Yaşam

7. Sınıftan itibaren herkes için harika bir kitap 👌 📚 AÇIKLAMA 👇

✒️📙"Dünyada iyiliğin bulunduğuna onlara zarar vermek değil yardım etmek isteyen birileri olduğuna inanabilir miydi yeniden?" #josannelavalley

" HALKIMIZIN RUHUNU BİR SEPETE İŞLEMEYİ BANA ANCAK SEN ÖGRETEBİLİRSİN."

✒️📙Bu hüzünlü ve anlamlı öykü Doğu Türkistan'ın Hotan vilayetinde Taklamakan çölü kenarında küçük bir yörede geçer. Kitap yıllardır bitmek tükenmek bilmeyen Çin'in Uygur Türkleri üzerindeki baskıcı rejimini gözler önüne seren hüzünlü bir gercekten oluşmaktadır.

✒️📙Zor günler geçiren bir Uygur ailesi ve henüz 14 yaşındayken birçok sorumluluk almak zorunda kalan Mehrigül. Zar zor karınlarını doyuran Uygur ailesinin büyük oğlu kaçmak zorunda kalınca bütün işler küçücük yaşında Mehrigül'e kalır.Yaşı küçük olsa da bütün gücüyle ailesine yardım etmeye çalışır. Babasıyla her hafta pazara gider , tarlayı eker, annesine yardım eder ancak aklı hep okuldadır. Okumayı çok istemektedir. Ayrıca onu en çok korkutan şey Çin'in yönetiminin zoruyla fabrikalarda çalışmak zorunda kalmaktır. Ailesinden uzaklaşmak istemez .

✒️📙En büyük şansı evde beraber yaşadığı dedesidir. Dedesi, hayatla ilgili ona derin bilgiler verir, sabretmeyi öğretir.
✒️📙Bir gün pazar yerinde öylesine ördüğü sepeti , bir turist kadının çok beğenmesi ile hayatında bir şeyler değişmeye başlar.

✒️📙Bir yandan babasının mutsuzluğuyla baş etmeye çalışan küçük Mehrigül bir yandan da kendi yeteneklerini keşfetme yolculuğuna çıkar. Bu onun için çok zor bir yolculuktur. Acı dolu günlerin arkasından büyük ve önemli bir adım atar.

✒️📙Bu güzel kitabı kendini keşfetme yolculuğuna çıkacak bütün çocuklarımıza öneriyorum. Zordukların karşısında inançla devam etmek, aile bağlarının önemi, saygı ve kendi kültürel değerlerine bağlılık ile ilgili birçok değerin yer aldığı harika bir kitap. 🤍📚✨

✒️📙" Ben okula dönmek istiyorum burada kendi halkımın yanında hayatımı kazanmak için kendime bir şans vermek istiyorum."
" SEPETLERİNİN HEPSİ DE HAN ÇİNLİLERİN ASLA ANLAYAMAYACAĞI YA DA YOK EDEMEYECEĞİ BİR ANLAM TAŞIYACAKTI."

📙✒️Kitabını sonuna doğru içlerine küçük de olsa bir umut doğan bu Uygur ailesinin atasi eline rababini (Çoğunlukla Orta Asya'da kullanılançeşitli biçimleri olan geleneksel telli bir çalgı türü) alır ve hüzünlü bir parça çalar.

Bir Türk olarak dilerim ki Uygur kültürünün, dilinin ve dini olan İslamiyetin sonsuza dek özgür bir ülkede (Doğu Türkistan) sürmesi mümkün olur. 🤍

📙✒️1949 yılından beri Sincan bölgesini baskıyla yöneten Çin, buradaki değerli madenleri el koymak amacıyla Uygur Türkleri üzerinde büyük bir infaz gerçekleştirmektedir. Eğitim kampları, hapishaneler işkencelerin yapıldığı yerlerdir. Kitapta da Mehrigül'ün kardeşine okulda Çince öğretildiğini Uygurca konuşmanın yasak olduğunu da görüyoruz.

