6

"Ne sanıyorsun bizi. Tüm gün alkol alıp etrafta sallanarak bağırıp çağırdığımızı mı? Tabii ki konuştuk. Ailesi de bizim gibi düşündü. O aile..."başını hayıflanarak salladı. "Yeni yetmeler bize işimizi öğretmeye..." cümlesini alınganlığa yer vermemek için olsa gerek yarıda kesti.

Met Çak'ın devam etmesini beklerken Ay ışığı da denize vurmaya başladı. Gel-gitleri artan denizin dalgaları daha fazla yükselirken inişte su kendini adeta kumların üzerine çarpıyordu. "Onlara Adams Ailesi diyoruz. Hiçbiri normal değil."

"Anlattıkları ile yazdıkları birebir örtüşüyor muydu?"

"Kısmen diyelim. Bak evlat, normalde bir ceset bulursun ve katilini aramaya başlarsın. Delilleri birleştirir manyak bir adamın ya da kadının her neyse peşine düşersin. Katil bulup cesedin peşine değil. Bu olayda her şey ters değil mi sence de. Bir katile benzeyemeyecek kadar çekici bir kadın, olmayan birini öldürdüğünü söyledi diye sırf onu haklı çıkarmak için birini öldürüp dediği yere koyamazdık. Hem de o kadar güzel ve çekici olmasına rağmen."

Met Çak'ın öfkeyle karışık gevelediklerini es geçti. "Katil olduğunu ispat etmeye kendisinin uğraşması sizin inanmamanızdan daha ilginç."

"Seni de çeken bu değil mi... hadi itiraf et kadından çok hikâyeye bayıldın. Herkesin aksine."

"Şimdilik bir şeye bayıldığım falan yok. Neyse seninle evine kadar yürümemi ister misin?"

"Met ayağa kalkarken Çak onu izledi. "Eve gideceğimi kim söyledi. Benim buralarda biraz daha işim var. Sen git."

Met itiraz etmedi. Kalkmasına yardım etmek için elini uzattı ama Çak bu yardımı da geri çevirdi. "İhtiyara selam söyle. Arada buralara uğraması gerekiyor. Yoksa tamamen unutulacak."

Met anlamsız bulduğu sözlere itiraz etmeyip sessiz kaldı. "Yine görüşürüz Çak. Sağlığına dikkat et."

Met yürürken arkasından cılız bir sesle seslendi. "Neyi ima ettiğini anladım evlat."