Bazı insanlar kış gibidir.
Sessiz gelirler hayata. İçlerinde kar fırtınaları koparken dışarıdan sakin görünürler. Kimse onların üşüdüğünü anlamaz çünkü onlar, soğuğu uzun zaman önce kabullenmiştir.
Bazı insanlar da sonbahara benzer.
Ağaçtan düşen yaprak gibi hissederler kendilerini; bir zamanlar bir dala aitken şimdi rüzgâr nereye savurursa oraya giden bir parça gibi… İnsanların arasında dolaşırlar ama çoğu zaman fark edilmezler.
Yine de garip bir şey vardır:
En uzun kışların bile sonunda toprağın altında saklanan küçücük bir bahar ihtimali bulunur. Bazı insanlarda bahar ihtimalidir.