Sarı Odaların Sessizliği
Bu gece sarı odalarda yine yalnızım,
duvarlarda solmuş bir hatıranın gölgesi var.
Sanki vaktiyle bir kalp burada sevilmiş,
bir isim fısıldanmış gecenin en kırılgan yerinde.
Perdelerden sızan solgun ışık
yorgun bir hatıra gibi düşüyor yere.
Ayak seslerin hâlâ dolaşıyor koridorlarda,
oysa biliyorum — sen çoktan geçmiş zaman oldun.
Bir sandalye var köşede,
üzerinde yarım kalmış bir bekleyiş oturuyor.
Ben o bekleyişin içinde
yavaş yavaş eskiyen bir kalp gibiyim.
Bazen gecenin ortasında
adını söylemeye cesaret ediyorum.
Karanlık dinliyor beni…
ama cevap vermiyor hiçbir şey.
Anlıyorum artık:
bazı insanlar gitmez aslında,
yalnızca kalbin en sessiz odasına çekilir.
Ve orada, yıllar geçse de
bir lambayı usulca yanık bırakırlar.