📙✒️Bu anlamlı kitabi Beyaz Balina Yayınları aracılığıyla kulübümüzün bütün üyelerine hediye eden kiymetli hocam Metin Özdamarlar 'a teşekkür ederim. 💐💐

Kitaplarla ve sevgiyle kalın. 🧡🌼📚 Tahir Erdem İlme Teşvik

"Ben gelecek için hiçbir endişe duymadım. O yeterince hızlı geliyor."
- Albert Einstein.


Edebiyat dünyasında bir esere yaklaşırken sadece metnin kendisi değil; yazarı, yazıldığı dönem, önceki çalışmaları ve okuyucuda uyandırdığı izlenim önem kazanıyor. Bu bağlamda, yeni okuduğum “Daha Dün Gibi” kitabı, yalnızca kurgusal bir roman olmanın ötesine geçerek, modern insanın zaman algısı, yalnızlığı ve dönüşümsel hâlleri üzerine düşündürücü bir alan açıyor.


Sadece bireyin içsel dünyasını değil, onu kuşatan teknolojik ve toplumsal evrimleri de sahneye koyuyor. Böylece Arduman’ın yazınsal serüveni, bireysel deneyimden evrensel temalara doğru genişleyen bir yelpazeye dönüşüyor.

Önceki kitaplarını okuma fırsatım olmadı, henüz yazarımız ile yeni tanıştım ama en kısa sürede arayı kapatacağım. Fakat kendisinden kısaca bilgi vereceğim. Kişisel web sitesinden Hakkımda yazısını aynen alıntılıyorum.


“Adnan Arduman, 1953 yılında İstanbul’da doğdu. Saint-Benoit Lisesi’ni bitirdikten sonra I.N.S.A. de Lyon Mühendislik Okulu’ndan makine yüksek mühendisi olarak mezun oldu.


Kurucu ortaklarından olduğu Açık Radyo’da bir süre müzik programları yaptı. Müzik sistemlerine olan ilgisi sonucunda kendi lambalı amplilerini tasarlayıp üretti. Yurt dışındaki dergilere Hi-Fi üzerine eleştiri ve tanıtım yazıları yazdı. Ses tutkunlarının sıklıkla uğradığı, geçmişi 20 yıla yaklaşan müzik sistemleri konusunda uzmanlaşmış firması Timpani Audio’da çalışmalarını sürdürüyor.


Fotoğraf sanatıyla da yoğun ilgisi olan Adnan Arduman’ın siyah beyaz sokak fotoğraflarından oluşan “Kapıların Dışında” isimli sergisi, 2017 yılında Schneidertempel Sanat Merkezi’nde izleyicilerin beğenisine sunuldu.
Arduman yazma serüvenine öyküyle başladı. “Kaçış” isimli novellasının İngilizce çevirisi “Run Away” ismiyle 2018 yılında amazon.com’da yayınlandı. Yayınlanmayı bekleyen on altı öyküsü bulunan Adnan Arduman’ın “Komşudaki Hamam Böcekleri” kitabı ilk roman çalışmasıdır.


Son romanı “Daha Dün Gibi” 2025 yılında yayınlanmıştır”


Zaman, Bellek ve İnsan İlişkileri

“Daha Dün Gibi”nin temel temalarından ilki zaman. Ana karakter Can’ın 2022’den 2191’e geçişi, yalnızca fiziksel bir zaman atlaması değil, aynı zamanda zihinsel ve duygusal bir yolculuk. Arduman, gelecekteki dünyayı betimlerken, insanın hâlâ geçmişine, hatıralarına ve duygusal bağlantılarına sıkı sıkıya bağlı olduğunu gösteriyor. Geleceğin gelişmiş teknolojisi bile insanın içsel karmaşasını çözmekte yetersiz kalıyor.


