Arbazi

Gökyüzü parlar umutla dolu,
Kalpte yankılanır eski solu,
Denizler çağırır dalga dolusu,
Yolculuk başlar ışıkla dolu su.
Dağlar yükselir zirveye doğru,
Rüzgâr taşır sırları soğru,
Kervan yürür sabırla ağır,
Kalpte yanar bir ateş, çağır.
İnsan arar gerçeği, özü,
Kimi bulur sevgide sözü,
Kimi düşer karanlık gözü,
Kimi yazar sonsuzluk düzü.
Aşk bir nehir coşkun akar,
Kalpleri sarar ruhu yakar,
Bir damla umut bin yıldız akar,
Sonsuzlukta yankı yapar.
Saatler döner, günler geçer,
Her adımda bir iz seçer,
Kalpte kalan hatıra biçer,
Sonsuzlukta yol hep geçer.
Ay ışığı parlar sessizce,
Yıldızlar düşer gizlice,
Rüyalar açar kapıyı ince,
Kalpler birleşir sevgiyle.
Güneş doğar umutla, ışıkla,
Toprak uyanır bereketle,
Çiçekler açar renkleriyle,
Hayat parlar güzelliğiyle.
Yolcu yürür sabırla, inançla,
Her adımda umutla, amaçla,
Kalpte yanar ateşle, sancıyla,
Sonsuzlukta ilerler kararlılıkla.
Dalga vurur kıyıya sert,
İçinde saklı bin bir fert,
Deniz çağırır sonsuz dert,
Kalpte yankılanır gizli mert.
Zirve yükselir göğe doğru,
Bulut sarar beyaz soğru,
Taşlar anlatır eski doğru,
Kalpte yankılanır sonsuz soylu.
Rüzgâr eser özgürce,
Taşır sırları gizlice,
Kalpleri sarar sessizce,
Sonsuzlukta yankı gizlice.
Ateş yanar kalpte derin,
Yakmaz ama ışık verir,
Karanlığı umutla deler,
Sonsuzlukta yol gösterir.
Toprak saklar bin bir sır,
Her adımda umut var,
Çiçek açar bahar bahar,
Sonsuzlukta yol hep var.
Gökyüzü parlar yıldızla,
Ay ışığı düşer gizemle,
Bulutlar yürür sessizlikle,
Sonsuzlukta yol umutla.
Kalp atar sevgiyle,
Yankılanır özlemle,
Birleşir umutla,
Sonsuzlukta ışıkla.
Ruh arar gerçeği,
Bulur sevgiyi,
Taşır umudu,
Sonsuzluğu.
Yolculuk başlar sabırla,
İlerler umutla,
Kalpte yanar ateşle,
Sonsuzlukla.
Hayal kurar insan,
Bulur umutla zaman,
Taşır kalpte iman,
Sonsuzlukta kalan.
Umut parlar ışıkla,
Kalpte yanar ateşle,
Taşır insanı sevgiyle,
Sonsuzlukla.
Sevgi sarar kalbi,
Birleştirir ruhu,
Taşır umudu,
Sonsuzluğu.
Özlem yakar kalbi,
Taşır ruhu,
Birleştirir umudu,
Sonsuzluğu.
Hüzün çöker kalbe,
Ama umutla,
Yol açar sevgiyle,
Sonsuzlukla.
Nehir akar coşkuyla,
Taşır umudu,
Birleştirir sevgiyi,
Sonsuzluğu.
Bahar gelir çiçekle,
Toprak uyanır umutla,
Kalp parlar sevgiyle,
Sonsuzlukla.
Kış gelir sessizlikle,
Kar örter umutla,
Kalp yanar ateşle,
Sonsuzlukla.
Yaz parlar güneşle,
Toprak uyanır bereketle,
Kalp birleşir sevgiyle,
Sonsuzlukla.
Sonbahar döker yaprakla,
Toprak saklar umutla,
Kalp yanar özlemle,
Sonsuzlukla.
Gelecek parlar umutla,
Kalp yanar sevgiyle,
Ruh birleşir ışıkla,
Sonsuzlukla.
Sonsuzluk parlar ışıkla,
Kalp yanar umutla,
Ruh birleşir sevgiyle,
Yol bitmez sonsuzlukla.
Şiir biter sözle,
Ama kalır özle,
Yankılanır kalpte,
Sonsuzlukla…


