İsmail'in Gülüşü, bir çocuğun sıradan tebessümü değildir. Kitab-ı Mukaddes anlatısında, Hacer'in oğlu İsmail'in gülüşü, mirasın ve seçilmişliğin sınırlarını tehdit eden bir taşkınlık gibi görülür. Gülüş, burada sadece sevinç değil; varlık iddiasıdır. “Ben de buradayım” demektir. Bu yüzden cezalandırılır, dışlanır, çöle sürülür. Demek ki bazen egemen anlatılar için bir mazlumun gülüşü, silahlı bir isyandan daha tehlikelidir. Çünkü gülüş, dışlanana henüz yenilmediğini, tarihten silinmediğini, kaderini kabullenmediğini gösterir. Bu kitapta İsmail'in gülüşü, tam da bu nedenle, yalnızca kadim bir hikâyenin ayrıntısı değil; Filistin'de, Gazze'de, dünyanın bütün dışlanmış coğrafyalarında hâlâ yankılanan teo-politik bir hakikat olarak okunacaktır.