Bellek, romanın bir diğer temel taşı. Can’ın hatıraları, onu bugüne ve geleceğe bağlayan bir köprü vazifesi görüyor. Yapay zekâ ve ileri teknolojinin her şeyi yönetebildiği bir dünyada bile, insan hafızasının önemi sarsılmaz. Arduman, belleği hem bir duygusal pusula hem de bireysel kimliği tanımlayan temel bir unsur olarak ele alıyor.

Teknoloji ve insan ilişkileri arasındaki denge, kitabın en düşündürücü yönlerinden biri. 2191 yılında yapay zekâ günlük yaşamın merkezinde, sağlık sistemleri neredeyse kusursuz. Fakat bu ilerlemeye rağmen insanlar arasındaki duygusal bağlar hâlâ kırılgan, yalnızlık hâlâ yaygın. Roman, teknolojik üstünlüğün mutluluk ya da tamamlanmışlık getirmediğini, insan ilişkilerinin ve duygusal zekânın hâlâ hayati olduğunu hatırlatıyor.


Son olarak yalnızlık, Arduman’ın karakterleri ve olay örgüsü üzerinden derinlemesine işlenen bir tema. Can, gelecekteki dünyada fiziksel olarak hayatta olsa da, zamanın ve teknolojinin yarattığı mesafe onu özlem, kayıp ve izolasyonla yüzleştiriyor. Yalnızlık, romanın hem bireysel hem de toplumsal bir metaforu; insanın kendi iç dünyasında ve toplumsal yapıda nasıl konumlandığını sorgulatıyor.


Yapay zeka, teknoloji ve yazılım alanında hizmet veren bir şirket sahibi olarak konulara kendimi çok yakın hissettim. Bu nedenle daha fazla ilgimi artırdı. Yazarın dili yer yer ironik, yer yer melankolik, hem güldürüyor hem düşündürüyor. Ben kitabı okurken çok keyif aldım ve sürekli gülüyordum : ))) Bazı satırlarda “yaşam dün gibiyken”, bazı satırlarda “yarın ne getirir bilinmezken” hissiyle okuyoruz. Bu duygu geçişleri kitabın temel dinamiğini oluşturuyor.


Tüm bunların dışında Can’ın hikâyesinde, 2191’de uyanmadan önceki hayatına dair en sıcak anılardan biri, eşiyle Beyoğlu’nda geçirdiği bir gündür. O gün, İstiklal Caddesi’nde yürüyüş yaparken, birbirine bakışları, kahkahaları ve paylaştıkları küçük anlar onun hafızasında silinmez bir yer edinir. Arduman, bu sahnede sadece Can’ın duygusal dünyasını değil, aynı zamanda eski Beyoğlu’nun ruhunu da ustaca yansıtır. Sadece Beyoğlu değil, İstanbul’un nefesini hissedebiliyorsunuz. İnci pastaneleri hakkında kitabın ilerleyen bölümlerinde Profiterol ile ilgili bir hatıra var. Okurken kahkaha attım. Sanırım Adnan Bey’in ay burcu Balık, senaryo yazma konusunda şahane.


Son olarak Arduman’ın müziği anlatma biçimi, teknik bir ayrıntıdan ziyade bir ruh hâli gibi işliyor metne. Müzik otoritesi değilim sadece güzel müzikleri dinleyip, şarkı söylemeyi seven biri olarak, müzik ve edebiyatın kol kola şahane durduğunu söyleyebilirim. Beethoven’ın keman konçertosunu dinleyerek toplantıya gidiyorum şimdi.


Size de keyifli okumalar diliyorum.


Sevgilerimle.

banukalyoncu

Bazı kitaplar vardır; yüksek sesle konuşmaz ama okurun içini uzun süre meşgul eder. Şermin Yaşar’ın Söyleme Bilmesinler adlı kitabı tam olarak böyle bir metin. İlk bakışta sade, hatta yer yer çocukça görünen anlatımıyla okuru içine çekerken, satır aralarında yetişkin dünyasının en derin meselelerini fısıldar. Bu kitap, suskunlukla kurulan bir anlatının, gürültülü hakikatlerden çok daha güçlü olabileceğini hatırlatıyor.



