Peyami Safa Alıntıları

‘…ruhunun içinde kaybettiği bir şeyi dışarıda arıyormuş gibi...'

Hâlbuki mesele çok basit: İnsan hastalanır ve ölür.

Yüzünde bıkkınlıkla sebatın kavgası var.

Ağaçların bile sıhhatine imrenerek yürürdüm.

Her gidişimde, hastanelerin bahçeleri bana hüzün verirdi.

Yüzünde bıkkınlıkla sebatın kavgası var.

Ağaçların bile sıhhatine imrenerek yürürdüm.

O öldükten sonra dünyanın gene eskisi gibi devam etmesine tahammül edemiyordum.

...boyaları ve sıvaları dökülmüş cephesiyle, içi simsiyah, nasıl açılıp kapandığı belli olmayan küçük pencereleriyle, içinde asırlardan beri kaç neslin ihtiraslarını, doğumlarını ve ölümlerini idrak etmiş taş evler sıralanıyordu.

“...Bütün frenleri tutmalı. Hiçbir yere çarpmadan, kendini de, başkasını da hırpalamadan, hayatta yarış değil, gezinti süratiyle koşmalı.”