huriyeçap

‎Elindeki kitabın sayfasını kıvırıp şöminenin yanında bulunan yeşil berjere yasladı sırtını. Okuduğu hikâye gerçekleşmesini istediği hayatın bir parçası gibiydi. Gözlerini kapadı, raflarını düzenlediği kitaplığını hayâl etti. Her rafı rengârenk cıvıl cıvıl çocuk kitaplarıyla doluydu.
‎
‎Sabah çocukları nefis kurabiyelerle karşılamak için akşamdan tüm hazırlıklarını tamamlamış, çocukların en sevdiği masal kitabını masanın üzerine bırakmıştı. Bahçeden toplanmış pembe güllerin kokusu evin her köşesine sinmişti. Belki de onlara sürpriz şekerlemeler ve kendi elleriyle diktiği bez bebekleri hediye edebilirdi. Saçlarını iplerle kadayıf teli gibi salık bırakır, gözlerini mavi boncuklarla iğnelerdi. Bu fikir fazlasıyla hoşuna gitmişti. Böyle bir kitapevine hangi çocuk gelmek istemezdi ki...
‎
‎Gözlerini açtı, kıvırdığı sayfayı zarif elleriyle düzeltip kaldığı yerden okumaya devam etti. Zamanın su gibi akıp gitmesine rağmen demlenmiş çayı ile gecenin kör sayfasında kendine bir yer edindi. @huriyecap
‎

Sadık Hidayet kimdir? Buradan başlamalı belki.
‎Modern İran edebiyatının kurucularından kabul edilen, özellikle başyapıtı "Kör Baykuş" ile tanınan romancı, öykücü ve çevirmendir.
‎Kör Baykuş, 1930'larda yazılmış, oldukça önemli diyebileceğimiz bir İran edebiyatı eseridir. Okuyucularını intihara sürüklediği gerekçesi ile bir dönem İran'da bu kitap yasaklanmış. Gelin görün ki yazar da ne yazık 48 yaşında, Fransa'nın Paris şehrinde kendini gazla zehirleyerek intihar etmiş.
‎
‎Son zamanlarda okuduğum bir çok kitapla bağlantı kurabileceğim bir deneyim sundu bana Kör Baykuş. Derin yalnızlık, ölüm ve toplumsal eleştiri gibi konulara değininen bu eser Ömer Hayyam, şarap, mey ve aşk temalarıyla "Semerkant" kitabını, materyalist görüşten mistik/manevi bir anlayışa yönelen ve histerik duyguların yoğunluğuyla okuyucuyu hem zorlayan hem de kendi içinde elleriyle bir hamur gibi yoğurarak şekil vermesine imkân sunan Peyami Safa'nın Matmazel Noroliya'sını ve henüz tamamladığım Orhan Pamuk'un Masumiyet Müzesi'ni bir zincirin halkaları gibi birbirine ekledi zihnimde. Ve ben bu harika kitapların etkisiyle; bir kavanozun dibe çöken tortusu ile suyunun karışması gibi çalkalanıp durdum birleşene kadar kendi içimde. Birleştiğimde ise hem daha yoğun hem de daha bulanıklaştım. Ama bir öze vardım.
‎
‎Kör Baykuş, özetini çıkarabileceğim ya da konusunu anlatabileceğim bir kitap değil benim için. Düşündürmeye, yaşamaya ve ölmeye yaklaştırıp - uzaklaştıran kelimeler gemisi olabilir.
‎
‎Sevdim. Fakat Sadık Hidayet'i anlayabilmek için daha önce okunması gereken başka kitaplarla ruhunuzun beslenmesi gerektiğini düşünüyorum.

Kitap bittikten sonra Özdemir Asaf'ın dediği gibi "ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi" hissini yaşadım.
‎
‎Hoşçakalın🍀

Hangi rüzgâr sabırla böyle koşar ardından
Hangi el nakış nakış gergef dokur adından
Susarsam, anlatır mı seni göklere tarih
Bensiz olur mu sabah, güler mi kara talih
Gelmedin; koptu zincir; parçalandı anılar
Sardı bütün ruhumu tükenmeyen ağrılar
Kalbimin pembe köşkü harap oldu; gelmedin
Bahçesinde açan gül turâb oldu; gelmedin
Bil ki kıyamet kopsa, bu ateş sönmeyecek Heyhat!.. Şair mehtaba bir daha dönmeyecek

Delilik kolay bir şey değil genç adam. Siyahla beyaz arasına sıkışmış bir ömür ne kadar güzel olabilir ki? Dünyanın renkli oluşu asıl meseledir. Bütün renklerin ne anlama geldiğini çözebildiğinde bilge oluyorsun. Delilik renklerden feragat ettiğinde başlıyor.