Şermin Yaşar, edebiyatımızda özellikle çocuk edebiyatı ve kısa anlatılarla tanınan, yalın dili bilinçli bir tercih olarak kullanan bir yazar. “Ben yazar ile ablam vasıtasıyla tanışmıştım. Tanıyanlar Bade’yi biliyorlar, matematik öğretmeni ve çocuklarla iletişim dili iyidir. Sürekli kendini geliştiren biri olarak onun önerilerine kulak veriyorum.” Yazar metinlerinde dili o kadar güzel kullanıyor ki, süslemek için değil okurla tamamen aynı hizaya gelmek için. Söyleme Bilmesinler de bu yaklaşımın güçlü bir örneği. Yazar, anlatıyı karmaşıklaştırmadan, kelimeleri çoğaltmadan ama duyguyu derinleştirerek ilerliyor.



Bu kitapta okur, kendisine yukarıdan bakan bir anlatıcıyla değil, yanında oturup sessizce hikâye anlatan bir sesle karşılaşıyor. Kendinizi onunla sohbet ortamında hissediyorsunuz. Belki de kitabın en çarpıcı yanı tam olarak bu, anlatıcı, anlatmaktan çok dinliyor gibi.



Söyleme Bilmesinler, adından da anlaşılacağı üzere, söylenmeyenlerin, saklananların, içte tutulanların kitabı. Aile içinde konuşulamayanlar, çocukların sezdiği ama adını koyamadığı duygular, yetişkinlerin birbirine yük olmamak için sustukları cümleler… Kitap, suskunluğu bir eksiklik olarak değil de bir iletişim biçimi olarak ele alıyor.



Özellikle çocuk bakış açısının merkeze alındığı anlatılarda, sessizlik çok güçlü bir anlatım aracına dönüşüyor. Çünkü çocuklar çoğu zaman her şeyi anlar ama anlatamaz. Yetişkinler ise anlatabilir ama çoğu zaman anlatmamayı seçer. Bu iki hâlin kesişim noktası, kitabın duygusal omurgasını oluşturuyor.



Kitap boyunca çocukluk, masum bir dönemden çok hafızanın ilk kayıt alanı olarak karşımıza çıkıyor. Söylenmeyen her cümle, saklanan her duygu, çocuğun zihninde bir iz bırakıyor. Şermin Yaşar, bu izleri dramatize etmeden, ajite etmeden, son derece doğal bir akışla anlatıyor.



Aile içi ilişkiler, büyük trajediler üzerinden değil de gündelik detaylar üzerinden kuruluyor. Bir bakış, yarım kalan bir cümle, ertelenen bir konuşma… Okur olarak, kendi çocukluğumuzdan tanıdık sahnelerle karşılaşıyor ve kitap ilerledikçe kişisel bir hafıza yolculuğuna düşüyoruz.



Söyleme Bilmesinler’in belki de en güçlü yönü, bu kadar sade bir dille bu kadar yoğun bir etki bırakabilmesi. Kitap, okurdan özel bir hazırlık, edebi donanım ya da belirli bir yaş istemiyor. Aksine herkesin hayatında bir yerden temas edebileceği duygularla konuşuyor.



Bu sadelik, metni yüzeysel kılmıyor. Tam tersine, okura boşluklar bırakıyor. O boşlukları kendi hikâyelerimizle dolduruyoruz. Kitap bittiğinde, anlatılanlardan çok anlatılmayanlar akılda kalıyor. Ve kendi yaşantılarımız ve hikayelerimiz üzerinde göz gezdirme şansı bırakıyor.



Söyleme Bilmesinler, hızlı tüketilen metinlerin arasında yavaş okumayı, durmayı ve düşünmeyi hatırlatan bir kitap. Çocukluğuna dönmek isteyenlerden ziyade çocukluğunun hâlâ içinde yaşadığını fark edenler için yazılmış.



