DİŞLERİMİN ARKASINDA BİNLERCE KÜÇÜK AYAKKABI SESİ

Bir çocuk ağzından çıktığında çenesi yerinden kaydı. Çocuk ölüydü. Boynunda eski bir ip izi vardı. Ama gözleri açıktı. **“Geç kaldın,” dedi.** Bundan sonra ev değişmeye başladı. Duvarlar nefes aldı. Kapılar kayboldu. Tavandan çocuk cesetleri sarktı. Koridorların yerini karanlık tüneller, odaların yerini geçmişte yapılmamış şeyler aldı. Ve çocuklar gelmeye başladı. Konuşmadıkları. Görmedikleri. Savunmadıkları. Susturdukları. Her biri onun bedeninden çıkıyordu. Çünkü bu ev bir ev değildi. **Burası onun içiydi.** İlerledikçe karşısına kendi çocukluğu, kendi cesetleri ve hatırlamak istemediği şeyler çıktı. Sonunda kendisini canlı bir tabutun içinde, dev bir bedenin karanlığında ve kalbin olması gereken yerde sallanan bir urganın altında buldu. Artık kaçacak hiçbir yer yoktu. Çünkü bazı korkular dışarıdan gelmez. Bazıları insanın içinde büyür. Ve bazı çocuklar ölmez. **Sadece dişlerin arkasında bekler.** Binlercesi. Koşuyorlar. Ama gidecek yerleri yok. **“Afiyet olsun,” dedi içerideki çocuk.**