Çünkü empati, “haklı mıyım?” demeden önce “acaba ne hissediyor?” diye sorabilmektir.
Her şeyi affetmek değildir. Yanlışı yok saymak hiç değildir. Sadece şunu bilmektir: Karşındaki de senin gibi bir geçmiş taşıyor. Yaraları var. Korkuları var. Belki söyleyemediği ihtiyaçları var.
Empati, tepki vermeden önce bir an durmaktır. Sözünün, sessizliğinin ya da davranışının karşındaki kalpte nasıl yankılanacağını düşünmektir.
İlişkiler sadece sevgiyle değil, anlaşılma hissiyle ayakta kalır.
Empati bizi insan yapar. Yokluğu ise mesafe yaratır. Soğukluk yaratır. Ve en çok da görünmez yaralar bırakır.
Anlaşılmak bir lüks değil, ruhun temel ihtiyacıdır.
Ve empati, iki insan arasında kurulan en insani köprüdür...