Arbazi

#arbazi

Gölgelerin ötesinde bir ülke var,
Ne sınır ne tasa yalnızca düşlerin haritası.
Taş duvarlar yıkılmış, zincirler paslanmış,
İnsan sesleri göğe karışıyor, yankılanıyor.

Marjinal bir kuş sürüsü,
Şehrin beton çatılarında yuva kuruyor,
Kimse onları ürkütmüyor,
Çünkü ütopyada her kanat bir şarkıdır.

Yalnızların elleri birleşiyor,
Sokak lambaları yerine yıldızlar yanıyor,
Ve karanın karanlığı,
Bir lav gibi parlıyor gözbebeklerinde.

Bir çocuk, kırık bir gitarla
Gökyüzüne akor basıyor,
Şiirler, melodiler, hayaller
Birleşiyor tek bir marşta:
“Başka bir dünya mümkün!”

Ve biz,
Yıkıntıların arasından yürüyenler,
Kendi sesimizle kendi yolumuzu açıyoruz,
Asinin yamacında toprağın kıyısında,
Yeni bir sabahı karşılıyoruz…


Arbazi
#arbazi

CENNET

Cennet bahçelerinde güller açar,
Her yaprakta huzur, her kokuda bahar.
Gökyüzü billurdan bir perde gibi,
Işıklar saçılır, kalpler sevinçle dolu.

Melekler kanat çırpar sessizce,
Her adımda rahmet iner gizlice.
Sular berrak, nehirler nurdan akar,
Her damlası kalbe huzur bırakır.

Ağaçlar gölgeler serer sonsuzca,
Meyveler dallardan iner usulca.
Tatlı bir melodi yankılanır her yerde,
Cennet kuşları öter neşeyle, sevinçle.

Orada ne hüzün var ne de keder,
Ne ayrılık acısı ne de hasret.
Kalpler bir olur, ruhlar özgür,
Sevgiyle dolu, sonsuz bir ömür.

Cennet kapıları açılır bir bir,
İçeri giren bulur huzuru derin.
Orada zaman yok, orada ölüm yok,
Sonsuzlukla sarar insanı nur dolu yol.

Ey gönül, sabret, dayan bu dünyada,
Cennet seni bekler, sabırla, duada.
Bir gün kavuşacaksın o sonsuz bahara,
Rabbin rahmetiyle, ışıklar diyarına.

#arbazi

Arbazi

Kalbimde açan bir gül seninle,
Her nefesimde bahar seninle.
Bir melodi gibi akar içime,
Aşkın dokunur en derin özüme.
Gözlerin ışık, pınar berrak,
Sevdan bir sır, kalbime bırak.
Her bakışında umut yeşerir,
Her dokunuşun ruhu besler, dirilir.
Bir çiçeğin sabah serinliği,
Seninle dolu her anın gizliliği.
Rüzgâr fısıldar adını bana,
Her yaprak düşer sevdanla yana.
Deniz dalgaları taşır sesini,
Kıyıya vurur aşkın nefesini.
Bir kuş kanadında yükselir dua,
Göğe taşınır sevdanın armağanı.
Zaman seninle anlam bulur,
Dakikalar ömre dönüşür, durur.
Her an seninle sonsuz bir masal,
Her sözünle yeniden yazılan bir dal.
Kalbim seninle evren kadar geniş,
Sen güneşsin, ışığınla eşsiz.
Sevda bir şiirin en güzel mısrası,
Hayat seninle baharın destanı.

