İnsan bazen hayatının en ağır yükünü omuzlarında değil, kalbinde taşır. Söylenmemiş sözler, yarım kalmış vedalar ve bir daha asla geri gelmeyecek anların sessiz hatırası… Zaman geçtikçe bazı acılar dinmez; sadece insan onlarla yaşamayı öğrenir. Çünkü kalp, kırıldığı yerden hemen iyileşmez; önce susar, sonra alışır, en sonunda da o yarayı kendi hikâyesinin bir parçası yapar. Ve belki de insanı büyüten şey, yaşadığı mutluluklar değil; içinden sessizce geçip giden o görünmez fırtınalardır.