Bu hikâye, büyük olayların değil küçük iyiliklerin insan hayatını nasıl dönüştürebileceğini anlatır. Bazen bir çocuğun yüzünü güldüren sıradan bir yardım, yıllar sonra bambaşka hayatlara dokunan güçlü...
Büse adını duyduğunda bir an için etrafındaki sesler uzaklaştı. Sanki salonun gürültüsü bir perde gibi aralanmış, geriye sadece kendi kalp atışları kalmıştı. Gözlerini kapatmadı ama içinden geçen düşünceler bir anlığına dış dünyayı susturdu. Komutanın söylediği şehir adı zihninde yankılandı. Yeni bir görev, yeni insanlar, yeni bir hayat… Ama aslında onun için “yeni” olan tek şey şehir değildi. O, artık başka insanların hayatına daha ciddi bir sorumlulukla dokunacak bir mesleğe adım atıyordu. Yanındaki arkadaşları onu tebrik etti. Kimisi sevindi, kimisi kendi sonucunu beklemenin telaşı içindeydi. Büse ise sakin bir gülümsemeyle başını salladı. Büyük bir sevinç gösterisi yapmadı. Çünkü onun içindeki mutluluk, sessiz ve derindi. Çünkü artık biliyordu: İnsan nereye giderse gitsin, içinde taşıdığı şey aslında geçmişte öğrendikleriydi. Büse’nin yolculuğu bir şehirle başlamadı, bir meslekle de bitmedi. Bir çocuğun kalbine dokunan küçük bir iyilikle başladı. Ve o iyilik, yıllar sonra bir insanın hayatına dönüşerek devam etti. Belki bir gün o da bir çocuğun hayatına sessizce dokunacaktı. Tıpkı bir zamanlar onun hayatına dokunulduğu gibi. Ve hikâye, hiç bitmeyen bir iyilik gibi devam edecekti.