Arbazi

#arbazi

CAN

Akşamın sesi vurur kapımda,
Adın düşer her köşeye, haritamda,
Yollar susar, yalnızlık konuşur bana,
Gözlerim arar seni her sabaha, yana yana
Bir umut saklı cebimde, sessizce,
Rüzgar taşır adını, usul usul, ince ince,
Kalbim bir gemi, limansız ve yorgun
Seninle dolu her liman, her koruğun, solgun
Gel, tut ellerimi, gece bitsin artık,
Seninle her karanlık aydınlansın, parlak,
Söyle adını rüzgara, söyle yüksekçe,
Kalbim sana koşar, durmaz, beklemez, çekince
Sokak lambaları sırdaş oldu bana,
Adımlarım sayar seni, her sabaha, sana,
Bir şarkı mırıldanır eski bir limandan,
İçimde saklı kalan tüm yaralardan,andan
Zaman geçer, izler kalır tenimde,
Her anın resmi asılı duvarda, elinde,
Bir bakışın yeter, dünya durur bir an,
Sen gülünce döner her şey, yeniden can can
Gel, tut ellerimi, gece bitsin artık, heycan
Seninle her karanlık aydınlansın, can,
Söyle adını rüzgara, söyle yüksekçe,
Kalbim sana koşar, durmaz, beklemez, çekince

#arbazi

YALAN

Gecenin dilinde usul usul süzülen bir sözü
ayna kırıkları gibi dağıtır gerçek yüzü.
Bir tebessüm saklar ardında tuzlu bir iz,
güvenin kıyısında çürüyen bir gemi ve biz
Sözcükler bal olur, dilde erirken zehir,
eller uzanır ama tutamaz artık sıcaklığı kurur nehir
Her vaatte bir gölge, her gölgede bir suskunluk,
yüreğin haritası silinir, yollar kaybolur yeşerir durgunluk
Yalan, en çok kendine benzeyen maskedir,
gözlere bakar, kendi yalanını tanımaz kayıp neşedir
Bir gün düşer perdenin arkasındaki ışık,
küllerinden doğar yalnızca gerçek, usulca.
Kalan, kırık bir saat ve suskun bir sabah; artık alışık
saat durur, zaman öğrenir gerçeğin adını hayat karışık


Arbazi

#arbazi

UMUDUM

Bir adım at, korkma
Gelecek seninle açılır
Düşlerin kanat olur
Mecrası yeni
Semanın eteklerine taşır seni

Düşersen yeniden kalk
Her yara güç verir kalbine
İçindeki parıltıyı saklama
Dünya seninle parlar ama

Bir mücadele, bir cesaret,
Bir gülüş değiştirir her şeyi.
Sen yürüdükçe yollar çoğalır,
Sen inandıkça mucizeler doğar.
Negatif enerjiler dağılır

#arbazi
Arbazi

YARALI

Veda bir tren sesi,
Raylarda yankılanan boşluk.
Kurşunsun, paslı bir çivi gibi
Sinemde sarhoşluk

Gökyüzü gri,
Ama içinde neon kırmızı bir çığlık var.
Adın, bir grafiti gibi
Zamanın duvarına yazılmış zifiri
Benden biri, benden biri

Hoşçakalların: bir sokak lambası,
Geceyi yarım aydınlatır.
Hasret: bir sigara dumanı,
Ciğerlerimde kaybolur ağlatır
Bütün nağmeler bunu tanır
Yokluğun görse utanır

#arbazi
Arbazi

MECALSİZ

Zorluk, zihnin karanlık odası,
Orada yankılanır sorular:
"Kimim ben?"
"Ne için varım?"
"Nedir mevzunun hası?

Her gözyaşı bir cevap arar,
Arar işte alası
Her yara bir ders bırakır,
Bırakır büyürken manası
Ve ruh, girdabın içinden geçerken,
Kendi gücünü yeniden keşfederken

Sentezlemek, varoluşun öğretmeni,
Ama aynı zamanda iyileşmenin tohumu,
Karanlıktan doğan ışık,
Sular seller denizin her bir kumu
İnsanın kendine dönüş yoludur.
İlk ve son durumu

#arbazi

Arbazi

UKALA

Sözlerin kibirle dolu,
Ama ben sessiz değilim.
Değerim senin gözünde değil,
Kendi duruşumda gizliyim.

