Jack London Alıntıları

Ölüm her şeyin sonuydu. Her zaman buna inanmış, hiçbir vakit de korkmamıştı.

Her şey olup bittikten sonra, aşağılık bir oyun, hileli bir kumar gibi geliyordu hayat. Zarlar cıvalıydı. Ölenler kaybediyordu bu oyunda ve herkes ölüyordu. Kim kazanıyordu peki? Hilebaz, ispiyoncu, soytarıların alayı, hayat bile kazanamıyordu.

Yalnız ölü şeyler sonsuzluğa kalırdı; kum, çamur, çakıl, ovalar, dağlar ve her yıl buz tutup her yıl çözülen, ama yüzyılın içine doğru akışına devam eden ırmak.

Oyunlar dürüstçe oynanır, insanlar birbirinin sözüne güvenirdi. Bir adamın sözü, torbasının içindeki altın kadar değerliydi.

Tanıdığı âşık erkekler, onda birer deli izlenimi bırakmıştı, delilik ise Yanan Gün için üzerinde kafa yormaya, çözümlemeye değer şeylerden değildi.

Selle gelen suyla gider.

Uğurunda savaştığım başarı ya da para gibi şeylerin savaşmaya değmez olduğu ortaya çıktı.

İnsanlardan iyice uzaklaşmıştı. Onlara düzgün davranmak her geçen gün daha zor geliyordu. İnsanların varlığı Martin'i huzursuz ediyor, onlarla konuşma çabası asabını bozuyordu.

İnsan içindeki ışığa göre hareket eder, bundan ötesini kimse beceremez.

"Neden daha önce göze almadın?" diye sordu sertçe. "İşim gücüm yokken... Açlıktan ölürken... Şimdi kimsem o zaman da aynı adamdım, insan olarak, sanatçı olarak aynı Martin Eden' dım; o zaman neden yapmadın?