Aytekin Kalender

Bazı aşklar dilde değil, gözde başlar. O gün çay bahçesinde, kaderim yeşil bir yaprağın üzerindeki çiğ tanesi gibi kalbime düştü.

İnsan gurbetteyken zamanı saatle değil, sırtında taşıdığı hatıraların ağırlığıyla ölçermiş.

Gurbet dedikleri şey, insanın sevdiklerinden ayrı aldığı her nefesin ciğerine batmasıymış meğer.

Bazen bir aşkım filizlenmesi için dökülen su, yanındaki çiçeği çürütür.

İnsan alınyazısıyla nerede karşılaşcağını bilemezdi. Benimki, dik bir yamacın kıyısında ter ve çay kokularının birbirine karıştı o sıcak yaz günü sabahında yazılmıştı.

En kötüsü de ne biliyor musun? O çocuklar babasız büyür. Baba sadece ay sonunda gelen bir havale kağıdıdır onlar için.

Gurbet, insanın uykularına bile sızan sinsi bir sızıydı.

Bazı çocukların kaderi, babalarının iki dudağı arasından çıkan soğuk bir hayır ile mühürlenir.

İnsan gurbette iken zamanı saatle değil, sırtında taşıdığı hatıraların ağırlığıyla ölçermiş. En ağır yük ise yarım kalan oyunlar ve söylenemeyen vedalarmış.

İnsan birini seviyorsa neden saklardı ki? Sevgi saklanacak bir suç muydu?