Ukalalıkla yükselmek istersin,
Oysa kibir seni küçültür.
Saygı olmadan kurulan cümle,
Kalpte yankı bulmaz, söner, unutulur.

Benimle konuşurken bil ki,
Küçümseme seni yüceltmez.
Gerçek güç, karşısındakini ezmekte değil,
Onu dinleyip anlamakta gizlenir.

Arbazi

#arbazi

NEFESSİZ

Bıçaktan
Kırık camlardan da keskindir
Dilinden dökülenler
Yaşarken gömülenler
Üflesen geçer mi yanıklar
Kimi seyirci
Kimi tanıklar
Yok tanıdıklar
Özledim gazel gözlüm
Yakışmadı bize ayrılıklar
Sana dairi saklar
Her vakit seni sayıklar
Gel durulsun yabancı ayaklar
Seni arar seni sorar bakışlar
Yokluğunda yakışlar
Yankılanır dünyaya haykırışlar
Yok artık kalkışlar
Mecalsiz ışıklar
Karanlıklar ,karanlık anlar

#Arbazi
Arbazi

SEVGİLİM

Özgürüz sevgilim
Aynı gökyüzü altında
Tek bedende
Nedensiz nedende
Bizdik infialin ta kendisi
Sessiz sedasız gidende
Beş kuruşsuz kaldık
Fotoğrafın yırtık cekette
Buda olmadı farksızmış
Gidende gelende
Kalbi coşturan, delende
Başlatan, bitirende

#Arbazi

Arbazi

MATEM

Bir gün bizi yaralayanlar yaralandıkları zaman dönüp arkaya bize bakıp bize gelecekler Lakin ne faydası var o tartışılır çok sevdik ama hiçbir zaman sevilmedik hep ihanete uğrayan taraf bizlerdik Oysa ki sadece sevmiş ve sevilmek istemiştik Hayat buysa üstü kalsın kardeş
Mademki bir şey olmayacak da niye olur gibi oldu
Bizi sesinden simasından mahrum edenler nasıl yıllarca kafalarını yastığa koyup vicdanlarıyla rahat bir biçimde uyudular
Oysaki en çok sevgiliye yakışırdı Sadakat Vefa dürüstlük şu anda mahrumken onlar hepsinden nasıl anlatılır bu acı ve Sitem
Biz mi yanlışlık zaman mı
İnanmak istemiştik Belki de olmayacak dualara amin demek gibiydi Bu gidişat çetrefilli ve Çetin bir gidişat olsamasa da olmayacak olsa da belki de göz ardı etmiştik
Şimdi yaşadığımız ve çektiğimiz acılar tdk'da hiçbir karşılığı yok tarif edecek bir cümle tasvir edecek bir sözcük
Hangisine ağlamalı şu an geçmiş zamana mı kaygılı geleceğime yoksa Tedirgin eden bugüne mi
Hiçbir şeye dair kalmadı artık inancım inancım oldu sancım

Arbazi
#Arbazi

BÖYLE
Akıllaştıkça cihazlar
Arttı aptallar
Materyaller aldı duygunun yerini
Sevgide kalmadı sevda derini
Rakamdı artık sadece her şey
Beklerken ellerin ellerini
Boş kalan kuytularda hayallerini
Karanlıklar sardı tıfıl bedenlerini

