Hangi dağ saklar seni,
hangi deniz bilir sırrını?

Ben kendi şehrimde bir yolcuydum,
senin gurbetine düştüm.

Tur Dağı’ndaki hayret gibi
dilsiz kaldım.
Bir nefesinle
gönlüm sarsıldı.

Gök altında söylenen her söz
sana çıkar.
Ay bile
senin nurunda döner.

Bedenimin zindanından aldın,
ruhumun sonsuzluğuna bıraktın.

Artık bilirim:
Kış soğuk değil, arınmadır.
En uzun yol
“Hû” ile kısalır.

Bir işaretinle yön buldum
o garip kıblede.
Secdeye kapanan ben değilim,
bendeki gölgedir.

Şimdi her zerrem
kırk bin âlemin diliyle
senin sükûtunu taşır.