‎neresinden başlamalı...
‎Kitap elimde yoktu, Storytel sesli kitap uygulamasında Murat Eken'in sesinden dinledim romanı. O kadar muhteşem bir seslendirme yapmış ki hayran kalmamak mümkün değil.
‎
‎Yaklaşık 18 saat süren bu seslendirmeyi bi tık hızlandırarak 14 saatte tamamladım. Yaşadığım küçücük kasabada bazen yolumu uzattım, bazı geceler çok az uyudum, her boş anımda taktım kulaklığımı, dinlerken uyuya kaldım, sonra yeniden aynı dakikayı bulmak için çabaladım ve tek bir sayfasını bile atlamadan bitirmeyi başardım.
‎
‎Orhan Pamuk'un yıllar önce "Kar" kitabını okumuştum. Kalemi çok güçlü. Yaşantısı, inancı, görüşü... bunlar benim ilgi alanım dışında. Bu arada kitabı bitirir bitirmez Netflix de dizisi yayınlanmaya başladı. Ardından bir kaç gün bu diziyi bitirme telaşına düştüm. Dizinin bir tanıtım videosunda hiç bir dizi ya da filmin kitaptaki duyguyu bana hissettirmeyeceğini yorumlamış olsam da bunun aksi oldu.
‎
‎Dizi ile ilgili fikrimi bildirmeden önce Orhan Pamuk'un Kemal karakteri ile ilgili verdiği talihsiz bir röportajına denk geldim ve bunları duymasaydım keşke dedim. Hikâyelerini sevdiğin birini araştırıp, tanımaya başlayınca bütün büyüsü bozuluyor zihnin ve kalbinde çizdiğin portre ile. Bunu yaşamamayı dilerdim.
‎
‎Kitabının analizini yapmıyorum, doğru. Belki de ne yazsam eksik, ne anlatsam yetersiz kalacağından mütevellit. Çünkü eleştiriye çok açık bir kitap. Neden bunları yazmıştan ziyade nasıl yazmışa gidiyor aklım. Rahatsız eden bölümlerine değil anlatmak istediğine yoğunlaşmak istedim.
‎
‎Dönem dizi, film ve kitaplarının hastasıyım. Beni en çok etkileyen yazarın edebiyatı, İstanbul'un ruhu, Sibel'in hanımefendiliği ve dinlerken ya da izlerken not almayı unuttuğum birçok an ve alıntılardı.
‎
‎Kitabın adını nereye yazsanız psikologlardan tutun, en usta sanatçılara kadar karakterlerin analizleri tek tek yapılmış. Fakat Füsun'un sokakta karşılaşıp etkisinde kaldığı bir trafik kazası vardı. Kendi sonu ile bağlantısı olduğunu başka kimseden okumadım ya duymadım. Bence burası da çok önemli bir detay.
‎
‎En yakın zamanda müzeyi ziyarete gideceğim, mutlaka.
‎O zaman herkes sevdiğine iyi baksın. Zira; "dünya canavar ruhlu insanlarla dolu."
Orhan Pamuk Masumiyet Müzesi

"Kafam karıştı baştan alalım."

"Hiçbir şey baştan alınamaz."

"Sonucu konuşalım öyleyse."

"Başı olmayanın sonundan nasıl bahsedebiliriz?"

"Konuştuk o kadar boşa mı gitti?"

"Boşa gidecek tabi. Dolu ne yapsın?"

"Ben biraz mola vermek istiyorum kafam çatlayacak, yalnız gitme ne olur, sana ihtiyacım var."

"Paran olsaydı ihtiyacın olmayacaktı."

"Param olsaydı konuşmayacak mıydık?"

"Hayır... Tüm bunları sormayacaktın..."

"Vaktini alıyorsam gideyim."

"Yok yok, aldığın bir şey yok, vaktini veriyorsun, istersen ben gideyim?"

"Kim aldı, kim verdi, karıştı her şey!"

"Alan veren ne zaman belliydi ki zaten?"

Cüneyt Ergün'ün "bilinmeyen saat uygulaması" şarkısına ait o meşhur klibi hatırlamayan yoktur herhalde. Sabah sabah kısa bir kesit olarak karşıma çıkınca, bu kez ertemeleyip izlemeliyim dedim. 2003 yılına ait bir filmmiş ve ben o zamanlar liseye gidiyordum. Şaka gibi 20 küsür yıldır ertelenir mi bi film. Bazen bir film bazen başka şeylerdir bu ertelenişler. Garip...

Julien ve Sophie karakterlerinin büyüdüklerinde bile hâlâ devam ettirdikleri çocukça oyunlarını konu alan değişik bir filmdi. Kendime ayırdığım kısıtlı zamanımın 1 buçuk saatine değip değmediğini düşünüyorum yazarken :) ama aptalca bir gülümseme hissi bırakmış olması çok da zaman kaybı değilmiş gibi geliyor sanki.

Neyse ne, olan oldu, an yaşandı ve bitti 😌

Madem şuraya klibi de bırakayım, tam olsun.