#Arbazi

Arbazi

GAZELİ

Kimi zaman dingin, kimi zaman taşkın.
Bir çocuk gülüşünde başlar sabah,
Bir yaşlı gözünde biter akşamın ah.
Gökyüzü bazen umutla parlar,
Bazen bulutla içimizi sarar.
Her adım bir yol, her yol bir iz,
Düşen kalkar, yeniden doğar biz.
Deli divane bir çiçek, açar gönülde,
Çatırdar bazen, solsa da elde.
Ama her soluşta yeni bir bahar,
Her kırık dalda gizli bir karar.
Hayat dediğin bir sahne oyunu,
Perde çekilmez, sürer sonsunu.
Kimi rolünde kahkaha taşır,
Kimi rolünde gözyaşı yağar.
Ve biz, bu oyunun yolcuları,
Biraz hüzün, biraz umut ararı.
Vermiş bizden önce kararı
Alın yazısı uçsuz bucaksızken
Her nefeste yeniden yazılırken kader,
Her kalpte yeniden doğar bir eser.

Arbazi

Hayatta en çok unutulan şey, sabrın aslında bir güç olduğudur. Aceleyle atılan adımlar çoğu zaman bizi geri götürür; ama sabırla beklenen an, doğru zamanda gelen fırsatla birleştiğinde hayatı değiştirebilir.
Sabır: Zamanı doğru kullanmayı öğretir.
Azim: Yolda tökezlesen bile kalkıp devam etmeni sağlar.
Tevazu: İnsanları kendine değil, kalbine yakınlaştırır.
Umut: Karanlıkta bile ışığı görmeni sağlar.

#Arbazi

Arbazi

Seni çok sevdiğim için özür dilerim
Kem gözlerden sakındığım için
Sen üşüme diye hayalleri yaktığım için
Geceyi sabah ettiğim için
Öğrendik meğer çok sahiplenince
Kalanlar gidermiş
Kaldığı yeri yadırgadıkları için
Aşırısı bitirirmiş işte
En tanımsız sevdaları
Bırakır geriye kalan sonsuz ayları
Sorunlu kaygıları
Çok geçmez tez vakitte ayrılıkları
Tarih yazan kalıntıları

Arbazi

Otogarın taş duvarları lâldir
Her yol farklı haldir
Gözlerden ırak mecalsiz mecaldir
Ama kavuşmak
Hep bir adım uzakta hayaldir

Peronlarda yankılanır ayrılık çığlığı
Otobüs motoru umutları boğar
Bir el sallanır
Bir de düğümlenir boğazda kasvet
Dudaklarda belirsizliğin ıslığı
Hasretin notası olur göğün rotası
Tarih yazar rakamsız yası
Yaşanır yaşanmakta olan duygu selinin hası
Herkes şahit kalabalığın alası
Bir yarin bin yarın yarası


Biletler kesilir, zaman tükenir
Kapılar kapanır buğu camlar seyredilir
Işıkları solgun yanar
Konuşmaz bavullar
Bekleyişin gölgesinde, ümit donar


Bir çocuk annesini arar
Bir sevgili bakışlarını yola salar
Geride kalanlar uzaktalar

Var işte hasretin mabedi
Dramın en ağır sahnesi
Burada kavuşamamak
Gülmekte, ağlamak
Bazen anlık bazen ebedi

Arbazi

Gökyüzü karardı, şehir sustu,
Bir kalbin içinde bin yara uyudu.
Elif’in gözleri, yağmurdan sonra kalan iz,
Murat’ın kalbi, sessizce çırpınan bir deniz.
Her bakış bir çığlık, her nefes bir sızı,
Sahnede alkış var, kuliste alın yazı
Bir replik söylenir, ama kalpte eksik,
Aşkın dili susar, büyür içten içe adeta lirik
Geceler uzar, sabahlar doğmaz,
Bir umut kırıntısı, ellerde solmaz.
Ama mesafe, kaderin çizdiği duvar,
Kalpleri ayırır, gözleri kanatır, yolları dar.
“Hayat bir sahne,” demişti Murat,
“Seninle gerçek olsun bu hayat.”
Ama perde kapanır, ışıklar sönerken.
Gerçekler ağırdır, hayaller ölürken.
Gözlerden süzülen eski yaşlarken.
Bir cevaptan çok, bir vedadır aslında.
Sessiz bir çığlıkla yanarken.
Kalplerin ritmiyle yazılırken.
Aşk en uzun şiiri, hüzünle tamamlarken.
Ve o an, sahne dışındaki
Oyun biterken ,kedere iterken.


