‘ "Sana kızmıyorum. Sen bu kadarsın. Bilmeliydim." diyor Cemil Meriç. Uzun yıllar ümitli çırpınıştan sonra yakınındaki insanın 'bu kadar' olduğunu anlamanın ne kadar hüzünlü bir eşik olduğunu söyler. Bazı topraklar çoraktır ama insan tüm sulamalarına rağmen çiçek açmayacağı gerçeğini çok geç farkeder. Emeklerin zayi oluşu kalpte ince bir sızı bıraksa da bu kabulleniş insanın boşa çektiği yükü sırtından indirir.‘
“ölü insanlar…” dedi, “bir kötü insana baktığın zaman pislikten başka bir şey görmezsin. onlar öteki insanlara baktığı zaman kötüden başka bir şey görmezler. ağaca baktıkları zaman kereste ve çıkardan başka bir şey görmezler; hiçbir zaman güzellik görmezler. işte onlar yürüyen ölü insanlardır."
Biz ruhun terbiyesinden bahsediyoruz ama duyuların terbiyesi de söz konusu. Gözün, kulağın, burnun terbiyesi... Kulağın hakkı güzel söz işitmektir, gözün hakkı hakiki manada güzellikle karşılaşmaktır, burnun hakkı ise güzel kokular koklamaktır.
Sonra insanoğlu mesut olunca bütün varlık nasıl değişiyor, ölüme kadar her şey nasıl sevimli, cana yakın oluyor, hiçbir şey kendi alın teri kadar bir insanı tatmin edemez.
Biliyorsun şefkat bir lisandır ki sağır da duyabilir, kör de görebilir. Ve yine biliyorsun, şefkatsizlik öyle bir anlatımdır ki duyanları sağır, görenleri kör eder.
Bilip bilmezlenmek, görüp görmezden gelmek, işitmek ama duymamış gibi davranmak sevgi olabilir miydi? İnsanların birbirleri için reva görmedikleri tavırlar sevgi işinde meşru kabul edilebilir miydi? Eğer öyle ise sevgiye zarar erişir, masumiyeti gider miydi? Bir şeyin haddi aşınca zıddına dönüştüğünü biliyordum.
İnsanların birbirlerini kolayca ve çabucak yargıladığı, kimsenin kimseye ayıracak vaktinin olmadığı, gözlerin sadece bayram etmek için baktığı, dünyanın bir 'körler ülkesi’ne dönüştüğü, acının ve sevginin pazarlandığı zamanlarda yaşadığını fark etmek, hangi yaşta olursa olsun, yaşlanmaya başlamaktır.
...Vay ahmak insanoğlu vay, asıl gülmeyi unutan insanlardır. Şu dünyada dostu, arkadaşı olmayan, bir sıcak elin tadına, bir bakışın güzelliğine artık bundan sonra varamayan, varamayacak olan da insandır. Umutsuz olan, nankör olan insandır. Dünyanın güzelliğini yadsıyan artık salt yaşamanın tadına varamayan insandır, altında yaşadığı göğü, üstünde gezdiği toprağı, akan suları göremeyen insandır. Görkemli doğa ortasında görmeden dolaşan, bakarkör olan insandır.
Demek istediğim, acıya karşı bağışıklık kazanmamızı sağlayacak bir yaşam tarzı olmadığını anlasak, her şey çok daha kolay olurdu. Mutluluğun doğasında acının da olduğunu. Biri olmadan öbürünün de olamayacağını... Domingo Yayınevi
Eskiler şöyle der: "İnsan, insan olabilmek için mücadele etmeli ve sadakatini korumalıdır. Eğer böyle yaparsa hak ettiği ünü kendiliğinden kazanır." Gerçek tam da eskilerin söylediği gibi ! İthaki Yayınları
Halbuki güzelliği içlerinde hisseden insanlardan olsalardı, o parlayan gözlerin ve hararetlenmiş yüzün, gencin aşkla ilk tanışmasının belirtisi olduğunu anlayabilirlerdi. TÜRKİYE İŞ BANKASI KÜLTÜR YAYINLARI
Domingo Yayınevi