Bu kitap, büyük cümleler kurmuyor ama hepimizin içindeki büyük duygulara dokunuyor. Belki de bu yüzden, bitirdikten sonra hemen kapatılamıyor, bir süre elde tutulmak isteniyor. Bende aynen böyle yaptım. Kitabı bitirdim, bir kahve eşliğinde onunla biraz vedalaşma seramonisi yaşadım. Şimdi yazarın son kitabı “Altı Harfli Bir Tatlı” kitabını okuyorum bitince yine bahsedeceğim.


Şimdilik kendinize iyi bakın. Sevgiler.

Banu Kalyoncu

Mezar
Sanmayasınız ki yalnızca mezarda ölü Canlı mezar yok mudur?
Bağırıma, bağırıma bomboş
Geceye kefen yok mudur?
Üşüyorum, gece buz
Mezar taşıma buse dahi yok mudur? Sanmayasınız ki yalnızca mezarda ölü
Canlı mezar yok mudur?
(Serenay Özkan, Viata)
Viata Serenay Özkan

İnsan yüreği ancak belli bir miktar umutsuzluk barındırabilir. Sünger bir kez emeceğini emdi mi, üstünden deniz geçse oraya fazladan bir damla su bile sokamaz.

Sefiller-Victor Hugo

İnsan yüreği bir kaptır her duyguyu ancak ölçüsü miktarınca alabilir

Bu mahzun halinde bile, bu adam doğanın güzelliklerine herkesten daha duyarlı. Yıldızlarla kaplı gök, deniz, bu büyüleyici diyarların sunduğu her manzara, belli ki hala ayaklarını yerden kesecek kadar onu etkiliyor. Böyle insanlar çift yaradılışlıdır. Acılar içinde ve hüsranlarla harap olsalar da,
kendi içlerine çekildiklerinde, hüznün ve ahmaklığın sızamadığı
bir haleyle çevrili meleklere benzerler.

#İnsancayaşamak, sadece temel fiziksel ihtiyaçların karşılanması değil, aynı zamanda maddi ve #manevi varlığın onurla korunması ve sürekli geliştirilmesidir. Bu, her şeyden önce #kendinitanıma ile başlar. Kişi, kendi iç dünyasını, duygusal tepkilerini ve #yaşam amacını anlamalıdır. Eğitici yönü ise #etik değerleri benimsemekten geçer: #dürüstlük, #merhamet, #adalet ve #saygı, tüm eylemlerimizin pusulası olmalıdır. Başkalarının acılarına kayıtsız kalmamak, #empati kurabilmek ve #insan haysiyetini her koşulda gözetmek, insanca bir yaşamın temel taşıdır. Bu yaşam tarzı, yalnızca bireysel bir çaba değil, aynı zamanda #toplumsal sorumluluk gerektirir; çevresine değer katan, zulme karşı duran ve eşitlik için mücadele eden bir insan, bu yüksek standardı gerçekten yakalamış demektir. Özetle, insanca yaşamak; bilinçli, #vicdanlı ve diğer insanlarla uyum içinde geçen anlamlı bir #varoluşun ta kendisidir.
Türkiye'de bu kategorideki ilk basılan #yenikitap en iyi sohbet arkadaşınız olacaktır. Not: 500 kitap satıldığında tüm geliri #SMA ve #dmd vakfına bağışlanacaktır. https://bkmkitap.com/kulturel- ..

Aşıknameden kısa bir hikaye

Sultan'ın kızına bir gariban aşık olmuştu Sultan bunu duyunca aşıkı huzura getirtip,

-ya ülkemi terk edeceksin dedi ya da kelleni vurdurtacağım kararını hemen ver.

Adamdan civanmerlik yokmuş düşündü taşındı ve gitmeye karar verdi Sultan ise adamın cevabını duyunca cellatları çağırttı Vezir dedi ki:

-Hünkarım neden suçsuz birinin kellesini vurdurdurttunuz ?

