Gökyüzü karardı, şehir sustu,
Bir kalbin içinde bin yara uyudu.
Elif’in gözleri, yağmurdan sonra kalan iz,
Murat’ın kalbi, sessizce çırpınan bir deniz.
Her bakış bir çığlık, her nefes bir sızı,
Sahnede alkış var, kuliste alın yazı
Bir replik söylenir, ama kalpte eksik,
Aşkın dili susar, büyür içten içe adeta lirik
Geceler uzar, sabahlar doğmaz,
Bir umut kırıntısı, ellerde solmaz.
Ama mesafe, kaderin çizdiği duvar,
Kalpleri ayırır, gözleri kanatır, yolları dar.
“Hayat bir sahne,” demişti Murat,
“Seninle gerçek olsun bu hayat.”
Ama perde kapanır, ışıklar sönerken.
Gerçekler ağırdır, hayaller ölürken.
Gözlerden süzülen eski yaşlarken.
Bir cevaptan çok, bir vedadır aslında.
Sessiz bir çığlıkla yanarken.
Kalplerin ritmiyle yazılırken.
Aşk en uzun şiiri, hüzünle tamamlarken.
Ve o an, sahne dışındaki
Oyun biterken ,kedere iterken.
Arbazi
