Alıntılar

“Sadako Sasaki’nin ölümü, bu yıl Nobori-cho Ortaokulu’ndaki on dördüncü ölüm. Geçen sonbahar aylarından beri, atom bombası hastalığı ile savaşıyordu. On yıl önce atom bombasına maruz kaldı ve şimdi gitti… Bu okuldaki on dördüncü ölüm. Yedinci sınıftan… Yalnızca on iki yaşında… “




Ve 22:22 …
Güzel Sadako Melek Sadako…

Emekçiler yüz yıldır hızla artan zenginlik ve rahatlıktan paylarını alabilmişler miydi? Hadi bakalım, özgürsünüz artık diyerek bir köşeye atmışlardı zavallıları: Evet, açlıktan ölme özgürlüğüne sahiptiler, onlar da bol bol kullanıyorlardı bu özgürlüğü. Seçildikten sonra gidip göbeğini şişiren, yoksulları eski pabucundan bile az düşünen ensesi kalınlara oy vermek kimsenin karnını doyurmuyordu.

Gizli şeyler, kimseyle paylaşılmayan sırlar çocuklar için kıymetlidir. Ben de kendimce annemi bu şekilde yüceltmiştim belki de. Fotoğ­raflarını saklayarak yüceltmiş, kaybederek cezalandırmıştım onu. Kim bilir ...

Nedir liberté? Özgürlük. Ne özgürlüğü? Herkese, yasalar çerçevesi içinde her istediğini yapabilme hakkı. Her istediğini ne zaman yapabilir insan? Milyonları olunca. Herkese birer milyon veriyor mu özgürlük dedikleri? Hayır... Milyonu olmayan insan nedir? Milyonu olmayan insan, her istediğini yapabilen değil, her istenilenin yapılabildiği insandır. Ne anlam çıkıyor bundan? Şu anlam çıkıyor: Özgürlükten başka bir de eşitlik var... (Syf. 76)

Sermayesi olmayan birey, özne olmaktan çıkıp başkalarının iradesine boyun eğen bir nesneye dönüşür. Çünkü özgürlük, tek başına eksik ve işlevsiz kalır; ancak sınıfsal eşitlikle beraber gerçek bir anlama kavuşur.

Açgözlü kuyu, o günkü payını, yani aşağı yukarı yedi yüz işçiyi yutmuştu; işçiler şu anda o kocaman karınca yuvasında koşuşuyor, toprağı dört bir yanından kazıyor, kurtların yiyip bitirdiği tahtalar gibi delik deşik ediyorlardı.