-Çünkü gerçek bir aşık değildi o, sahtekardı. Eğer gerçekten aşık olsaydı başının kesilmesini seçerdi. Eğer başının kesilmesini seçseydi, tahtından kalkıp onu yerime oturtacaktım.

Moder hayatın hızına kapılıp kendi iç sesimizi unuttuğumuzu hatırlatan derin ve sakin bir kitap. İnsan ilişkilerinin yüzeyselleştiği çağda bize yavaşlamayı, kalbimizi dinlemeyi ve duygularımızı yeniden sahiplenmeyi öğütlüyor. Günümüz kültürünün dayattığı yapay mutluluklara karşı, gerçek huzurun sadeleşmekte ve içimize dönmekte saklı olduğunu söylüyor. Okurken kendimi hem sorguladım hem de ferahladım. Ruhunu dinlemek isteyen herkese tavsiye ederim.

Bu kitap, 17. yüzyıl Osmanlı düşünürlerinden Katip Çelebi’nin yaşamını, eserlerini ve bilim dünyasına yaptığı katkıları sade bir dille anlatır. Katip Çelebi; tarih, coğrafya, bibliyografi ve din gibi birçok alanda önemli çalışmalar yapmış, çok yönlü bir bilgin olarak tanıtılır. Kitapta onun araştırmacı ruhu, merakı ve öğrenmeye olan tutkusu ön plana çıkarılır.

Yazar, Katip Çelebi’nin “Cihannüma” adlı coğrafya eseri ve “Keşfü’z-Zünun” gibi ansiklopedik çalışmaları üzerinden dönemin bilim anlayışını da okura tanıtır. Kitap, genç okurlara bilimsel düşünmenin, merakın ve öğrenmenin önemini aşılamayı amaçlar.

Victor Hugo'nun idam cezasına karşı duruşunun en güçlü ifadesidir diyebiliriz. Romanda, isimsiz bir idam mahkumunun hüküm giymesinden infazına kadar geçen süredeki iç dünyasını aktarıyor.
Kitapta, mahkumun işlediği suçtan hiç bahsetmedi, bunun yerine tüm dikkati bir insanın ölümle yüzleşme psikolojisine odakladı. Mahkumun; umut, korku, pişmanlık, çaresizliği ile doludur.
Victor Hugo, bu eseri yazmaktaki temel amacını, idam cezasının insanlık dışı ve etik dışı olduğunu göstermek olarak belirlemiştir. Sadece adaleti değil, aynı zamanda: İnfazı bir eğlence gibi izleyen, kana susamış toplumsal duyarsızlığı ve acımasızlığı,Vicdanını evde unutmuş yetkilileri ve adalet sistemini, Ölüm cezasının sadece mahkumu değil, aynı zamanda ailesini özellikle de küçük kızının onu tanıyamaması gibi trajik anlarla nasıl yıktığını keskin bir dille eleştirir.
"Bir İdam Mahkumunun Son Günü", derin ve sarsıcı bir okuma deneyimi sudu. İnsanlığınızı sorgulatacak,ve ölüm cezasının etik boyutlarını yeniden düşünmeye itecek unutulmaz bir kitap
Bu derinlikli eseri okumayı düşünenler için kesinlikle tavsiye ediyorum

Mark Twain’in İnsan Nedir? adlı eseri, insan doğasını sorgulayan felsefi bir diyalog şeklinde ilerler. Yazar, insanın özgür iradesi olup olmadığını, davranışlarının gerçekten bilinçli mi yoksa sadece çıkar temelli mi olduğunu tartışır. Twain, keskin zekâsı ve ironik üslubuyla insanın bencil, çıkarcı ama aynı zamanda meraklı ve çelişkili bir varlık olduğunu gösterir. Kitap, okuru hem düşündürür hem de kendi doğasıyla yüzleşmeye davet eder.