Gölgelerin ötesinde bir ülke var,
Ne sınır ne tasa yalnızca düşlerin haritası.
Taş duvarlar yıkılmış, zincirler paslanmış,
İnsan sesleri göğe karışıyor, yankılanıyor.
Marjinal bir kuş sürüsü,
Şehrin beton çatılarında yuva kuruyor,
Kimse onları ürkütmüyor,
Çünkü ütopyada her kanat bir şarkıdır.
Yalnızların elleri birleşiyor,
Sokak lambaları yerine yıldızlar yanıyor,
Ve karanın karanlığı,
Bir lav gibi parlıyor gözbebeklerinde.
Bir çocuk, kırık bir gitarla
Gökyüzüne akor basıyor,
Şiirler, melodiler, hayaller
Birleşiyor tek bir marşta:
“Başka bir dünya mümkün!”
Ve biz,
Yıkıntıların arasından yürüyenler,
Kendi sesimizle kendi yolumuzu açıyoruz,
Asinin yamacında toprağın kıyısında,
Yeni bir sabahı karşılıyoruz…
Arbazi#arbazi
