İnsanın mutluluğu tadamaması ve hayatını acılarla örülüymüş gibi sürdürmesi iki temel zafiyetinden kaynaklanır. Birincisi, üzerindeki nimetleri görememe, onları sıradanlaştırıp değersizleştirme; ikincisi de başına gelen musibetleri değerlendirirken onları abartma... Şu da var ki insan, başına bir musibet gelmeyegörsün, derhâl üzerindeki nimetleri unutur. Bundan ötürü de bu nimetlerden kendisine akabilecek tesellilerden mahrum kalır.