Anıl

Pek çok şair bir yapının tepesine çıkmış, Yeni Canlı Türünü selamlayarak yokuşa şiir yağdırıyordu. Bu duruma hazırlıklı yakalanan insanlarsa yanlarındaki boş defterleri açıp şiirleri topluyor, yanında defter olmayanlar da buldukları bir kâğıt parçasını külah yapıp şiiri onun içine dolduruyordu. Hiçbir şey bulamayanlarsa avuçlarını açıp orada biriktiriyordu. Anlamı kendileri verecekleri için bütün-lük önemli değildi. Bense ağzımı havaya doğru açıp şiirleri doğrudan içime alıyordum. Her biri boğazıma hiç takılmadan doğrudan zihnime gidiyordu.

Etrafta gezinirken girecek sıra bulamayan ve sürekli sağ işaret parmağıyla oynayan bir insan oldukça dikkatimi çekti. Onu sürekli ileri götürerek bir yeri işaret etmeye çalışıyor fakat parmak gerçekten de hiçbir yeri işaret etmiyordu. Onun az ilerisinde de bir insan, kendi istediği biçimde çağrılmazsa içeriye girmeyeceğini, doğada var olan gerçek bir On Yedi olduğunu, onu kendisinden başka hiç kimse bölemeyeceği için de bu saygıyı hak ettiğini söylüyordu. Dikkatli bakıldığında gerçekten de bir asal sayının tüm kibrini taşıdığı görülüyordu. Gerçek şikâyetiyse insanların onun doğada var olan gerçek bir On Yedi olduğuna bir türlü inanmamalarıydı. İki adet yan yana rakamdan ibaret birini ciddiye almıyor, onun aslında insanların zihinde var olan bir soyutluk olduğunu söylüyorlardı. O da bunu bir türlü ispat edemediği için üzerinde bir ve kendisinden başka sayılara bölünme denemeleri yapılarak bunun rapor-anmasını istiyordu. Fakat bu isteği önünde dikildiği duvara bir türlü kabul ettiremiyordu.

Buzdaki yansımadan arkamdaki yalnızlığı görüyorum. Ve hemen aklımdan geçenleri fark ettiğini anlıyorum. Yani bir küreğe dönüşüp Soru İşareti Olmaya Çalışan İnsan’ı oradan kurtarmak isteye-bileceğimi... Oysa bunu ben de henüz tam düşünmemiştim. Gerçi kürek olmak şu an insan olmaktan daha elverişli olabilirdi. Üstelik düşünebilen ve onu kimsenin tutmasına ihtiyacı olmayan bir kürek… Böylelikle onu saplandığı buzdan kurtarmak için kendi kendime yetebilirdim.

Etrafımda sadece Öldürülmek İsteyen Bir İnsan, Öldürmek İsteyen Bir İnsan, boş bir Tabut, açık bir Mezar ve bu dördünün istekleri var.
Öldürülmek İsteyen İnsan onu öldürecek olan kişinin duygularını, Öldürmek İsteyen İnsan ise öldürdükten sonra hangi duyguya sahip olacağını merak ediyordu. Tabut kullanılmak, Mezar da bir an önce kapanmak istiyordu. Bu dört istek birbirine ne yapacaklarını bilmeden bakıyor, öylece duruyordu. Bu duruşun bitmesi içinse ilk olarak Öldürmek İsteyen İnsan’ın harekete geçmesi gerekiyordu. Çünkü bütün bu istekler onun hamlesiyle başlayacaktı. Bu yüzden diğer üçü beklerken o, yanında duran cinayet fikriyle konuşuyordu.

Kuracak başka bir hayal kalmayınca İç Sıkıntısı boğazıma doğru ilerlemeye başladı. Bu sırada da bir Y harfi, defterin arasından başını uzatıp etrafı kolaçan ettikten sonra hızla geldiği yere girdi. Defterin içine ne yazdığımı hatırlamaya çalışırken de tekrar başını uzattı. Bu sefer rahattı. Demek oluyor ki başını ilk uzatışında rahat değildi. Tedirgin de değildi ama rahat olmadığı kesindi. Sürekli etrafa bakıyordu. Benim için pek etraf sayılmasa da dört duvarın arası onun için bir etraf olmalıydı. Büyüklüğüne bakılırsa da bir kelimenin baş harfi... Onu fark ettiğimi anlar anlamaz da gittikçe büyüme başladı. Bu sayede anlamının daha kuvvetli olacağını zannediyor olabilirdi. Ya da arkasındaki harfleri saklamak istiyor. Yine de emin değilim.