi var? Biz insancıklar hayatın kararları karşısında işte bu kadar âciz varlıklarız.

Beraber ağlamak, acıyı paylaşmak, her zaman yüreğimize iyi gelir, dayanılmazı dayanılır kılar.

O da bana çok değer vermeye çalıştı ama o bana bakınca bir kadın görüyor karşısında. Ali sadece beni görüyor. Neysem onu görüyor.

Ne güzel... O da seni seviyor ama sevmek bile bir şeylere mecbur etmemeli insanı. Önce kendini sevmeli insan.

Haklı olmayı değil, mutlu olmayı seçtiğin gün sizi çok güzel günler bekliyor olacak.

Bazen hayat akıp giderken, ben ne yapıyorum diye sormak gelmez aklımıza. Yol bizi nereye götürürse, oraya gidiveririz. Kendi bilinçli irademizle aldığımız kararlar değildir bunlar.

Hem dünya sana adil davranmadı diye kızıyor, hem de asıl adaletsizliği sen kendine yapıyorsun. Şimdi adil olma sırası dünyada değil, sende.