Nermin Yıldırım Alıntıları

Zamana ve sancıya dayanmanın en basit yolu, sonunda muhakkak geçeceğini unutmamak.

İnsan kendini sevmeyi bilmeyince, başkalarınca sevilebileceğine de ihtimal veremiyor.

İçimde bir dal çatırdayarak kırılırken, başka bir dal da hızla dikenlendi. Kandırılmış, hatta terk edilmiş gibi hissettim kendimi.

“İşlerin umduğum gibi gitmemesine az çok hazırdım ama ilk adımı attıktan sonra artık hiçbir şeyin aynı kalmayacağını biliyordum .Daha fazla vakit kaybetmek anlamsızdı. “

Oysa herkes, başı ve sonu olan bir roman sanıyordu hayatını.

En sevmediğim duygu utanmak. Hayat utanmak için çok kısa.

+Yanlış geldik diye dünyaya küsülmez.
-Ne güzel dedin. Dünyaya yanlış geldik, değil mi?

İnsan en kötü şeyleri hep kendinden bilir.

Yanlış geldiğim bir yerdi dünya, öyle hissediyordum. Sanki çok güzel bir yere gitmek üzere yola çıkmışım da, sonra gecenin bir yarısı yanlış durakta inivermişim gibi.

Büyümeden yaşlanmak diye bir şey var. Bazen sadece eksik kalmış bir dokunuşa bakar.