Elime sabır iğnesi verdiler,
Yaralarımla “Dik dur” dediler.
Oysa acılarımın dikiş tutmayacağını bilemediler…
Ben her ilmikte biraz daha çözüldüm,
Görmediler…
Gülüşümün altına sakladığım kırıkları,
Sessizliğimin aslında bir çığlık olduğunu duymadılar…
Bir gün bıraktım iğneyi avucumdan,
Dedim ki: “Bazı yaralar kapanmaz,
Ama insan… onlarla da yaşamayı öğrenir.” !!!♡