Arbazi

Hayat bazen taşınmaz bir yük
Omuzlarda taş gibi durur
Adımlarda bir gölge büyür
Nefeslerde boşluk kurur.

Güneş doğsa da evren karanlık
Çiçekler açsa da dallar kırık
Bir tebessüm arasan yüzlerde
Aynalarda yalın yalnızlık

Yollar uzar, umutlar tükenir
Heyecan noksan sessizlikte erir
Hayat dediğin bazen bir yara,
Kapanmaz, yara , iz belirir

Ve biz, bu yaraların içinde
Biraz eksik, düşüncülerde düşleriz
Çalan hüznün ezgisinde
Soğuk teriz
Solgun renkler
Karaları çizeriz
Sessizce kendi nakaratımızı söyleriz
Arbazi

Hasretin narası, göğsümden yükselir,
Bir çığlık gibi dağlara çarpar, seslenir.
Özlem de özlem, içinde yangın,
Her duada sen dilenir.

Kavuşma hayaliyle bir dilek tuttuk.
Ve biz, zemheri ateşinde yanarken,
Yaşamı kaçırdık umudu unuttuk.
Kalabalıklar vardı ama kara buluttuk.


Bir yıldız kaydı
Gökyüzü parıltısından
Canımın canından
Sol yanımdan
Kilometrelerce
Uzaktayken canandan
Mahrumiyet kaldı her andan

Arbazi

Akşamüstü sessizliğinde, denizin dalgaları kıyıya vururken içimde derin bir boşluk büyüyor.
Bir zamanlar kahkahalarla dolan odalar şimdi yalnızca yankılarla konuşuyor.
Her eşyanın üzerinde bir hatıra, her köşede bir gölge var; sanki geçmiş, bugünü işgal etmiş
Bir plak çalıyor uzaktan, eski bir türkü
Sözleri sineme dokunuyor, çünkü artık kimseyle paylaşacak bir cümlem yok
Yorgunluk gözlerimden okunuyor
Bir zamanlar umutla yazdığım satırlar, şimdi gözyaşlarıyla siliniyor.

Arbazi

Sonra dersin ki

Neden seçicisin

Menfaati yüceltmiş

Egoyu

Yaşam biçimi haline getirmiş

Zihni yosun tutmuşlar tanıdım

Bilgelik abidesi görünüşünün

Arka planında

Vasat bir adap

Karaktersizlik

Ve küstahlık vardı

Sustu sözcükler

Kelamlar israftı

İnsani duyguları bir hayli dardı

Uzlaşılamazdı

Ama uzaklaşılabilirdi

Çünkü kâale almak

Ruha en büyük zarardı

Arbazi

Bir perde kapanır, karanlık iner
Yürekte yankılanır eski keder
Alkışlar susar, ışıklar söner
Hatıralar içinde bir gölge döner

Gözlerde yorgun bir sahne izi
Bakışlarda saklı bir yalnızlık gizi
Adımlar ağır, yarın belirsiz
Ruhta çınlar şarkı melodisiz

Bir kitap açılır, sayfalar ağlar
Cümleler içinde bir yara bağlar
Kalem titrer, kelimeler donar
Satırlarda gizli bir hüzün yanar

Kağıtlar karalı ama boş gurur
Eksik kalmış kaybolmuş huzur
Yılın yoksunu, fakat nefes durur
Her sende bir yalnızlık yoğrulur

Bir gün döner mi zaman?
Keskin sessizlikten sıyrılıp
Yolumuzu açar mı?
Kırık kalpleri tek tek sarar mı?
Aşkın sesi vusulla bitişir de
Kaybeden bir gün arar mı?

Arbazi