“ Kalbinde sevgi taşıyanın yükü ağır olsa da yolu aydınlıktır.”

“Kalp, en çok secdede huzuru öğrenir.”

“Şu âlem O var iken ne güzeldi.

Bir Müslüman için biriktirilen değil, yüreklerde taşınan önemlidir.”

Gülümsemek varken insan neden kaş çatsındı ki? Allah'ın elçisi sevgiyi ve selamı yaymak için bunca güzel şeyler söyleyip dururken üstelik.

“Bana Allah ve Rasûlü yeter, onlar var ise keder yok."

O yürüdüğünde sokaklara dolunay vurmuş gibi olurdu. Yüreklerdeki öykünmeleri takip ederek onun geçtiği yollar bilinebilirdi. İslam'ın beşinci yılında Habeşistan'a gittiğinde, genç kızlar için Mekke sanki güzelliğini yitirivermişti.

Kaç bin yıldır hasretle bekleşmede olanların göz aydınlığı ve müjdesiydi…

Sevgi bir yuvada bereketin ve nezaketin adıydı.

işte gönlünde ona doğru bir hassasiyet, bir akış vardı; durduramadığı bir akış.